ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ,୧୯।୧୧: ୧୯ ନଭେମ୍ବର, ୨୦୨୩… ଭାରତୀୟ କ୍ରିକେଟର କଳା ଦିବସ। ଠିକ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, ଭାରତ ତା’ର କ୍ରୀଡ଼ା ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ତିକ୍ତ ସ୍ମୃତିକୁ ସହ୍ୟ କରିଥିଲା। ସେହି ରାତିରେ, ଭାରତ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମ୍ୟାଚ ହାରିନଥିଲା ବରଂ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ହୃଦୟ ହାରିଥିଲା। ବର୍ଷର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବିଶ୍ୱର ସର୍ବବୃହତ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଷ୍ଟାଡିୟମ ନୀରବତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦିନ, ଟିମ ଇଣ୍ଡିଆ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆଠାରୁ ୨୦୨୩ ଦିନିକିଆ ବିଶ୍ୱକପ ଫାଇନାଲ ହାରିଥିଲା।
ଏପରି କୌଣସି କ୍ରିକେଟ ପ୍ରଶଂସକ ନାହାନ୍ତି ଯିଏ ଟିଭିରେ ରୋହିତ ଶର୍ମାଙ୍କ ଆର୍ଦ୍ର ଆଖି ଦେଖି ନଥିଲେ। ବିରାଟଙ୍କ ନଇଁ ପଡ଼ିଥିବା ମୁଣ୍ଡ ସମଗ୍ର ଦେଶକୁ ସ୍ତବ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା। ମହମ୍ମଦ ଶାମି, ମହମ୍ମଦ ସିରାଜ ଏବଂ ରବିନ୍ଦ୍ର ଜାଡେଜାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହତାଶା ଏହି ଦଳ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା କ୍ଷତିକୁ ଜଣାଇବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା। ଏତେ ନିକଟତର ଟ୍ରଫି ଆମକୁ ଏଡାଇ ଦେଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସହର, ଗାଁ, ପଡ଼ୋଶୀର ରାସ୍ତା ଏବଂ ଛକଠାରୁ ଅଫିସ କ୍ୟାବିନ ଏବଂ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କେବଳ ଗୋଟିଏ ନୀରବତା ଥିଲା: ଭାରତର ପରାଜୟ। ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲେ ଯେ ଲଗାତାର ୧୦ଟି ମ୍ୟାଚ ଜିତି ଆସୁଥିବା ଟିମ ଇଣ୍ଡିଆ ଏହି ଫାଇନାଲକୁ ସହଜରେ ଜିତିବ ଏବଂ ୨୦୧୧ର ଯାଦୁକୁ ଦୋହରାଇବ, କିନ୍ତୁ ସେହି ରାତିର ଭାଗ୍ୟ ହୁଏତ ଅନ୍ୟ କିଛି ରଖିଥିଲା।
ସେହି ଟୁର୍ନାମେଣ୍ଟରେ, ସାରା ବିଶ୍ୱ ରୋହିତ ଶର୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଧିନାୟକତ୍ୱ ଦେଖିଥିଲା। ଭାରତ କ୍ରମାଗତ ୧୦ଟି ମ୍ୟାଚ ଜିତି ଫାଇନାଲରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ବିରାଟ କୋହଲି ୧୧ଟି ମ୍ୟାଚରେ ୭୬୫ ରନ ସହିତ ତିନୋଟି ଶତକ ସହିତ ଟର୍ନାମେଣ୍ଟର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ। ରୋହିତ ଶର୍ମା ୫୯୭ ରନ ସହିତ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ। ଶ୍ରେୟସ ଆୟର ଏବଂ କେଏଲ ରାହୁଲ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫର୍ମରେ ଥିଲେ। ହାର୍ଦ୍ଦିକ ପାଣ୍ଡ୍ୟା ଆହତ ହେବା ପରେ ଦଳରେ ସାମିଲ ହୋଇଥିବା ମହମ୍ମଦ ଶାମି ସାତଟି ମ୍ୟାଚରେ ୨୪ ଉଇକେଟ୍ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ତିନି ଥର ନିଜର ଖାତା ଖୋଲିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ହୁଏତ ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟା ଭାରତର ନଥିଲା। ପରାଜୟ ପରେ ନିରାଶ ହୋଇ ବସିଥିବା ଟିମ ଇଣ୍ଡିଆକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ନିଜେ ଡ୍ରେସିଂ ରୁମରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେହି ରାତିରେ ସମଗ୍ର ଭାରତ କାନ୍ଦିଥିଲା।
