ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ/ଭୁବନେଶ୍ୱର, ୬।୫: ୧୯୭୧ ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମେ ୭ ତାରିଖରେ ଦେଶ ବ୍ୟାପି ଭାରତର ଜାତୀୟ ନାଗରିକ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଡ୍ରିଲ୍ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ପହଲଗାମ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣର ପରେ ଏକ ସମ୍ଭାବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଏହି ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ଗମ୍ଭୀରତାର ସଙ୍କେତ
ଏହି ମକ୍ ଡ୍ରିଲ୍ ୨୪୪ଟି ଜିଲାରେ ହେବ। ଯେଉଁଥିରେ ବ୍ଲାକଆଉଟ୍, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଆକ୍ରମଣ ଭୟରେ ସାଇରନ୍, ନିଷ୍କାସନ ଡ୍ରିଲ୍, ଏବଂ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିତ୍ତିଭୂମିର ଛଦ୍ମବେଶ ସହିତ ନାଗରିକ ଅଂଶଗ୍ରହଣ ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ହେବ।
୨୦୧୬ରେ ଉରୀ ପରେ ଗୁପ୍ତ ସାର୍ଜିକାଲ ଷ୍ଟ୍ରାଇକ୍ କିମ୍ବା ୨୦୧୯ରେ ବାଲାକୋଟ ବାୟୁ ଆକ୍ରମଣର ତୁଳନାରେ, ଏହି ଗତିବିଧି ଅସ୍ୱୀକାରଯୋଗ୍ୟ କିମ୍ବା କୌଶଳଗତ ନୁହେଁ। ଏହା ଘୋଷଣାତ୍ମକ। ଏହା ସୂଚାଇ ଦିଏ ଯେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ ଶାସ୍ତିମୂଳକ ଆକ୍ରମଣଠାରୁ ଆଗକୁ ଯାଇ ବିକଳ୍ପ ବିଚାର କରୁଛି — ବୋଧହୁଏ ଭାରତ ସରକାର ପାକିସ୍ତାନ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।
ଏହା ଏକ ରଣନୀତିଗତ ସନ୍ଦେଶ। ଏହା ଇସଲାମାବାଦକୁ ସତର୍କ କରେ: ଭାରତ କେବଳ ରାଗି ନାହିଁ, କିଛି ବଡ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି।
ଏହି ଅସ୍ପଷ୍ଟତା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ। ଭାରତର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାକିସ୍ତାନକୁ ୨୪ ଘଣ୍ଟା ହାଇ ଆଲର୍ଟ ରହିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି। ରଣନୀତିଗତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ଏହା ଆର୍ଥିକ ବୋଝ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଇସଲାମାବାଦ, ଯିଏ ଗତ ବର୍ଷ ଏକ ଆର୍ଥିକ ସଙ୍କଟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ $୭ ବିଲିୟନ୍ IMF ବେଲଆଉଟ୍ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲା, ଏବେ ଭାରତୀୟ ଆକ୍ରମଣର ଆଶଙ୍କାରେ ମହଙ୍ଗା ସୈନ୍ୟ ଗତିବିଧିର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛି, ତେଣିକି ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ହେଉ କିମ୍ବା ନ ହେଉ। ଏହା ମୂଳତଃ ରଣନୀତିଗତ ମାନସିକ ଯୁଦ୍ଧ: ଆକ୍ରମଣ ନ କରି, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁକୁ ଏମିତି ମୂଲ୍ୟ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିବା ଯେମିତି ତୁମେ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ।
ଉତ୍ତେଜନା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି
ତଥାପି, ସନ୍ଦେଶ ପଛରେ ଏକ ମାପକାଠିରେ ସତର୍କତା ରହିଛି। ଭାରତର ନେତୃତ୍ୱ ତୀବ୍ର ଭାବେ ସଚେତନ ଯେ ଏକ ନ୍ୟୂନତମ-କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତେଜନା କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇ ପରେ। ପାକିସ୍ତାନର ରଣନୀତିଗତ ନୀତି ପୂର୍ବାନୁମାନଯୋଗ୍ୟ ସୀମା ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ନୁହେଁ। ଏହାର ପରମାଣୁ ନୀତି ଅସ୍ପଷ୍ଟ, ଏବଂ ଏହାର ସୈନ୍ୟ-ରାଜନୈତିକ ସମୂହ ସୀମାରେଖାରେ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଖେଳ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରେ।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ଏହି ଡ୍ରିଲ୍ ଏକ ଦ୍ୱୈତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ — ଏହା କେବଳ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଚେତାବନୀ ଦିଏ ନାହିଁ, ଏହା ଭାରତକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ। ବ୍ଲାକଆଉଟ୍ ଅଭ୍ୟାସରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଯୋଗାଯୋଗ ରିଲେ ଏବଂ ବୃହତ୍ ନାଗରିକ ପରୀକ୍ଷା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଏକ ଏମିତି ପରିସ୍ଥିତିର ଆଶଙ୍କା କରେ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଶୋଧ ପାରମ୍ପରିକ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହା ନୂଆଦିଲ୍ଲୀରେ ଏକ ସଚେତନ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ: ଯଦିଓ ଭାରତ ସୁପରିମିତ ବଳ ପ୍ରୟୋଗର ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖେ, ଫଳାଫଳ କେବଳ ଏହାର ହାତରେ ନାହିଁ।
ତିନି-ସ୍ତରୀୟ ରଣନୀତି
ମେ ୭ ଡ୍ରିଲ୍ ଏକ ବିଚ୍ୟୁତି ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ତିନି-ସ୍ତରୀୟ ରଣନୀତିର ଏକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି। ପ୍ରଥମତଃ, ଅତୀତର ନଜିରଠାରୁ ଆଗକୁ ଉତ୍ତେଜନା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ, ମାନସିକ ପ୍ରାଧାନ୍ୟର ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ ଅଭିଯାନ। ତୃତୀୟତଃ, ଉତ୍ତେଜନା ଗତିଶୀଳତାର ଏକ ବାସ୍ତବବାଦୀ ବୁଝାମଣା।
ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏହା କାର୍ଗିଲ ପରେ ପାକିସ୍ତାନ ପ୍ରତି ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ଗମ୍ଭୀର ଅବସ୍ଥାନକୁ ସୂଚାଏ। ତେବେ ଏହା ଯୁଦ୍ଧର ଘୋଷଣା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏକ ସ୍ୱୀକୃତି ଯେ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ ଆସେ, ତେବେ ଭାରତୀୟ ନାଗରିକ ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
