ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ଏକ ଅନବଦ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି। ପୁରୁଷ ଜନ୍ମ ନିଏ ନାରୀଠାରୁ ପୁଣି ବିନା ପୁରୁଷରେ ନାରୀର ଜନ୍ମ ଅସମ୍ଭବ। କି ଅଦ୍ଭୁତ ସମନ୍ବୟ। ଉଭୟ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ ଗୋଟିଏ ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ। ଅର୍ଥାତ ଜଣକ ବିନା ଅନ୍ୟର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। କେଉଁ ଆବହମାନ କାଳରୁ ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ଅଭ୍ୟୁଦୟ ହୋଇଛି, ଉଭୟ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷର ସମନ୍ବୟ ଓ ସମ୍ମିଶ୍ରଣରେ। ପ୍ରଥମେ ମଣିଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ପଶୁପରି ବିଚରଣ କରୁଥିଲା ବଣମଣିଷ ହୋଇ। ବଣର ଫଳମୂଳ ଓ ଶିକାର ହିଁ ତା’ର ମୁଖ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜୀବଜନ୍ତୁଙ୍କ ପରି। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଶୁଙ୍କ ପରି ପ୍ରଜନନ କରିବା ଓ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ନିଜେ ବଞ୍ଚିବା ତା’ର ପ୍ରକୃତି ଥିଲା। ମାତ୍ର ସଭ୍ୟତାର ଅଭ୍ୟୁଦୟରେ ମନୁଷ୍ୟ (ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ) ର ମସ୍ତିଷ୍କର ବିକାଶ ସାଧନ ହେଲା। ସେ ତା’ର ଅସୁବିଧାକୁ ପରସ୍ପରର ସହଯୋଗରେ ସମାଧାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ରୋଗବୈରାଗ ସମୟରେ ଖାଦ୍ୟ ପାନୀୟ ସଂଗ୍ରହ କଥା ହେଉ କିମ୍ବା ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁଙ୍କ ଆକ୍ରମଣ କଥା, ଉଭୟ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଭଲଭାବେ ବୁଝିଯାଇଥିଲେ ଯେ ପରସ୍ପର ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ ବିନା ବଞ୍ଚିବା କଷ୍ଟକର। ସେଥିପାଇଁ ବୋଧହୁଏ ଉଭୟ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷ କେଉଁ ଅନାଦିକାଳରୁ ବିବାହ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇଆସିଛନ୍ତି ଓ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଧରାରେ ଜୀବନଯାପନ କରିଆସିଛନ୍ତି। ଧୀରେ ଧୀରେ ସମାଜରେ ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରସାର ବଢ଼ିଛି ଓ ଆମେ ଉଭୟ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କୁ ସମାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଆସିଛୁ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନାରୀ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସମାନ ଅଧିକାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଛି।
ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ନାରୀମାନେ ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରତିପାଦନ କରିପାରିଛନ୍ତି ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ସମକକ୍ଷ ହୋଇ ରାଷ୍ଟ୍ର ନିର୍ମାଣରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି। ଏହା ଉଭୟ ସମାଜ ଓ ରାଷ୍ଟ୍ର ପାଇଁ ଅନୁକୂଳ। ସମାଜରେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ୪ ପ୍ରକାର ସହାବସ୍ଥାନ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଥାଉ। ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ପୁରୁଷ ଜଣକ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ଥାଆନ୍ତି ଓ ନାରୀ ଜଣକ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ନ ଥାନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ହୁଏ ଓ ଉଭୟ ଖୁବ୍ ସୁଖ ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନଯାପନ କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହେଉଛି ପୁରୁଷ ଜଣକ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ଓ ମହିଳା ଜଣକ ମଧ୍ୟ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ। ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବାହ ସମ୍ପାଦନ ହୁଏ ଓ ଦୁହେଁ ଆରାମରେ ଜୀବନଯାପନ କରନ୍ତି। ତୃତୀୟଟି ହେଲା ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଉଭୟ ଚାକିରିଆ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବିବାହ କରି ଶାନ୍ତିରେ ଚଳନ୍ତି। ଚତୁର୍ଥଟି ହେଲା ମହିଳା ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ମାତ୍ର ପୁରୁଷ ଜଣକ ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ନୁହେଁ। ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ବିବାହ ବନ୍ଧନ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। କୌଣସି ଚାକିରିଆ ଝିଅ ଶିକ୍ଷିତ ଅଣରୋଜଗାରକ୍ଷମ ପୁଅକୁ ବିବାହ କରିବାର ନଜିର ଖୁବ୍ କମ୍ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ଆଜିର ଆଲୋଚନାର ବିଷୟଟି ଏହା ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବସିତ।
