ଓଟାଓ୍ବା,୧୬ା୧୦(୦୫): କୁହାଯାଏ, ଭଲ ଜିନିଷ ସହିତ କିଛି ଖରାପ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ। ଯଦି ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି, ତେବେ ଏହା ସହିତ ବିପଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଟେକ୍ନୋଲୋଜି ଆମର ଲାଭ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି କିନ୍ତୁ ଭୁଲ୍ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ସବୁଠାରେ ଅଛି। ଯଦିଓ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏକ ବ୍ୟାକ୍ଅପ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏହା ବିଷୟରେ ଜାଣି ନାହାନ୍ତି।
ଆଜିର ସମୟରେ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ କମ୍ ସମୟ ଅଛି। ସେମାନେ ଚାଲିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ କାର୍, ବସ୍, ଟ୍ରେନ୍ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଦୂରସ୍ଥାନକୁ ଯିବାକୁ ହେଲେ ବିମାନରେ ଉଡ଼ାଣ କରିଥାନ୍ତି। ତଥାପି ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ବିପଦ କମ୍ ନୁହେଁ। ଥରେ ଭାବିଲେ ଯଦି ବିମାନ ଉଡ଼ାଣ ସମୟରେ ଏଥିରୁ ଇନ୍ଧନ ସରିଯାଏ ତେବେ ସେତେବେଳେ ଅବସ୍ଥା କ’ଣ ହେବ। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ଅନ୍ଲାଇନ୍ ପ୍ଲାଟଫର୍ମ ‘କୋରା’ ଉପରେ କେହି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ, ଜାଣନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ସମ୍ପର୍କରେ…
ଯଦି କାର୍ରେ ଯାତ୍ରା କରିବା ସମୟରେ ଇନ୍ଧନ ସରିଯାଏ, ତେବେ ଏଥିରେ ତୁରନ୍ତ ତେଲ ପକାଯାଏ। ମାତ୍ର ଯଦି ଏମିତି ଏକ ବିମାନରେ ଘଟେ, ତେବେ କ’ଣ ହେବ? ସାଧାରଣତଃ ଏହା ଘଟେ ନାହିଁ କାରଣ ଏହାକୁ ଉଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଏ। ଯଦି ଭୁଲ୍ରେ ଇନ୍ଧନକୁ ଧ୍ୟାନ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଏକ ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ। ତେବେ ଏହାର ଜବାବରେ ଅନେକ ୟୁଜର ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ବିମାନ ଏପରି ଢଙ୍ଗରେ ଡିଜାଇନ ହୋଇଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଜରୁରୀକାଳିନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଗ୍ଲାଇଡ୍ କରିପାରିବେ। ଏଥିପାଇଁ ପାଇଲଟମାନଙ୍କୁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ତାଲିମ ଦିଆଯାଏ, ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ ଏହାକୁ ନିକଟତମ ରାସ୍ତା, ନଦୀ କିମ୍ବା ହ୍ରଦରେ ଅବତରଣ କରିପାରିବେ। ଏଠାରେ କେବଳ ପାଇଲଟଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
୧୯୮୩ରେ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା ଯେତେବେଳେ ପାଇଲଟମାନେ ବିମାନର ଡାହାଣ ଇଞ୍ଜିନରୁ ଲିକେଜ ବୁଝି ପାରି ନ ଥିଲେ। ୬୧ ଜଣ ଯାତ୍ରୀ ଏବଂ ୮ ଜଣ କ୍ରୁ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକ ଏୟାର କାନାଡା ବିମାନ ୪୧୦୦୦ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚରେ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ବିମାନର ଚେତାବନୀ ସିଷ୍ଟମ ଇନ୍ଧନ ବିଷୟରେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲା। ବିମାନର ମିଟର ମଧ୍ୟ ସଠିକ ଭାବରେ କାମ କରୁ ନ ଥିଲା। ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଉଭୟ ପାଇଲଟ ହଠାତ୍ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ସମସ୍ତ ଇଞ୍ଜିନ କାମ ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛି। ଏହି ଅଭିଜ୍ଞତା ଉପରେ ଆଧାର କରି, ପାଇଲଟ ଯିଏ ଗ୍ଲାଇଡିଂରେ ତାଲିମ ନେଇଥିଲେ, ସେ ରୟାଲ କାନାଡୀୟ ବାୟୁସେନା ବିମାନବନ୍ଦରରେ ବହୁ କଷ୍ଟରେ ବିମାନରେ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ। ଏହା ଏକ ବଲ୍ ପରି ବାଉନ୍ସ ହୋଇ ତା’ପରେ ଅବତରଣ କଲା, ସେତେବେଳେ ଏଥିରେ ଆଦୌ ଇନ୍ଧନ ନ ଥିଲା। ସୌଭାଗ୍ୟବଶତଃ କିଛି ଯାତ୍ରୀ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରାଯାଇଥିଲା।
