ଆଜିର ଭୋଗବାଦୀ ଦୁନିଆକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟକଲେ ଜଣାଯାଏ, ଅର୍ଥର କୁହୁକ ଓ ମାୟାଜାଲରେ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ବନ୍ଧା। ପେଟ ଭରିବି, ଘର ତୋଳିବି, ପରିବାର ପାଳିବି-ଏମିତି ଅନେକ କିଛି ଯୋଜନାକୁ ଧରିଚାଲିଛି ଅର୍ଥ ପାଇଁ ଅହୋରାତ୍ର ଅଙ୍କକଷା। କିନ୍ତୁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଅର୍ଥକୁ ନେଇ ଆମର ବିଚାରଧାରା ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସୁନ୍ଦରହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ନ ହେଲେ ଅର୍ଥ ସକଳ ଅନର୍ଥକୁ ଡାକିବା ସାରହେବ। ତେଣୁ ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମତରେ ଅର୍ଥକୁ ନେଇ ଆମ ଜୀବନରେ ତିନୋଟି ବିଚାର ଓହ୍ଲେଇଆସିବ। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ଧର୍ମ ପୂର୍ବକ ଅର୍ଥ ଉପାର୍ଜନ କରିବା। ଅର୍ଥ ରୋଜଗାର ଦୋଷାବହ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଏହା ନୀତିପୂର୍ଣ୍ଣଭାବରେ ଉପାର୍ଜନ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅନୀତି ପୂର୍ବକ ଆସୁଥିବା ଅର୍ଥ ଦିନେ ନା ଦିନେ ଅବଶ୍ୟ ଉପଦ୍ରବ ସୃଷ୍ଟିକରିବ। ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅଛି ତ ସୁନାର ନଗରୀ ନିର୍ମାଣକରନ୍ତୁ ଆପତ୍ତି ନାହିଁ , କିନ୍ତୁ ଏହା ଲଙ୍କା ନଗରୀ ନ ହୋଇ ଦ୍ୱାରକାନଗରୀ ହେବା ଉଚିତ। କାରଣ ଅନୀତିର ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଠିଆହୋଇଥିବା ଲଙ୍କା ହେଉଛି ଭୋଗବାଦୀ ନଗରୀ ଯେଉଁଠି ମୋହରୂପୀ ରାବଣର ରାଜୁତିଚାଲେ। ଅପରପକ୍ଷରେ ନୀତିର ଭିତ୍ତିଭୂମି ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଦ୍ୱାରକାପୁରୀ ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳୀ ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମର ଦରଜା ଖୋଲେ। ଯାହାର ନୀତିଶୁଦ୍ଧ ସେ କେବେହେଲେ ଅନ୍ୟର ତଣ୍ଟିଚିପି ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ କରିବାର ପକ୍ଷପାତୀ ହୋଇ ନ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଏହି ନୀତିର ଅଭାବ ଯୋଗୁ ଅର୍ଥ ପାଇଁ ସବୁଠାରେ ଚାଲିଛି କୁତ୍ସିତ କୂଟଚକ୍ର ନ ହେଲେ ମତଲବୀ ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକା। କହିବା କାହାକୁ?
ଅର୍ଥର ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଚାରଟି ହେଉଛି ଏହାର ସଦୁପଯୋଗକରିବା। କେବଳ ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ ଓ ଉପଭୋଗ ମଣିଷକୁ ଗୋଲାମ କରିଦିଏ। କିନ୍ତୁ ଉପଯୋଗ ମଣିଷକୁ ମହାନ୍ କରି ଗଢ଼ିତୋଳେ। ପୁରାଣର ରାବଣ ଆଉ କ’ଣ କଲାକି? ସୁନାର ଲଙ୍କା ହେଉ ଅବା ସୁରମୁନି ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଉ, ଅନୀତିରେ ଅନ୍ୟଠାରୁ ବଳପୂର୍ବକ ଛଡ଼ାଇନେଇ ତାକୁ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲା ରାବଣ। ତା ’ ପାଖରେ ଅର୍ଥର ଅଭାବ ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏହାର ସଦୁପଯୋଗ କରିବାରେ ସେ ଥିଲା ଅପାରଗ। ସେଥିପାଇଁ ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ଅଶୋକବାଟିକାରେ ରଖିଥିଲେ ଅଶାନ୍ତି ନଈରେ ବୁଡ଼ିମରିବା ସାରହେଲା। ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୁନାର ଦ୍ୱାରକାରେ ରହି ମଧ୍ୟ ୪ଦିନ ଭୋକିଲା ସୁଦାମଙ୍କୁ କେବେ ଭୁଲିଯାଇ ନ ଥିଲେ। ବିପୁଳଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟରେ ପୋତି ପକାଇଲେ ସୁଦାମାର ଭଙ୍ଗାକୁଡ଼ିଆକୁ, ତାହା ପୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଜ୍ଞାତରେ। ଏହା ହିଁ ଧନର ସଦୁପଯୋଗ ଯାହାତ୍ୟାଗ ଓ ସମର୍ପଣ ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।
ଅର୍ଥର ତୃତୀୟ ଦିଗଟି ହେଉଛି ଏଥିପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ନ ହୋଇ ପରମାର୍ଥ ପାଦରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣକରିବା। ଏହା ଧ୍ରୁବସତ୍ୟ ଯେ ଅର୍ଥ କେବେହେଲେ ଶାଶ୍ୱତ ନୁହେଁ ପରନ୍ତୁ ନାଶବନ୍ତ। ତାହା ଲଙ୍କା ନଗରୀ ହେଉ ଅବା ଦ୍ୱାରକାପୁରୀ, ଉଭୟଙ୍କର ନାଶ ହିଁ ନିୟତି। ଅନୀତିର ଲଙ୍କାକୁ କେବେ ନା କେବେ କେହି ହନୁମାନ ଆସି ଜାଳିଦେବେ। ଅନୁରୂପ ଭାବରେ ନୀତି ଉପରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଦ୍ୱାରକା ମଧ୍ୟ ସମୟ ସୁଅରେ ଦିନେ ଅବଶ୍ୟ ବୁଡ଼ିଯିବ। ଏ ଭୌତିକ ଧନକୁ ସଙ୍ଗରେ ନେଇ କେହି କ’ଣ କେବେ ଏଠୁଗଲାଣି? ‘ଆସିଅଛୁ ଲଙ୍ଗଳା ତୁ ଯିବୁ ଶୂନ୍ୟହୋଇରେ’ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଆଜି ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀହୋଇ ଧାଇଁଛି। ନା ଅଛି ଅନୁତାପ ନା ତନୁତାପ? ଥରେ ବିଚାରକଲେ! ଅନୀତି ପୂର୍ବକ ଅର୍ଥ ସଂଗ୍ରହକରି ଦୁର୍ନୀତି ନିବାରଣ ବିଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଦହଗଞ୍ଜ ହେବା ଅପେକ୍ଷା ଯଦି ସେହି ଅର୍ଥ ସମାଜ କଲ୍ୟାଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସଦୁପଯୋଗ ହୋଇପାରନ୍ତା, ତେବେ ଆମ ରାଜ୍ୟ ରାମରାଜ୍ୟ ହୋଇପାରନ୍ତାନି କି? ତେଣୁ ଆମ ବିବର୍ଣ୍ଣ ବିଚାରଧାରାରେ ବିବର୍ତ୍ତନ ଘଟୁ। ଯାହାର ଲୁଣ ନାହିଁ ତିଅଣରେ, ଲୁହ ପଡ଼େ ନିତି ପଖାଳ କଂସାରେ, ସେହି ମାମୁଲି ମଣିଷର ଓଠ କୋଣରେ ସୁନାର ହସ କେରାଏ ଫୁଟୁ। ଅର୍ଥ ପଛରେ ନ ଧାଇଁ ଏ ସ୍ବାର୍ଥୀମଣିଷ ପରମାର୍ଥ ପାଦରେ ଲୋଟୁ।
ଡ. ସାରଦା ପ୍ରସାଦ କର
ଅଧ୍ୟାପକ
ଖ୍ରୀଷ୍ଟ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟ, କଟକ
ମୋ: ୯୪୩୭୧୧୩୧୬୨