ପୁଅଟି ରୋଜଗାର କରୁଛି, ମାତ୍ର ଝିଅ ବେରୋଜଗାର, ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆରାମରେ ବିବାହ ସମ୍ପାଦନ ହେଉଛି। ମାତ୍ର ରୋଜଗାରିଆ ଝିଅମାନେ କେବେବି ବେରୋଜଗାରିଆ ପାଠୁଆ ପୁଅଙ୍କୁ ବାହା ହେବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁନାହାନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ବହୁ ପୁରୁଷ ପିଲା ଚାକିରି ବା ରୋଜଗାର ନ ପାଇ ରହିଯାଉଛନ୍ତି। ମାତ୍ର କନ୍ୟା କିମ୍ବା କନ୍ୟାର ମାତାପିତା ଏଭଳି ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ନ ହେବାର ଦେଖାଯାଏ। ଜଣେ ଚାକିରିଆ ଝିଅ ବା ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ଝିଅର ନାନାବିଧ ସମସ୍ୟା ବା ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ସିଏ ନିଜେ ପୂରା କରିବା କଷ୍ଟ। ତା’ ଛଡା ଏକ ଆରାମଦାୟକ ଜୀବନଯାପନ ପାଇଁ ତାକୁ ବିଭିନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସହଯୋଗର ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଥାଏ। ତା’ର ପିଲାମାନଙ୍କର ଦେଖାରଖା ଓ ଆବଶ୍ୟକତା ଜଣେ ଖାଲିଥିବା ପୁରୁଷ ଭଲଭାବେ କରିପାରିବ। ଉଭୟ ଚାକିରିଆ ରହିବା ବେଳେ ପିଲାମାନଙ୍କର ଲାଳନପାଳନ ଠିକ୍ ରୂପେ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି କେବଳ ପୁରୁଷ ରୋଜଗାରରେ ସମଗ୍ର ପରିବାର ଚାଲିପାରୁଛି, ତା’ ହେଲେ କେବଳ ସ୍ତ୍ରୀ ରୋଜଗାରରେ କାହିଁକି ପୂରା ପରିବାର ଚାଲିପାରିବ ନାହିଁ ? ଆମକୁ ଏ ବିଷୟରେ ଭାବିବାକୁ ପଡ଼ିବ ? ଶିକ୍ଷିତ ଝିଅକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ? ମାତାପିତା ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ଯେ ଝିଅଟି ଯେତେବେଳେ ଚାକିରି କରୁଛି ବା ରୋଜଗାର କରୁଛି, ସେତେବେଳେ ତା’ର ମାନସିକ ଓ ଶାରୀରିକ ସୁସ୍ଥତା ପାଇଁ ତା’ ପରିବାର ବର୍ଗଙ୍କର ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଆଜିକାଲି ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ବାମୀ ଦୁଇଜଣ ଚାକିରିକୁ ଗଲାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ, ଚାପ ହ୍ରାସ, ପିଲାଙ୍କ ପାଠପଢ଼ା ଜନିତ ଚାପ ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସହଯୋଗ ମିଳିପାରୁନାହିଁ ଯୌଥ ପରିବାର ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ। ଚାକିରିଆ ମାତାପିତାଙ୍କ ସନ୍ତାନସନ୍ତତି ବଡ଼ ହୋଇ ସମାଜରେ ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାର ପ୍ରଧାନ ବା ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ହେଲା, ମାତାପିତାଙ୍କର ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ଅଭାବ। କାମବାଲି ସହିତ ପିଲାମାନଙ୍କର କିଛି ସମୟ କାଟିବା ସହିତ ମାତ୍ରାଧିକ ସମୟ ସେମାନଙ୍କର ନିଃସଙ୍ଗତାରେ କଟେ କିମ୍ବା ମୋବାଇଲରେ କଟିଥାଏ। ତେଣୁ ପିଲାଟି ସଂସ୍କାରୀ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ବଦଳିଛି। ସାମାଜରେ ଚାକିରି ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ବି ବଢ଼ିଛି। ତେଣୁ ସବୁ ପୁଅଙ୍କୁ ଚାକିରି ମିଳିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରୁନାହିଁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ମଧ୍ୟ। ତେଣୁ ଚାକିରିଆ ଝିଅମାନେ ନିଜର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ବଦଳାଇ ଶିକ୍ଷିତ ବେକାର ଯୁବକଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କରନ୍ତୁ। ଏହା ସାମାଜରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଚାକିରିଆ ମହିଳାମାନେ କମ୍ ଚାପର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହେବେ ଓ ସୁସ୍ଥ ଜୀବନଯାପନ କରିବେ। ପିଲାଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଓ ସଂସ୍କାର ମିଳିବ ଏବଂ ଏକ ସୁସ୍ଥ ସମାଜ ଗଠନରେ ନିଶ୍ଚିତ ସହାୟକ ହେବ। କହିବାକୁ ଗଲେ ଯଦି ରୋଜଗାରିଆ ପୁଅ ବେରୋଜଗାର ଝିଅ ସହିତ ବାହା ହୋଇପାରୁଛି, ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ରୋଜଗାରିଆ ଝିଅ ସହିତ ଶିକ୍ଷିତ ବେରୋଜଗାର ପୁଅର ବାହାଘର କାହିଁକି ସମାଜରେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହେବ ନIହିଁ?
ଡ.ପ୍ରମୋଦ କୁମାର ପଣ୍ଡା
ମୋ: ୮୯୧୭୪୨୬୪୪୦
