ପ୍ରଚଣ୍ଡ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ରେକର୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିବା ଗରମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଷ୍ଟରେ ପକାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ପାରଦ 45 ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଏହା କେବଳ ଝାଳ ବାହାରେ ତାହା ନୁହେଁ; ଏହା ଶରୀରର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ପ୍ରଣାଳୀ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ଚାପ ପକାଇବା ଆରମ୍ଭ କରେ। ବିଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ, ମାନବ ଶରୀରର ତାପ ସହ୍ୟ କରିବାର ଏକ ର୍ନିଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୀମା ଅଛି। ଏହି ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କରିବା ପରେ, ଆମର ପ୍ରାକୃତିକ ଶୀତଳୀକରଣ ପ୍ରଣାଳୀ ବିଫଳ ହେବା ଆରମ୍ଭ କରେ। ଆସନ୍ତୁ ବୁଝିବା ଯେ ଆମର ଶରୀର କେଉଁ ତାପମାତ୍ରା ପରିସରକୁ ସହ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଡିଜାଇନ କରାଯାଇଛି ଏବଂ କେଉଁ ସମୟରେ ଚର୍ମ ପୋଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ।
ଆମ ଶରୀରର ଭିତରର ସାଧାରଣ ତାପମାତ୍ରା ପ୍ରାୟ ୩୭°C (୯୮.୬°F) ଥାଏ। ବାହାରର ପରିବେଶ ଯଦି ୨୦°C ରୁ ୨୫°C ମଧ୍ୟରେ ରହେ, ତେବେ ଶରୀର ସବୁଠାରୁ ଆରାମଦାୟକ ଅନୁଭବ କରେ। ଯେତେବେଳେ ବାହାରର ତାପମାତ୍ରା ୩୫°C ପାର୍ କରିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଶରୀରକୁ ନିଜକୁ ଥଣ୍ଡା ରଖିବା ପାଇଁ ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମ (ଝାଳ ବାହାର କରିବା) କରିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ।
ଆମ ଚର୍ମ ସେତେବେଳେ ପୋଡ଼ିଯାଏ ଯେତେବେଳେ ଏହା ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ବସ୍ତୁ, ପାଣି କିମ୍ବା ପବନ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସେ:
-
୪୪°C (୧୧୧°F): ଯଦି ଏହି ତାପମାତ୍ରାରେ ଚର୍ମ ଦୀର୍ଘ ସମୟ (ପ୍ରାୟ ୬ ଘଣ୍ଟା) ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ରହେ, ତେବେ ଚର୍ମର କୋଷଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହେବା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
-
୫୦°C (୧୨୨°F): ଏହି ତାପମାତ୍ରାରେ ମାତ୍ର ୧ ମିନିଟ୍ ରହିଲେ ଚର୍ମ ପୋଡ଼ିଯାଇପାରେ।
-
୬୦°C (୧୪୦°F): ଏହି ଗରମରେ ମାତ୍ର ୫ ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ଭାବେ ଚର୍ମ ପୋଡ଼ିଯାଏ।
-
୭୦°C (୧୫୮°F): ଏହି ସ୍ଥିତିରେ ୧ ସେକେଣ୍ଡରୁ କମ୍ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଚର୍ମ ତତକ୍ଷଣାତ ପୋଡ଼ିଯାଏ।
ଯଦି ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ତାପମାତ୍ରା ୪୫°C ରୁ ୫୦°C ପହଞ୍ଚିଯାଏ ଏବଂ ସେଥିରେ ଆଦ୍ରତା (Humidity) ଅଧିକ ଥାଏ, ତେବେ ଶରୀରରୁ ଝାଳ ଶୁଖେନାହିଁ। ଏହାଦ୍ୱାରା ‘ହୀଟ୍ ଷ୍ଟ୍ରୋକ୍’ ବା ଅଂଶୁଘାତ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଥାଏ, ଯାହା ପ୍ରାଣଘାତୀ ହୋଇପାରେ।
ଯେତେବେଳେ ପାରଦ ୪୫ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ କିମ୍ୱା ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ ତାପମାତ୍ରା ଛୁଇଁଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଶରୀର ପାଇଁ ନିଜକୁ ଥଣ୍ଡା ରଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼େ। ବୈଜ୍ଞାନିକ ଗବେଷଣା ସୂଚିତ କରେ ଯେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ଶରୀରର ତାପମାତ୍ରା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପ୍ରଣାଳୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ବିଫଳ ହୋଇପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଶରୀର ଝାଳ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଥଣ୍ଡା କରିପାରି ନଥାଏ, ତେବେ ହିଟ୍ଷ୍ଟ୍ରୋକ ହେବାର ଆଶଙ୍କା ଯାହା ତୁରନ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ନ କଲେ ଘାତକ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପାରେ – ଯଥେଷ୍ଟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।
ମାନବ ଚର୍ମ ଏକ ର୍ନିଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସୀମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାହ୍ୟ ତାପମାତ୍ରା ସହ୍ୟ କରିପାରିବ। ଯେତେବେଳେ ଶୁଷ୍କ ଗରମ କଥା ଆସେ, ଆମର ଚର୍ମ କୌଣସି ଗୁରୁତର କ୍ଷତି ନ କରି ସୀମିତ ଅବଧି ପାଇଁ ୪୮ ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ (୧୧୮ ଡିଗ୍ରୀ ଫାରେନହାଇଟ) ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାପମାତ୍ରା ସହ୍ୟ କରିପାରିବ। ତଥାପି, ଏହି ସହନଶୀଳତା କେବଳ ସୀମିତ ସମୟ ପାଇଁ ରହିଥାଏ। ବାୟୁ ତାପମାତ୍ରା କିମ୍ୱା ପରିବେଶର ତାପମାତ୍ରା 50-ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ମାତ୍ରେ, ଏହାର ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭାବ ଚର୍ମ ଉପରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ଯାହା ଫଳରେ ଏହା ଜଳିବା ଆରମ୍ଭ କରେ।
ତାପମାନରେ ସାମାନ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ମଧ୍ୟ ଚର୍ମ ଜଳିବା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପାର୍ଥକ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ। ଯଦି ଚର୍ମ ପାଣି କିମ୍ୱା 50 ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗରମ ହୋଇଥିବା ପୃଷ୍ଠ ସହିତ ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଆସେ, ତେବେ ତୃତୀୟ-ଡିଗ୍ରୀ ପୋଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରାୟ 5 ମିନିଟ ସମୟ ଲାଗେ। ବିପରୀତ ଭାବରେ, ଯଦି ତାପମାତ୍ରା 55 ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ତେବେ ଚର୍ମ ମାତ୍ର 10 ସେକେଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଜଳିଯାଏ। ସବୁଠାରୁ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିସ୍ଥିତି 60 ଡିଗ୍ରୀ ସେଲସିୟସରେ ଘଟେ, ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସେକେଣ୍ଡର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଚର୍ମକୁ ଗୁରୁତର ଭାବରେ ପୋଡ଼ିଦେବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ।
