ନିଶା ତାଙ୍କର ଅଭିନୟ ମାତ୍ର ପେସାରେ ଜଣେ ବହି ଦୋକାନୀ । ଦୀର୍ଘ ୫ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ସେ ପ୍ରାୟ ୭୦ରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ବିଭିନ୍ନ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି। ପୁଣି ଏକାଧିକ ନାଟକକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇସାରିଛନ୍ତି। ନାଟ୍ୟକଳାକୁ ନେଇ ତାଙ୍କର ଅନେକ ସ୍ବପ୍ନ। ଥିଏଟର, ଅପେରା, ଟିଭି ସିରିଏଲ ଆଦି ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ରହିଛିି ଭିନ୍ନ ପରିଚୟ। ନାଟ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବଦାନ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶା ସଙ୍ଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡେମୀ ସମେତ ଅନେକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ତରଫରୁ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଛି ଅନେକ ପୁରସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ। ସେ ହେଲେ ଅଭିନେତା ତଥା ନାଟ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଉମାକାନ୍ତ ସାହା। ଜନ୍ମ ୧୬ା୮ା୧୯୪୮ମସିହାରେ। ପିତା ବସନ୍ତ କୁମାର ସାହା। ମାତା ଭୁଲି ଦେବୀ। ଘର ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଜିଲା କରଞ୍ଜିଆ ଅଞ୍ଚଳର ସରଧା ଗାଁରେ। ସେ କୁହନ୍ତି-ସ୍କୁଲ ବୟସରୁ ଗାଁରେ ପାଲା ଦେଖିବାକୁ ଯାଏ । ତା’ ପରେ ଘରକୁ ଆସି ଘରେ ଲୁଚିଲୁଚି ଝାଡ଼ୁଧରି ଗୀତ ବୋଲୁଥିଲି। ଏମିତି ଅଭ୍ୟାସ ମଞ୍ଚ କ୍ଷେତ୍ର ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲା । ବାପା ବି ଯେତେବେଳେ ଯେଉଁଠିକି ଯାତ୍ରା ନାଚ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ମତେ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ନେଉଥିଲେ। ଏଥିଯୋଗୁ ନାଟକ ପ୍ରତି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲି। ଗାଁରେ ଯେଉଁଠି ନାଟକଟିଏ ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହୁଏ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥାଏ। ସେତେବେଳେ ୫ମରେ ପଢୁଥିଲି। ମୋର ପ୍ରଥମ ଅଭିନୀତ ନାଟକ ଥିଲା ‘ଏକଲବ୍ୟର ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା’। ଏଥିରେ ଅର୍ଜୁନ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲି। ଏହି ନାଟକକୁ ଦେଖିଥିବା ଦର୍ଶକମାନେ ମୋ ଅଭିନୟକୁ ଖୁବ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏହା ମୋତେ ଆଗକୁ ପାଦ ପକାଇବାରେ ସହାୟକ ହୋଇଥିଲା। ଯେଉଁଠି ନାଟକହୁଏ ମୋ ଅଭିନୟ ଦେଖିବାକୁ ବାପା ସାଇକେଲ ନେଇ ସେଠାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଦିନଥିଲା କରଞ୍ଜିଆର ଏକ ଗାଁରେ ବାଉଁଶଖୁଣ୍ଟରେ ପେଟ୍ରୋମାକ୍ସ ଲାଇଟ ବାନ୍ଧି ମଞ୍ଚ ଆଲୋକିତ କରାଯାଉଥିଲା। ଆମେ ଅଭିନୟ କରୁଥିଲୁ। ଥରେ ଆଲୁଅ ଲିଭିଗଲା। ସେଠାରେ କେତେଜଣ ନାଟ୍ୟପ୍ରେମୀ ଧାଡ଼ିହୋଇ ମଶାଲ ଧରି ଠିଆହେଲେ। ଆମେ ସେହି ଆଲୁଅରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲୁ। ତୁରୁମୁଙ୍ଗା ଦଧିବାମନ ହାଇସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ାସାରିବା ପରେ ଉଦଳା ଓ ଭଦ୍ରକ କଲେଜରେ ବିଏ ପାସ୍ କଲି। ଆମ ଗାଁର ୪/୫ଜଣ ସାଙ୍ଗ ଏକାଠି ହୋଇ କେତେବେଳେ ବସ୍ରେ ତ ପୁଣି କେତେବେଳେ ଟ୍ରେନ୍ରେ ନାଟକ ଦେଖିବାକୁ କଲିକତା ଯାଉଥିଲୁ। ଏଥିପାଇଁ ନିଜନିଜ ପକେଟମନିକୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଥିଲୁ। କଲିକତାର ନନ୍ଦିକା ଫେଷ୍ଟିଭାଲକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଉଥିଲୁ। ପୁଣି ଯେବେ ଦିଲ୍ଲୀ ଯାଏ ସେଠାରେ ଖବରକାଗଜ କିଣି ପଢୁଥିଲି କେଉଁଠି ଥିଏଟର ହେଉଛି ବୁଝି ସେଠାକୁ ବି ଯାଇ ଥିଏଟର ଦେଖେ। ଦିଲ୍ଲୀର ଲିଟଲ ଥିଏଟର ଗ୍ରୁପର ନାଟକ ଦେଖି ବେଶ୍ ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲି । ନାଟ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଆଲେକଜାଣ୍ଡର ଡିନ୍ଙ୍କ ନାଟକ ବହି ପଢ଼ି ଅଧିକ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇଛି। ଯେତେବେଳେ ବାଣୀବିହାରର ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପଢିଲି, ସେହି ସମୟରେ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଭୁବନେଶ୍ୱରରୁ କଟକ ମଧୁସୂଦନ ଲ’କଲେଜକୁ ଯାଉଥିଲି ପଢ଼ିବାକୁ, ପୁଣି କଟକରୁ ଦିନ ପ୍ରାୟ ୧୨ଟା ସୁଦ୍ଧା ବାଣୀବିହାରରେ ପହଞ୍ଚି ଇତିହାସରେ ଏମ୍ଏ ପଢୁଥିଲି। ଏଠାରେ ଅଧିତ୍କାଂଶ ସମୟ ନାଟକ ବହି ପଢ଼ିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲି । ବିଶ୍ୱଜିତ ଦାସଙ୍କ ସଙ୍କେତ ନାଟ୍ୟ ସଂସ୍ଥାରେ ସଦସ୍ୟଭାବେ ଯୋଗଦେଇ ମୃଗୟା ଓ ସମ୍ରାଟ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲି । ମୋ ଅଭିନୀତ ନାଟକ ମଧ୍ୟରେ- ମୃଗୟା, ସମ୍ରାଟ, ପଦ୍ମତୋଳା, ପ୍ରତିବିମ୍ବ, କୌଣସି ଜଣେ ଗୌତମ, ବନ୍ଦ ଘଣ୍ଟାର ସମୟ, ବିଜୟୀ ପାଣ୍ଡବ, କିମ୍ବଦନ୍ତୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଦି ନାଟକ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲା। ତେବେ ୧୯୬୩ ମସିହାରେ ମୋର ପ୍ରଥମ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ନାଟକ ମଞ୍ଚସ୍ଥ ହେଲା। ସେବେଠାରୁ ଆଉ ପଛକୁ ଫେରି ନାହିଁ। କଲିକତା, ଜାମ୍ସେଦପୁର, ମୟୂରଭଞ୍ଜ, ଭୁବନେଶ୍ୱର, କଟକ, ସୁନ୍ଦରଗଡ଼, ରାଉରକେଲା ଆଦି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ନାଟକ ମଞ୍ଚରେ ଅଭିନୟ କରିସାରିଛି। ମଞ୍ଚ ନାଟକ ସହିତ ଦୂରଦର୍ଶନରେ ସଂପର୍କ ଧାରାବାହିକରେ ଜଣେ ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ ଭୂମିକାରେ ଅଭିନୟ କରିଥିଲି, ଯାହା ମତେ ଭିନ୍ନ ପରିଚୟ ଦେଇଥିଲା। ପରେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ, ଝୁମୁକା, ହରିଭାଇ ହାବିଲଦାର, ଅଦେଖା ଲୁହ ଓ ତପ୍ତ ଉପତ୍ୟକା ଆଦି ଟେଲିସିରିଏଲରେ ଅଭିନୟ କରିସାରିଛି। ସମାଜରେ ଜନସଚେତନତା ପାଇଁ ଅଭିନୟ ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ମାଧ୍ୟମ। ଥରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଏକ ନାଟକ ‘ନଈର ଠିକଣା’ ମଞ୍ଚସ୍ଥ କରାଯାଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଏହାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥିଲି। ଅଭିନୟ କରୁଥିବା କଳାକାରଙ୍କ ଅଭିନୟ ଏତେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲା ଯେ, ଏବେ ବି ମୋର ମନେ ଅଛି- ସେଦିନ ଏହି ନାଟକର ଗୋଟିଏ ଦୃଶ୍ୟ ଏମିତି ଥିଲା, ଯାହାକି ବିନା ମ୍ୟୁଜିକ, ବିନା ସଂଳାପ, କେବଳ ନୀରବତାରେ ହିଁ ଦର୍ଶକଙ୍କ ମନଛୁଇଁ ଯାଇଥିଲା। ଏହି ନାଟକର ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ପାଇଁ ଅନେକେ ଏବେ ବି ମତେ ମନେରଖିତ୍ଛନ୍ତି। ନାଟ୍ୟ ଉତ୍ସବରେ ଓଡ଼ିଶା ସଙ୍ଗୀତ ନାଟକ ଏକାଡ଼େମୀ ଦ୍ୱାରା ୧୯୮୫ ଓ ୧୯୯୦ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭିନେତା, ୧୯୮୭ ଓ ୧୯୯୪ରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅଭିନେତା ଭାବେ ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଛି। ୨୦୦୫ରେ ଓଡ଼ିଶା ସଙ୍ଗୀତ ନାଟକ ତରଫରୁ ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଛି। ବିନ୍ଦୁବଳୟ, କଲ୍ଲୋଳ, ସଙ୍କେତ ସଂସ୍ଥାରୁ ପୁରସ୍କୃତ ହୋଇଛି। ଉତ୍କଳ ସାମ୍ବାଦିକ ସଂଘର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜୟନ୍ତୀ ସମାରୋହ-୧୯୯୫ରେ ପୁରସ୍କୃତ । ଏଯାଏ ପ୍ରାୟ ୪୭ଟି ନାଟକରେ ଅଭନୟ କରିସାରିଛି। ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୨୮ଟି ନାଟକକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇସାରିଛି। ନାଟକରେ ଉତ୍କଣ୍ଠା ରହିଲେ ତାହା ଦର୍ଶକଙ୍କ ମନଙ୍କୁ ଅଧିକ ବାନ୍ଧିରଖେ। ଭଲ ହୁଏ। ନାଟକରେ ଅଭିନୟ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଦର୍ଶକ ଭାବେ ନାଟକକୁ ପଢ଼େ। ନାଟ୍ୟ ବିଷୟକୁ ନେଇ କଳାକାରଙ୍କ ଅଭିନୟ ପାଇଁ ବଛାଯାଇଥିବା ଚରିତ୍ରର ଭୂମିକାକୁ ନେଇ ସଂଳାପର ସ୍ବର, ଭାବଭଙ୍ଗୀ ପରିସ୍ଥିତି ଓ ପରିବେଶକୁ ନଜରରେ ରଖି ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଦେଇଥାଏ। ପଲ୍ଲବୀ ଏକନାଟ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନଟିଏ ଗଢ଼ିଥିଲି। ଏବେ ବୟସ ଅଧିକ ହେବାରୁ ଆଉ ଅଭିନୟରେ ଯୋଗଦେଇପାରୁନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ନାଟକ ପ୍ରତି ମୋର ଆଗ୍ରହ ସର୍ବଦା ରହିଛି। ବହିଦୋକାନରେ ବ୍ୟବସାୟ ଚାଲିଛି। ପରିବାରରେ ୨ଭାଇ ଓ ମୋର ୩ ଭଉଣୀ। ଏବେ ମୋର ପୁଅ, ଝିଅ ଓ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ ମୋର ଛୋଟ ସଂସାର, କିନ୍ତୁ ନାଟକରେ ଅଭିନୟ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା ଭିନ୍ନ ଏକ ସଂସାର।
-ବନବିହାରୀ ବେହେରା
