ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଜଗତର ଜଣେ ସ୍ବନାମଧନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସେ, ଯିଏକି ନିଜ ସୃଷ୍ଟି ଓ ସର୍ଜନାରେ ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ସାହିତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ । ତାଙ୍କ ରଚିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗପ ଓ କବିତା ଭିଜେଇଥାଏ ପାଠକ ପାଠିକାଙ୍କୁ । ଜୀବନର ଆଦ୍ୟ ସକାଳରୁ କଲମର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ସେଇ ଲେଖିକା ଅଦ୍ୟାବଧି ଅନେକ ଗଳ୍ପ, କବିତା, ପ୍ରବନ୍ଧ, ଶିଶୁ ସାହିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକରି ଓଡ଼ିଆ ବାଣୀଭଣ୍ଡାରକୁ ରୁଦ୍ଧିମନ୍ତ କରିବା ସହ ସାଉଁଟିଛନ୍ତି ବିପୁଳ ପାଠକୀୟତା । ଇଏ ହେଲେ ଶବ୍ଦ ଶିଳ୍ପୀ ସୁଷମା ମିଶ୍ର। ବାପା ଦିବାକର ମିଶ୍ର, ବୋଉ ଦେବଲକ୍ଷ୍ମୀ ମିଶ୍ର । ସୁଷମାଙ୍କ ଜନ୍ମ ୧୯୬୦ ଜୁନ୍ ୨୦ରେ । ପୁରୀ ଜିଲା ବୀରପ୍ରତାପପୁର ଗ୍ରାମରେ।
ଏକ ସଂସ୍କୃତି ଓ ସଂସ୍କାରପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାରରେ ସେ ପାଳିତ। ବାପା ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ଅର୍ଥ ସେବା ଅଧିକାରୀ ଥିବାରୁ ସୁଷମାଙ୍କର ପାଠପଢ଼ା ବ୍ରହ୍ମପୁର ମେଡିକାଲ ସ୍କୁଲ, କଟକର ମ୍ୟୁନିସିପାଲିଟି ସ୍କୁଲ, ବୋର୍ଡ ସ୍କୁଲ ଓ ବଣେଇଗଡ଼ର ଗାଲର୍ସ ହାଇସ୍କୁଲରେ ହୋଇଥିଲା। ବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ କରି କଟକ ଶୈଳବାଳା କଲେଜରେ ପାଠ ପଢ଼ିଥିଲେ । ସେ ଥିଲେ କଲେଜ ୟୁନିୟନର ଡିବେଟିଂ ସେକ୍ରେଟାରି। ସ୍ନାତକ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ ପରେ ତାଙ୍କର ବିବାହ ହୋଇଥିଲା ଭଞ୍ଜନଗର ନିବାସୀ ସୁରେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସାଦ ମିଶ୍ର (ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶାସନିକ ସେବା ଅଧିକାରୀ)ଙ୍କ ସହ। ବିବାହ ପରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ପ୍ରୋତ୍ସାହନରେ ସେ ବାଣୀବିହାରରେ ଦର୍ଶନ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ । ତେବେ ସେତେବେଳେ ସାଂସାରିକ ଜଞ୍ଜାଳ ବାଧକ ସାଜିଥିଲା । ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ପଢ଼ିବାର ଅଦମ୍ୟ ତୃଷ୍ଣା ଯୋଗୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଦୁଇଟି ଛୁଆ ଓ ବଡ଼ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇବାବେଳେ ସମ୍ବଲପୁର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଅଧୀନରେ ଘରୋଇ ଭାବରେ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ସେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ଓଡ଼ିଆ ସ୍ନାତକୋତ୍ତରରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେ ପିଏଚ୍.ଡି. କଲେ। ତାଙ୍କ ସନ୍ଦର୍ଭର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା, ‘ଉତ୍ତର ସତୁରି ଓଡ଼ିଆ କବିତାରେ ଗୀତିଧର୍ମିତା’। ଲେଖିକା କୁହନ୍ତି, ଏକ ସାହିତ୍ୟ ସର୍ବସ୍ବ ପରିବାର ହିଁ ତାଙ୍କ ସାହିତି୍ୟକ ଜୀବନର ଅନ୍ତୁଡ଼ିଶାଳ । ତାଙ୍କ ଅଜା ଆର୍ତ୍ତତ୍ରାଣ ମିଶ୍ର ଥିଲେ ସୁସାହିତି୍ୟକ । ଗୀତରେ ଗୀତରେ ସେ ନାତୁଣୀ ପାଖକୁ ଚିଠି ଲେଖୁଥିଲେ।
