ମୁମ୍ବାଇ,୮।୧୦: ବରିଷ୍ଠ ହିନ୍ଦୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଅଭିନେତା ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ପରଲୋକ ଘଟିଛି। ଗୁରୁବାର ସକାଳେ ଗୋଆସ୍ଥିତ ବାସଭବନରେ ଏହି ଲୋକପ୍ରିୟ ଅଭିନେତାଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥା ବିଗିଡ଼ି ଯାଇଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଯାଇପାରିଲା ନାହିଁ। ହୃଦଘାତ ଯୋଗୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ସୂଚନା ମିଳିଛି। ବଲିଉଡର ତାରକାମାନେ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ ନାନା ପାଟେକରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଜ୍ଞାପନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବେ ପରେଶ ରାୱଲଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାନାଙ୍କ ବିଷୟରେ କରାଯାଇଥିବା ଏକ ଟୁଇଟଟ ମଧ୍ୟ ଭାଇରାଲ ହେବାରେ ଲାଗିଛି।
ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଯେ, ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଠିକ ଗୋଟିଏ ସପ୍ତାହ ପୂର୍ବରୁ, ବିଶିଷ୍ଟ ଅଭିନେତା ପରେଶ ରାୱଲ ‘ଏକ୍ସ’ (ପୂର୍ବରୁ ଟୁଇଟର)ରେ ନାନା ପାଟେକରଙ୍କୁ ନେଇ ଏକ ପୋଷ୍ଟ ଶେୟାର କରିଥିଲେ। ଏହି ବରିଷ୍ଠ ଅଭିନେତାଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସଂଳାପକୁ ଉଦ୍ଧୃତ କରି ସେ ଲେଖିଥିଲେ, ‘ମୋତେ ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ସେହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସଂଳାପ ମନେ ପଡ଼ୁଛି: ‘ଗୋଟିଏ ମଶା… ବା ଏକ ମଚ୍ଛର’।’ ଆସନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଜୀବନର ୧୦ଟି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂଳାପ ଉପରେ ନଜର ପକାଇବା।
ନାନା ପାଟେକରଙ୍କ ୧୦ଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସଂଳାପ
ଦୁଃଖ ନାମକ ରୋଗର କୌଣସି ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖରେ ଚିକିତ୍ସା ନାହିଁ; ଏହାର ଉପାୟ ନିଜକୁ ହିଁ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଭୁଲିବା ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ। (ପରିନ୍ଦା ୧୯୮୯)
ନିଜ ଜୀବନ ପାଇଁ ଭିକ ମାଗ ନାହିଁ… ବଜାରରେ ଏହାର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। (ଗୁଲାମ-ଏ-ମୁସ୍ତାଫା ୧୯୯୭)
ମୁଁ ତୋତେ ଏମିତି ମାରିବି ଯେ ତୋର ପାପୀ ଆତ୍ମା ଆଉ ଏକ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଆଗାମୀ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଥରି ଉଠିବ। (ତିରଙ୍ଗା ୧୯୯୨)
ଏହା ହେଉଛି ଲାଲ ଲଙ୍କାଅତ୍ୟନ୍ତ ଝାଳ-ଝାଳିଆ; ଏହାକୁ ଛୁଇଁଲେ ହାତ ପୋଡ଼ିଯାଏ, ଚାଖିଲେ ପାଟି ପୋଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ଏଥିରେ ହୃଦୟ ଲଗାଇଲେ ହୃଦୟ ପୋଡ଼ିଯାଏ। (ତିରଙ୍ଗା ୧୯୯୨)
ଏଠାରେ ଅଛି ଜଣେ ମୁସଲମାନର ରକ୍ତ, ଆଉ ଏଠାରେ ଅଛି ଜଣେ ହିନ୍ଦୁର ରକ୍ତ; ମୋତେ କୁହ, କେଉଁ ଅଂଶଟି ମୁସଲମାନର ଆଉ କେଉଁଟି ହିନ୍ଦୁର? କୁହ! (କ୍ରାନ୍ତିବୀର ୧୯୯୪)
ତେବେ, ତୁମେ ମୋ ମୃତ୍ୟୁର ତମାସା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛ? ସେମାନେ ମୋତେ ଫାଶୀ ଦେବେ; ମୋର ଜିଭ ଓ ଆଖି ବାହାରକୁ ବାହାରି ଆସିବ। କିଛି ସମୟ ଝୁଲି ରହିବା ପରେ, ମୋ ଭାଇ ମୋତେ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇବେ, ଆଉ ତା’ପରେ ତୁମେମାନେ ଏହା ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିବ, ଘରକୁ ଯିବ, ଖାଇବ ଓ ଶୋଇପଡ଼ିବ। ଦିନେ, ତୁମର ଏହି କାପୁରୁଷତା ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଠିକ ଏହିପରି ନିରବତାର ସହ ଏ ଦେଶର ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖିବ। (କ୍ରାନ୍ତିବୀର ୧୯୯୪)
ସେହି ଅପବିତ୍ର ଗୋଡ଼ରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବି ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଅ ନାହିଁ; ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭାଙ୍ଗି ତୁମ ବେକରେ ଝୁଲାଇ ଦେବି। (କ୍ରାନ୍ତିବୀର ୧୯୯୪)
ମୋର ନୀତି ସରଳ: ପ୍ରଥମେ ଗୋଇଠା, ତା’ପରେ କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଆଉ ତା’ପରେ ଯାଇ ସାକ୍ଷାତ। (ତିରଙ୍ଗା ୧୯୯୨)
ପଡ଼, ହେ ନୀଚ ଲୋକମାନେ, ପଡ଼କିନ୍ତୁ ସେହି ଝରଣା ପରି ପଡ଼ ଯାହା ପାହାଡ଼ର ଉଚ୍ଚତାରୁ ଖସିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ହରାଏ ନାହିଁ; ଯାହା ତଳେ ଥିବା ପୃଥିବୀ ସହ ମିଳିତ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ। (ଯଶୱନ୍ତ ୧୯୯୬)
ଜୀବନରେ ମୁଁ ହୁଏତ ଅନାଥ ଥିଲି, କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋର ମୃତଦେହ ବେୱାରିସ (ବାରିସବିହୀନ) ରହିବ ନାହିଁ। (ଗୁଲାମ-ଏ-ମୁସ୍ତାଫା – ୧୯୯୭)
