ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ,୧୦ା୧: ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଏକ ପଡ୍କାଷ୍ଟରେ ତାଙ୍କ ପିଲାଦିନ ଏବଂ ପିଲାଦିନର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି କଥା ଶେୟାର କରିଛନ୍ତି। ସେ କହିଛନ୍ତି, ଏବେ ତାଙ୍କୁ ‘ତୁ’ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଲୋକ କେହି ନାହାନ୍ତି। ନିଖିଲ କାମତଙ୍କ ସହ ଏକ ପଡ୍କାଷ୍ଟରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଚିଠି ଲେଖୁଥିଲେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କୁ (ତୁ) ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଆଉ ନାହାନ୍ତି।
ସେ କହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ନାମ ରାସବିହାରୀ ମଣିୟାର ଥିଲା। ସେ ଯେତେବେଳେ ଚିଠି ଲେଖୁଥିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ‘ତୁ’ ଲେଖୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ନିକଟରେ ୯୪ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଦେହାନ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଛନ୍ତି, ରାସବିହାରୀ ମଣିୟାର ଏକମାତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ‘ତୁ’ ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କହିଛନ୍ତି, ସେ ବହୁତ କମ୍ ବୟସରେ ତାଙ୍କ ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ, ଯାହା ଯୋଗୁ ତାଙ୍କର ସ୍କୁଲ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କ ନ ଥିଲା। ସେ କହିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଗୁଜରାଟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍କୁଲ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସମୟରେ ବନ୍ଧୁତା ଦେଖାଯାଉ ନ ଥିଲା କାରଣ ସେହି ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କଠାରେ ବନ୍ଧୁତାକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିଲାଦିନର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚରାଗଲା, ସେ କହିଲେ, ‘ମୋର ମାମଲା ଟିକେ ଅଜବ, ମୁଁ ବହୁତ କମ୍ ବୟସରେ ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲି।’ ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ମୁଁ ସବୁକିଛି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲି ଏବଂ କାହା ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ନ ଥିଲି, ତେଣୁ ଏକ ବିରାଟ ବ୍ୟବଧାନ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ମୋ’ ଜୀବନ ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ଭଳି ଥିଲା ଯିଏ ମୋ’ ବିଷୟରେ କିଏ ପଚାରିବ ବୋଲି ଭାବି ବୁଲୁଛି। ତେଣୁ ମୋ ଜୀବନ ଏପରି ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲି, ମୋ ମନରେ କିଛି ଇଚ୍ଛା ଉଠିଲା। ମୋ ଭିତରେ ଏକ ଇଚ୍ଛା ଜାଗ୍ରତ ହେଲା ଯେ ମୁଁ ମୋ ଶ୍ରେଣୀର ସମସ୍ତ ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଗୃହକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବି। ଏହା ପଛରେ ମୋର ମନସ୍ତତ୍ତ୍ୱ ଥିଲା ଯେ ମୁଁ ଚାହୁଁ ନ ଥିଲି ଯେ ମୋର କୌଣସି ଲୋକ ଏପରି ଅନୁଭବ କରନ୍ତୁ ଯେ ମୁଁ ଜଣେ ମହାନ ଯୋଦ୍ଧା ହୋଇଗଲିଣି। ମୁଁ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଯିଏ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଗାଁ ଛାଡି ଆସିଥିଲି। ମୋ ଭିତରେ କୌଣସି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସି ନ ଥିଲା, ମୁଁ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।
ସେ ଆହୁରି କହିଛନ୍ତି, ‘ଜୀବନର ଉପାୟ ହେଉଛି ମୁଁ ସେହି ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହିତ ବସିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରି ନ ଥିଲି କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିରାଟ ବ୍ୟବଧାନ ଥିଲା। ୩୫-୩୬ ଜଣ ଲୋକ ଏକାଠି ହୋଇ ରାତ୍ରିଭୋଜନ କରିଥିଲେ, ଗପସପ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପିଲାଦିନର ସ୍ମୃତିକୁ ତାଜା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କରି ନ ଥିଲି କାରଣ ମୁଁ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲି ଏବଂ ସେମାନେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଖୋଜୁଥିଲେ। ତେଣୁ ସେହି ବ୍ୟବଧାନ ପୂରଣ ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ସେମାନେ ଏବେ ବି ମୋ ସହିତ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ମୋତେ ବହୁତ ସମ୍ମାନର ସହିତ ଦେଖନ୍ତି। ବନ୍ଧୁ ପରି ନୁହେଁ। ଯାହାକୁ ମୁଁ ଖୋଜୁଛି।