ତାଙ୍କ ଆଈ ବି ପୁସ୍ତକ ରଚନା କରିଥିଲେ। ଜେଜେମାଆ ନିରକ୍ଷରା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଥିଲେ ଆଶୁ କବି। ପୁଣି ବାପା ମା’ଙ୍କ ସାହିତ୍ୟ ସମ୍ପୃକ୍ତି ଓ ଲେଖକୀୟତା ତଥା ଅନବରତ ଅନୁପ୍ରେରଣା ସୁଷମାଙ୍କ ଲେଖାଲେଖିର ମୂଳ ଭିତ୍ତି । ଟ୍ରଙ୍କ୍ଭର୍ତ୍ତି ବହିରେ ‘କାଶୀନାଥ ପାଠାଗାର’ ତିଆରି ସହିତ ସେହି ସମୟରେ ‘ବାଳପ୍ରଭା’ ନାମକ ଏକ ହାତଲେଖା ବହି ପ୍ରକାଶନ କରି ସୁଷମା ଓ ତାଙ୍କର ତିନି ଭାଇ ଚିତ୍ତରଞ୍ଜନ, ବିଶ୍ୱରଞ୍ଜନ, ମନୋରଞ୍ଜନଙ୍କୁ ସାହିତ୍ୟ ସହିତ ଯୋଡ଼ିବାରେ ବାପା ମାଆଙ୍କ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଥିଲା ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
‘ବହି ସହ ବନ୍ଧୁତା ହିଁ ମୋତେ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ କରିଛି’ କହନ୍ତି ସୁଷମା । ଦଶମ ,ଏକାଦଶ ପଢ଼ିଲାବେଳେ ତାଙ୍କ ଲେଖା ‘ମିନାବାଜର’, ‘ଟିକିଦୁନିଆ’ ଆଦିରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା । ଏହା ପରେ ପ୍ରଜାତନ୍ତ୍ର, ଧରିତ୍ରୀ,ସମାଜର ସାହିତ୍ୟପୃଷ୍ଠା ସୁଚରିତା, ଝଙ୍କାର, ସପ୍ତର୍ଷି , ସମ୍ବାଦ, କଥା, ପ୍ରତିବେଶୀ ଏହିପରି ଅନେକ ପତ୍ରପତ୍ରିକାରେ ସ୍ଥାନିତ ହେଉଥିଲା। ସାହିତ୍ୟର ବିଭିନ୍ନ ବିଭାଗରେ ଲେଖୁଥିଲେ ବି ‘ନାଟକ ଲେଖାରେ ମୋତେ ଅଧିକ ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ମିଳିଥାଏ’ ବୋଲି ସୁଷମା କୁହନ୍ତି । ସ୍କୁଲ ଓ କଲେଜ ଜୀବନରେ ବହୁ ନାଟକରେ ସେ ଅଭିନୟ କରିଛନ୍ତି। ସେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶବାଣୀର ସ୍ବୀକୃତିପ୍ରାପ୍ତ କଳାକାର । ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲା ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ନେଇ ନାଟକ ମଞ୍ଚସ୍ଥ କରାଇବାରେ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ରୁଚି । ଦୂରଦର୍ଶନ ଓ ଆକାଶବାଣୀର ବହୁବିଧ ଆଲୋଚନାରେ ଭାଗନେବା ସହିତ ‘କବିସୂର୍ଯ୍ୟ ନଗର ମହିଳା ସମିତି’, ’କୋଦଳା ମହିଳା ସମିତି’ ‘ସମ୍ପର୍କ’, ‘ଜୟଦେବ ବାଟିକା ସା ମହିଳା ଯୋଗ କେନ୍ଦ୍ର’ ଆଦି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ସମାଜସେବାରେ ନିଜକୁ ନିୟୋଜିତ କରିଛନ୍ତି ଡ. ମିଶ୍ର । ପିଲାଟି ଦିନରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନାନାଦି ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବାରେ ହିଁ ତାଙ୍କର ଆଗ୍ରହ ଅପରିସୀମ ।
ଗଦ୍ୟ କବିତାର ଅନ୍ତର୍ଛନ୍ଦ,ମାର୍ଫତ ମାଟି, ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମୟ,ହାତମୁଠାରେ ସ୍ବପ୍ନ, ବର ବର୍ଣ୍ଣିନୀ, ଆଦି ପୁରୁଷ ଇତ୍ୟାଦି ଅନେକ ସାରସ୍ବତ ସୃଷ୍ଟିର ରଚୟିତା ସୁଷମା ନିଜର ସାହିତ୍ୟ ସେବା ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ରାଜ୍ୟ ବାହାରେ ଅନେକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ତରଫରୁ ସମ୍ମାନିତ ଓ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ହୀରାଖଣ୍ଡ ବସନ୍ତ ସମ୍ମାନ, ଜୟଦେବ ସମ୍ମାନ,ସୁପ୍ରୀତିଦେବୀ ଗନ୍ତାୟତ ସମ୍ମାନ,ଉତ୍କଳ ସାହିତ୍ୟ ସଂସ୍କୃତି ସମ୍ମାନ, କାଦମ୍ବିନୀ କବିତା ସମ୍ମାନ,କଳିଙ୍ଗ ପୁସ୍ତକମେଳା ପ୍ରବନ୍ଧ ସମ୍ମାନ, ଶ୍ୱେତ ସଙ୍କେତ ଗଳ୍ପ ସମ୍ମାନ, ସାହିତ୍ୟ ଭାରତୀର ସୁବ୍ରତ ରଥ ସ୍ମାରକୀ ସମ୍ମାନ , ଲାଡ୍ଲି ମିଡିଆ ନ୍ୟାଶନାଲ ଆୱାର୍ଡ ଇତ୍ୟାଦି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜଣା ଅଜଣା ପାଠକମାନଙ୍କ ଚିଠି ଓ ଫୋନ୍ କଲ୍ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ । ତାଙ୍କ ଲିଖିତ ମୋ ଜେଜେମା’ରୁ ନାତୁଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କବିତାର ଅଡିଓ ଭିଡିଓ ଭାଇରାଲ ହୋଇଛି । ଏହାର ହିନ୍ଦୀ ଅନୂଦିତ ଭିଡିଓ ମଧ୍ୟ ବହୁଳ ଭାବରେ ପ୍ରସାରିତ ।
– ପ୍ରିୟମ୍ବଦା ରଥ
ଆର୍.କେ.ପୁରମ୍ ସେକ୍ଟର ୪, ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ
