ଢାକା,୨୩।୩: ଦେହ ବେପାରକୁ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ପୁରୁଣା ବୃତ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏପରି ଏକ ବୃତ୍ତି ଯାହା କେବେ ଶେଷ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ଟଙ୍କା ପାଇଁ ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ରଖିବାର ବ୍ୟବସାୟକୁ ଦେହ ବେପାର କୁହାଯାଏ। ଦେହ ବେପାରକୁ ଏକ ଅନୈତିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ଦେହ ବେପାରରେ କାମ କରୁଥିବା ଦେହଜୀବୀଙ୍କୁ ଶାରୀରିକ ଶୋଷଣର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ସେମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିରୋଧରେ କାମ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଯାଏ।
ଅଧିକାଂଶ ଦେଶରେ ଦେହ ବେପାର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅପରାଧ ପାଇଁ କଠୋର ଦଣ୍ଡର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିବା ଆଇନ ଅଛି। କିଛି ଦେଶରେ ଏହା ବେଆଇନ, ଯେତେବେଳେ କିଛି ଦେଶରେ ଏହାକୁ ଆଇନଗତ ଭାବରେ ସ୍ବୀକୃତି ଦିଆଯାଇଛି। ଅଧିକାଂଶ ମୁସଲିମ ଦେଶରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ସମ୍ପର୍କରେ କଠୋର ଆଇନ ଅଛି। କିନ୍ତୁ, ଏପରି ଏକ ମୁସଲିମ ଦେଶ ଅଛି ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ବୃତ୍ତି କେବଳ ଆଇନଗତ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏଥିପାଇଁ ଲାଇସେନ୍ସ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ। ବିଶ୍ୱର ପ୍ରାୟ 49ଟି ଦେଶରେ ଦେହ ବେପାର ଆଇନଗତ, ଅର୍ଥାତ ଏହା ବେଆଇନ ନୁହେଁ। ସେହି ସମୟରେ, କିଛି ଦେଶରେ ଏହି ବୃତ୍ତିକୁ ଆଇନଗତ ସ୍ବୀକୃତି ଦିଆଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ସର୍ତ୍ତାବଳୀ ସହିତ।
ଭାରତରେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ବେପାର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ। କିନ୍ତୁ ଭାରତରେ ଏହାକୁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଇନଗତ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ। ସେହିପରି, ଭାରତର ପଡ଼ୋଶୀ ମୁସଲିମ ଦେଶ ବାଂଲାଦେଶରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ଆଇନଗତ। ବାଂଲାଦେଶ ସରକାର ଏହି ବୃତ୍ତି ସହିତ ଜଡିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ନିୟମ ପ୍ରଣୟନ କରିଛନ୍ତି। ବାଂଲାଦେଶରେ କେହି ସେହିପରି ଦେହ ବେପାର ଆରମ୍ଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ, ପ୍ରଥମେ ପଞ୍ଜୀକରଣ କରିବାକୁ ପଡିବ। ଏହା ସହିତ, ଏକ ଆଫିଡେଭିଟ ମଧ୍ୟ ଦେବାକୁ ପଡିବ। ଏଥିରେ ଲେଖାଯାଇଛି ଯେ ଏହି ବୃତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ମହିଳା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚାକିରି ପାଇପାରୁ ନଥିବାରୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହା କରୁଛନ୍ତି।
ବାଂଲାଦେଶରେ ଦେହ ବେପାର ସରକାରୀ ଭାବରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଏକ ଅଣ-ସରକାରୀ ସଂଗଠନ (NGO)ର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ବାଂଲାଦେଶରେ ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ମହିଳା ଦେହ ବେପାରରେ ଲିପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। କୁହାଯାଏ ଯେ ଦୌଲତଦିଆ ବାଂଲାଦେଶର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି କ୍ଷେତ୍ର। ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରାୟ ୧୩୦୦ ମହିଳା ଏହି ବୃତ୍ତି ସହିତ ଜଡିତ। ଯଦିଓ ବାଂଲାଦେଶରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ଆଇନଗତ, ଜୁଆ ଏବଂ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତିକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ସମ୍ବିଧାନରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି। ବାଂଲାଦେଶ ଆଇନ ଶିଶୁ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି, ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି ଏବଂ ବିନା ଲାଇସେନ୍ସପ୍ରାପ୍ତ ଦେହ ବେପାର ପ୍ରତିଷ୍ଠାନକୁ ନିଷେଧ କରେ।
