ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ,୨୬ା୭: କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ, ଯେଉଁଠି ଚାରିଆଡ଼େ କେବଳ ବାଲି ହିଁ ବାଲି, ସେଠାରେ ଅଚାନକ ଏକ ପୁରୁଣା ଜାହାଜ ମିଳିଗଲେ କେମିତି ଲାଗିବ? ଏପରି ହିଁ ଘଟିଥିଲା ନାମିବ ମରୁଭୂମିରେ। ଏହି ସ୍ଥାନଟି କୌଣସି ସାଇନ୍ସ ଫିକ୍ସନ୍ ଫିଲ୍ମ ଭଳି ମନେହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ସତରେ ବାଲି ତଳେ ପୋତିହୋଇ ରହିଥିବା ଏକ କାଠ ଜାହାଜ ମିଳିଥିଲା। Futura Sciences ରେ ପ୍ରକାଶିତ ଖବର ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ଜାହାଜଟି ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ଧରି ଲୁଚି ରହିଥିଲା ଏବଂ ୨୦୦୮ ମସିହାରେ ଅଚାନକ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ଆବିଷ୍କାର ନୁହେଁ, ବରଂ ଇତିହାସର ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ଯାହା ଏବେ ଦୁନିଆ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବାକୁ ଯାଉଛି।
ଏହି ଜାହାଜର ନାମ Bom Jesus ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ୧୫୦୦ ଦଶକରେ ପର୍ତ୍ତୁଗାଲରୁ ଭାରତ ଯାତ୍ରାରେ ବାହାରିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ସାମୁଦ୍ରିକ ଯାତ୍ରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିପଜ୍ଜନକ ଥିଲା ଏବଂ ମାସ ମାସ ଧରି ଚାଲୁଥିଲା। ଏହି ଜାହାଜଟି ମଧ୍ୟ ସେହି ସମୟର ଏକ ଅଂଶ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ୟୁରୋପ ନୂଆ ବ୍ୟାପାରିକ ରାସ୍ତା ଖୋଜୁଥିଲା। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କୁ ଏହାର ଡିଜାଇନ୍ ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀରୁ ଜଣାପଡ଼ିଥିଲା ଯେ ଏହା ଏକ ମଜବୁତ୍ ସାମୁଦ୍ରିକ ଜାହାଜ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଦୀର୍ଘ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା।
ଏହି ଜାହାଜ ଭିତରୁ ଯାହା ସବୁ ମିଳିଲା, ତାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା। ଏଥିରୁ ୨,୦୦୦ ରୁ ଅଧିକ ସୁନା ଓ ରୂପା ସିକ୍କା ଏବଂ ପ୍ରାୟ ୧୭ ଟନ୍ ତମ୍ବା ମିଳିଥିଲା। ଏହା ବ୍ୟତୀତ ୧୦୦ ରୁ ଅଧିକ ହାତୀ ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ମିଳିଥିଲା, ଯାହା ଆଫ୍ରିକା ସହିତ ଜଡ଼ିତ ଥିଲା। ଏତେ ବଡ଼ ପରିମାଣର ଖଜଣା ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରଳ। ଖାସ୍ କଥା ହେଉଛି, ଏହିସବୁ ଜିନିଷ ଶହ ଶହ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲା, ଯାହା ଇତିହାସକୁ ବୁଝିବାରେ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କଲା।
ମନେକରାଯାଏ ଯେ ଏହି ଆବିଷ୍କାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏକ ସଂଯୋଗ ଥିଲା। ୨୦୦୮ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ନାମିବିଆରେ ହୀରା କାଢ଼ିବା କାମ ଚାଲିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ପାଣିକୁ ହଟାଯାଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ବାଲି ତଳେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଏହି ଜାହାଜଟି ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଥମେ ତ କାହାକୁ ବୁଝାପଡ଼ିନଥିଲା ଯେ ଏହା କ’ଣ, କିନ୍ତୁ ପରେ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କଲେ ଏବଂ ଏହା ଏକ ଐତିହାସିକ ଆବିଷ୍କାର ପାଲଟିଗଲା। ଏହାକୁ Oranjemund Wreck ନାମ ଦିଆଗଲା ଏବଂ ପରେ ଏହାର ଗଭୀର ଗବେଷଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମନେକରାଯାଏ ଯେ ଏହି ଜାହାଜଟି ସାମୁଦ୍ରିକ ଲୁଟେରାଙ୍କ ଯୋଗୁଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସାମୁଦ୍ରିକ ଝଡ଼ ଯୋଗୁଁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହା ୭ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୫୩୩ ରେ ଲିସବନ୍ରୁ ବାହାରିଥିଲା ଏବଂ ସେହି ବର୍ଷ ନାମିବିଆ ନିକଟରେ ଏକ ପ୍ରବଳ ଝଡ଼ରେ ଫସିଯାଇଥିଲା। ଉଚ୍ଚ ଲହଡ଼ି ଏବଂ ପବନ ଏହାକୁ କୂଳ ଆଡ଼କୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଥିଲା, ଯାହାଫଳରେ ଜାହାଜଟି ଭାଙ୍ଗି ବୁଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଏପରି ଦୁର୍ଘଟଣା ସାଧାରଣ କଥା ଥିଲା, କାରଣ ପାଣିପାଗର ସଠିକ୍ ଆକଳନ କରିବା କଷ୍ଟକର ଥିଲା।
ତଥାପି ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ଆଜି ବି ରହିଛି ଯେ ଜାହାଜରେ ଥିବା ଲୋକଙ୍କର କ’ଣ ହେଲା। ମନେକରାଯାଏ ଯେ ଏହି ଜାହାଜରେ ପ୍ରାୟ ୨୦୦ ଜଣ ଲୋକ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କାହାରି ବି କୌଣସି ଚିହ୍ନବର୍ଣ୍ଣ ମିଳିନଥିଲା। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ରହସ୍ୟ ଆହୁରି ଗଭୀର ହୋଇଯାଉଛି। କେତେକ ଇତିହାସକାର ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ବୋଧହୁଏ କିଛି ଲୋକ ବଞ୍ଚିଯାଇ କୂଳକୁ ଆସିଥାଇପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହାର କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରମାଣ ନାହିଁ। ଏହା ଆଜି ବି ଏକ ନଅଣାଯାଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ ହୋଇ ରହିଛି।
ଏତେ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲେ ବି ଜାହାଜର ଅନେକ ଅଂଶ ଏବଂ ସାମଗ୍ରୀ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ମିଳିଥିଲା। ଏହି କଥା ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା। ବାଲି ଏହି ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା, ଯାହାଫଳରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇନଥିଲା। ଏହି ଆବିଷ୍କାର ଏଥିପାଇଁ ବି ଖାସ୍, କାରଣ ଏତେ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ଏତେ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ମିଳିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିରଳ। ଏଥିରୁ ସେହି ସମୟର ବ୍ୟାପାର ଏବଂ ଜୀବନଶୈଳୀ ବିଷୟରେ ଅନେକ ତଥ୍ୟ ମିଳିଥାଏ।
ଆଜି ଏହି ଆବିଷ୍କାର କେବଳ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିନାହିଁ, ବରଂ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଦେଖିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶିତ କରାଯାଉଛି। ନାମିବିଆର Oranjemund ଠାରେ ଥିବା ଏକ ମ୍ୟୁଜିୟମରେ ଏହି ଜାହାଜରୁ ମିଳିଥିବା ଖଜଣାକୁ ରଖାଯାଇଛି। ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ସୁନା ସିକ୍କା, ତମ୍ବା ଏବଂ ହାତୀ ଦାନ୍ତ ଦେଖିପାରିବେ। ଖାସ୍ କଥା ହେଉଛି, ପର୍ତ୍ତୁଗାଲ ଏହି ଖଜଣା ଉପରେ କୌଣସି ଦାବି କରିନଥିଲା ଏବଂ ଏହାକୁ ନାମିବିଆକୁ ଦେଇଦେଇଥିଲା। ଏବେ ଏହି ଦେଶ ନିଜ ଇତିହାସକୁ ନିଜେ ଦୁନିଆ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି।
