ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଥିଲା କୃଷ୍ଣ ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମ ସେଠାରେ ରହିବ ଏବଂ ବିଜୟ ସୁନିଶ୍ଚିତ। ”ଯତୋ କୃଷ୍ଣ ସ୍ତତୋ ଧର୍ମଃ ଯତୋ ଧର୍ମଃ ସ୍ତତୋ ଜୟଃ।“ସେ ଉଭୟ ପକ୍ଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଚତୁର୍ଭୁଜ ସେନା କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ବାଛିବା ବିକଳ୍ପ ଦେଇଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପକ୍ଷକୁ ନେଇ ଅଭିଯୋଗ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ କୃଷ୍ଣ ଯଦି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଅଧର୍ମ ଏବଂ ସମୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ବିଷୟରେ ସୂଚନା ଦେଇ ନ ଥାନ୍ତେ ତେବେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ସମ୍ଭବ ହୋଇ ନ ଥାନ୍ତା। ଏହି କାରଣରୁ ମହାଭାରତ କୂଟନୀତିଜ୍ଞଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ବର୍ଗ ଏବଂ ସମାଜ ଲାଗି ଅମୂଲ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ଦିଏ। ଯୁଦ୍ଧ ପୂର୍ବରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଜିର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ବୁଝାଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ।
ସମୟ ପ୍ରକୃତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଦତ୍ତ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଉପହାର, ଯାହା ନିରନ୍ତର ଗତିଶୀଳ ରହିଥାଏ। ଏହାର ଗତି କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମୟର ତିନୋଟି ଦିଗ ଯାହାକୁ ଆମେ ଅତୀତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ଭାବରେ ଜାଣୁ। ଯଦି ତୁଳନାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖାଯାଏ ତେବେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗ ମଧ୍ୟରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଅତୀତ ସ୍ମୃତି ଆକାରରେ ସଞ୍ଚତ୍ତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ କଳ୍ପନା ଆକାରରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହୁଏ। ଅତୀତ ହେଉ ବା ଭବିଷ୍ୟତ ଉଭୟ ଉପରେ ଆମର ସାମାନ୍ୟତମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ। ସମୟର ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଆମେ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏବଂ ସଜାଡ଼ି ପାରିବା ତାହା ହେଉଛି ବର୍ତ୍ତମାନ। ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ରଙ୍ଗ କରିବା ଏବଂ ସଜାଇବାରେ ଆମେ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି, ଅଭିଜ୍ଞତା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ କଳ୍ପନାର ସାହାଯ୍ୟ ନେଇପାରିବା। ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଜୀବନ ବହୁତ ଛୋଟ ଯାହାକୁ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ଏବଂ ଉତ୍ସାହ ସହିତ ଖୋଲାଖୋଲି ଭାବରେ ବଞ୍ଚତ୍ବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଅତୀତ ସହିତ ଅନେକ ସକାରାତ୍ମକ ଏବଂ ନକାରାତ୍ମକ ଦିଗ ଜଡ଼ିତ। ଭଲ ଅଭିଜ୍ଞତା ଏବଂ ସ୍ମୃତି ଏହାର ସକାରାତ୍ମକ ଦିଗ। ବିଫଳତା, କଠିନ ସଂଘର୍ଷ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଅତୀତର ନକାରାତ୍ମକ ଦିଗ ଗଠନ କରେ। ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆମର ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ଯେ ଆମେ ଅତୀତର କେଉଁ ଦିଗକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ବର୍ତ୍ତମାନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି। ଭବିଷ୍ୟତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବାହାରେ। ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ମନରେ ଆଶାର ଭାବନା ରଖିବା ଏବଂ ଏହା ଯୋଗୁ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଅଣଦେଖା କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂର୍ଖତା। କେବଳ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସହିତ ଜଡିତ ଭଲ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ କଳ୍ପନା କରି ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଭାବରେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଚିତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗ ପୂରଣ କରିପାରିବା। ଯେତେବେଳେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅତୀତରେ ପରିଣତ ହୁଏ ସେତେବେଳେ ଆମେ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁ। ଯେପରି ବାଲ୍ୟଜୀବନ, ସାଙ୍ଗ ସାଥୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ସମୟ। ଅତୀତ ପାଇଁ ଅନୁତାପ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଆମକୁ ଏପରି ଏକ ଘୂର୍ଣ୍ଣିବଳୟରେ ଠେଲି ଦିଏ ଯାହା ଆମ ସ୍ବପ୍ନ ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଦୂରେଇ ନେଇଯାଏ। ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ହେଲେ ଅତୀତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ନ ଦେଇ ବର୍ତ୍ତମାନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ନିରନ୍ତର ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଅଣଦେଖା କରିବା କୌଣସି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଜ୍ଞାନର ଲକ୍ଷଣ ନୁହେଁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଏବଂ ବାସ୍ତବତା ଉଭୟ ପରସ୍ପରର ସମାର୍ଥକ। ଅତୀତ ବାସ୍ତବତାର କ୍ଷେତ୍ର ପାର ହୋଇ ସମୟ ଗର୍ଭରେ ଲୀନ ହୋଇସାରିଛି। ଭବିଷ୍ୟତ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାସ୍ତବତାରେ ପରିଣତ ହୋଇନାହିଁ। ତେଣୁ ଅତୀତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସହିତ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ବର୍ତ୍ତମାନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଭୁଲିଯିବା ଅବିବେକତା ଏବଂ ଅଦୂରଦର୍ଶିତାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ କିନ୍ତୁ ସୁନ୍ଦର ଜୀବନକୁ ପରିପ୍ରକାଶ କରିଥାଏ। ଆବଶ୍ୟକତା କେବଳ ଏହାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଏହାର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ହଜିଯିବା ଏବଂ ଜୀବନର ସେହି ମୂଲ୍ୟବାନ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଆନନ୍ଦକୁ ଅନୁଭବ କରିବା। ଅତୀତକୁ ଝୁରିହେବା ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଏହି ଅଭିଜ୍ଞତାରେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇପାରେ। ଚିନ୍ତା, ଦୁଃଖ ଏବଂ ହତାଶା ଭଳି ଭାବନା ସେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଅତୀତ ବିଷୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଚିନ୍ତା କରୁ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତ ବିଷୟରେ ଅଗଣିତ ଭିତ୍ତିହୀନ କଳ୍ପନାରେ ହଜିଯାଉ।
ବର୍ତ୍ତମାନ ଏପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯାହାକୁ ଆମର ଆଶା ଅନୁଯାୟୀ ଗଠନ କରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ। ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଯୋଜନା କରିବା ଠିକ୍ କିନ୍ତୁ ଏହା ଭାବିବା ମୂର୍ଖତା ଯେ ଭବିଷ୍ୟତ ଆମର ଚିନ୍ତାଧାରା ଅନୁସାରେ ଆକାର ନେବ। ଆନନ୍ଦର ଅନୁଭବ କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ହାସଲ କରାଯାଇପାରିବ। ଯଦି ଅତୀତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ସହିତ ଜଡିତ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଚିନ୍ତାଧାରାର ହସ୍ତକ୍ଷେପ ନ ଥାଏ ତେବେ ବର୍ତ୍ତମାନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହେଉଛି ଶାନ୍ତି ଏବଂ ଖୁସିର ଅଗାଧ ଭଣ୍ଡାର।
ଜୀବନ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାର ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରତିଦିନ ହୃଦୟର ଗଭୀରରୁ ପ୍ରକୃତିକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବା ଉଚିତ। ଅତୀତ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ ଚିନ୍ତାରୁ ମୁକ୍ତ ମନ ପ୍ରକୃତିର ନୀରବ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରେ। ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ ସନ୍ଥ କବୀରଦାସଙ୍କ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦୋହା ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ। ”ଯୋ କଲ କରେ ସୋ ଆଜ କର୍, ଆଜ କରେ ସୋ ଅବ“ କାଲି ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଆଜି କରନ୍ତୁ। ଆଜିର କାମ ବର୍ତ୍ତମାନ। ଜୀବନ ଅନିଶ୍ଚିତ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଆସିପାରେ। ତେଣୁ ଯାହା ବି କରିବାକୁ ଅଛି ତୁରନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ସହିତ ସଂଯୋଗ ଜୀବନକୁ ଠିକ୍ ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ଦେଇଥାଏ।
ନୟାଗଡ଼, ମୋ: ୯୪୩୭୬୪୨୯୪୭