ବାଂଲାଦେଶରେ ୨୦୦୦ ମସିହାରୁ ଦେହ ବେପାର ଆଇନଗତ, କିନ୍ତୁ ମୁସଲିମ ଦେଶରେ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଶ୍ରମ ଚିନ୍ତାର କାରଣ ପାଲଟିଛି। ଏଠାରେ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବହୁତ କମ ବୟସରେ ଦେହ ବେପାରକୁ ଠେଲି ଦିଆଯାଏ। ଗାଁର ଗରିବ ଲୋକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପାଳନପୋଷଣ କରିବା କଷ୍ଟ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବିକ୍ରି କରିଦିଅନ୍ତି। ଏଥିପାଇଁ ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ହଜାର ଟଙ୍କା ମିଳିଥାଏ। କେତେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମଧ୍ୟସ୍ଥିମାନେ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ବିବାହର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ପ୍ରଲୋଭିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦେହଜୀବୀ ଭାବେ ବିକ୍ରି କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ବାଂଲାଦେଶରେ ନାବାଳିକା ଝିଅମାନଙ୍କ ଦେହ ବେପାର ଏକ ଗମ୍ଭୀର ସମସ୍ୟା। ପ୍ରାୟ 29,000 ଏପରି ଝିଅ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏହି ଜାଲରେ ଫସି ରହିଛନ୍ତି।
ବାଂଲାଦେଶ ପରି, ୟୁରୋପୀୟ ଦେଶ ଅଷ୍ଟ୍ରିଆରେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ବେପାର ଆଇନଗତ। ଏହା ସହିତ ଜଡିତ ମହିଳାଙ୍କ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟର ମଧ୍ୟ ସରକାର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି। ଅଷ୍ଟ୍ରିଆରେ, ଏହି ବୃତ୍ତିରେ ଯୋଗଦାନ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ପଞ୍ଜୀକୃତ କରାଯାଏ। ତା’ପରେ ସମୟ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା କରାଯାଏ। ଏଠାରେ କେବଳ ଅତି କମରେ 19 ବର୍ଷ ବୟସର ଝିଅ ଏହି ବୃତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ। ଏଠାରେ ମହିଳାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ରୋଜଗାର ଉପରେ ସରକାରଙ୍କୁ ଟିକସ ଦିଅନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ, ବିଭିନ୍ନ ରାଜ୍ୟରେ ଦେହ ବେପାର ସମ୍ପର୍କରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆଇନ ଅଛି। କିଛି ରାଜ୍ୟରେ ଏହାର ଆଇନଗତ ମାନ୍ୟତା ଅଛି, ଯେତେବେଳେ କିଛି ରାଜ୍ୟରେ ଏହା ବେଆଇନ। ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ ମଧ୍ୟ ଦେହ ବେପାର କେନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଲାଇସେନ୍ସ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି। ବେଲଜିୟମରେ ଦେହ ବେପାର ପାଇଁ ଲାଇସେନ୍ସ ମିଳିଥାଏ। ଏଠାରେ ଏହି ବୃତ୍ତିକୁ ଏକ କଳା ଭାବରେ ନିଆଯାଇଛି।
୨୦୦୩ ମସିହାରେ ନ୍ୟୁଜିଲ୍ୟାଣ୍ଡରେ ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତିକୁ ଆଇନଗତ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏଥିପାଇଁ, ସାର୍ବଜନୀନ ସୱାସ୍ଥ୍ୟ ଏବଂ ନିଯୁକ୍ତି ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ଦେହ ବେପାର କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଇସେନ୍ସ ପ୍ରଦାନ କରାଯାଏ। ଏଠାରେ କାମ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନଙ୍କ ପରି ସାମାଜିକ ସୁବିଧା ପାଆନ୍ତି। ବେଶ୍ୟାବୃତ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ନେଦରଲ୍ୟାଣ୍ଡର ଆମଷ୍ଟରଡାମର ରେଡଲାଇଟ ଏରିଆ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସ୍ଥାନ। ସେହି ସମୟରେ, ଜର୍ମାନୀରେ ପ୍ରଥମେ ଦେହ ବେପାରକୁ ଆଇନଗତ ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ୧୯୨୭ ମସିହାରୁ ଏଠାରେ ଦେହ ବେପାର ପାଇଁ ଲାଇସେନ୍ସ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଅଛି। ଏହି ବୃତ୍ତି ସହିତ ଜଡିତ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସୱାସ୍ଥ୍ୟ ସୁବିଧା ସହିତ ବୀମା ମଧ୍ୟ ଯୋଗାଇ ଦିଆଯାଏ। ଜର୍ମାନୀରେ, ଦେହଜୀବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ରୋଜଗାର ଉପରେ ଟିକସ ଦିଅନ୍ତି। କେବଳ ଏତିକି ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପେନସନର ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
