ଗାନ୍ଧିନଗର,୨।୧୨: ଗୁଜରାଟର ଭାବନଗରର ସାର୍ ତଖତ ସିଂହ ଜୀ ହସ୍ପିଟାଲର ଟ୍ରମା ସେଣ୍ଟରରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟ। ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଷ୍ଟ୍ରେଚରରେ ଅଣାଯାଉଛି। ଏକ ବିଶାଳ ଭିଡ଼ର ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ଜଣେ ୨୫ ବର୍ଷୀୟ ଯୁବ ଡାକ୍ତର… ଯାହାଙ୍କ ଉଚ୍ଚତା ପ୍ରାୟ ୩ ଫୁଟ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ଷ୍ଟେଥୋସ୍କୋପ ଝୁଲା ହୋଇଛି, ଯାହା କହୁଛି ଯେ ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ଡାକ୍ତରଙ୍କ କାହାଣୀ ନୁହେଁ।
ଏହା ଡାକ୍ତର ଗଣେଶ ବାରାଇୟାଙ୍କ କାହାଣୀ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଉଚ୍ଚତା ସହିତ ୭୨% ଅକ୍ଷମତା ମଧ୍ୟ ଭୋଗନ୍ତି। ଏତେ ଅକ୍ଷମତା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରୀ ଅଭ୍ୟାସ କରୁଥିବା ପ୍ରଥମ ବ୍ୟକ୍ତି କହିବା ଭୁଲ ହେବ ନାହିଁ।
ଗୋରଖି ଗାଁର ଜଣେ ନିରକ୍ଷର ଚାଷୀଙ୍କ ଘରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଗଣେଶ ନଅ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଷ୍ଟମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଏକମାତ୍ର ବାମନତ୍ୱ ରୋଗରେ ପୀଡିତ। ସେ ପିଲାଦିନରୁ ବିଭିନ୍ନ କଷ୍ଟ ଏବଂ ଅପମାନ ସହ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ୧୦ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ଏକ ସର୍କସ ଦଳ ତାଙ୍କୁ ୫ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାରେ ‘କ୍ରୟ’ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଥିଲେ ଯେ ସେ କେବଳ ସର୍କସରେ କାମ କରିପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଗଣେଶଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କୁ ଘଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥିଲେ।
ସେହି ଦିନ, ତାଙ୍କ ବାପା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଦୟାର ପାତ୍ର ହେବ ନାହିଁ, ବରଂ ସମ୍ମାନର ସହିତ ବଞ୍ଚିବ। ତାଙ୍କ ଭଉଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ସ୍କୁଲକୁ ବୋହିବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ସ୍କୁଲକୁ ବୋହିବେ।
ଗଣେଶଙ୍କ ଜୀବନରେ ମୋଡ଼ ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ୨୦୧୮ରେ ଅକ୍ଷମ କୋଟାରେ NEET ପରୀକ୍ଷାରେ ପାସ କଲେ। ତଥାପି, ଭାରତୀୟ ମେଡିକାଲ ପରିଷଦ ତାଙ୍କୁ MBBS ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ମନା କରିଦେଲା। ସେ ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବା ପାଇଁ କୋର୍ଟକୁ ଗଲେ, ଯଦିଓ ଗୁଜରାଟ ହାଇକୋର୍ଟ ସମାନ ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ସମର୍ଥନ କରିଥିଲେ।
ହତାଶ ହୋଇ ଗଣେଶ ଡାକ୍ତରୀ ପାଠପଢ଼ା ପରିତ୍ୟାଗ କରି B.Sc କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ। ତା’ପରେ, ଚମତ୍କାର ଭାବରେ, ଡକ୍ଟର ଦଲପତ କଟାରିଆ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ନ ଜଣାଇ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟରେ ତାଙ୍କର ଆବେଦନ ଦାଖଲ କଲେ। ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରେ, ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ଗଣେଶଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ରାୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ୨୦୧୯ରେ, ସେ ଭାବନଗର ମେଡିକାଲ କଲେଜରେ MBBS ରେ ନାମ ଲେଖାଇଲେ।
ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପାଠପଢ଼ା ସହଜ ନଥିଲା। ସେ ପ୍ରଥମ ସେମିଷ୍ଟରରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିଲେ କାରଣ ସେ ଶୀଘ୍ର ଲେଖି ପାରୁନଥିଲେ। କାଗଜପତ୍ର ଲମ୍ବା ଥିଲା ଏବଂ ସମୟ କମ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଥରେ, ଶିକ୍ଷକ, ବରିଷ୍ଠ ଏବଂ ସାଥୀମାନେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ MBBS ଛାତ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଲେଖକ ଏବଂ ଅତିରିକ୍ତ ସମୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଏହା ପରେ, ସେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେମିଷ୍ଟର ପାସ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରେଣୀରେ, ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ପ୍ରଥମ ବେଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସିଟ ସଂରକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ଶରୀର ଗଠନ ପ୍ରାକ୍ଟିକାଲ ସମୟରେ, ପ୍ରଫେସର ଏବଂ ସହପାଠୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଟେବୁଲ ଉପରେ ଚଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଏକ ଷ୍ଟୁଲ ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ପର୍ଯ୍ୟବେକ୍ଷଣ କରିପାରିବେ ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ଶିଖିପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଗଣେଶ, ଯିଏକି ଏକ ଗୁଜରାଟୀ ମାଧ୍ୟମରୁ ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇଂରାଜୀ ବୁଝିବାରେ ଅସୁବିଧା ହେଉଥିଲା, ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ତାଙ୍କର ନୋଟ୍ସ ପଢ଼ି ବୁଝାଉଥିଲେ।
ଗଣେଶ ତାଙ୍କ ସଫଳତାର ଶ୍ରେୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ, ମୁଖ୍ୟତଃ ଡକ୍ଟର କଟାରିଆ ଏବଂ ପ୍ରିନ୍ସିପାଲ ରାଇଭରସିଂ ସରଭୈୟାଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି। ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସ ରିପୋର୍ଟ ଅନୁସାରେ, ସେ କୁହନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପ ଲୋକଙ୍କ ସମର୍ଥନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହୋଇଥିଲା। ଆଜି, ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଦେଖନ୍ତି, ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଲ୍ଫି ନିଅନ୍ତି, ଗଣେଶ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଅନେକ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ସେମାନଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ ସେ ବିଷୟରେ ପରାମର୍ଶ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଗଣେଶ କୁହନ୍ତି, ‘ଯଦି ମୋର କାହାଣୀ ଗୋଟିଏ ପିଲାକୁ ମଧ୍ୟ ସାହସ ଦେଇପାରେ, ତେବେ ତାହା ମୋର ସଫଳତା।’
ସେ ତାଙ୍କର ସୀମା ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଶଲ୍ୟଚିକିତ୍ସା ଭଳି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶାରୀରିକ ସୁସ୍ଥତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ତେଣୁ ସେ କୌଣସି ରୋଗୀଙ୍କୁ ବିପଦରେ ପକାଇବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଶିକ୍ଷା ହାସଲ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏକ ଅଣ-ଶଲ୍ୟଚିକିତ୍ସା କ୍ଷେତ୍ରରେ। ତାଙ୍କ ପରାମର୍ଶଦାତା, ଡକ୍ଟର କାଟାରିଆ, ତାଙ୍କୁ UPSC ପରୀକ୍ଷା ଦେବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଗଣେଶ ଏବେ ବି କ୍ଲିନିକାଲ ମେଡିସିନ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।
ନଭେମ୍ବର ୨୬ରେ, ତାଙ୍କୁ ଭାବନଗରର ସାର୍ ଟି ଜେନେରାଲ ହସ୍ପିଟାଲରେ ଜଣେ ମେଡିକାଲ ଅଫିସର୍ ଭାବରେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା। ଯେତେବେଳେ ସେ ହସ୍ପିଟାଲ କରିଡର ଦେଇ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି, ଲୋକମାନେ କେବଳ ୩ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ… ସେମାନେ ଏକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଦେଖନ୍ତି ଯାହା କେବଳ ନିୟମ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିନାହିଁ ବରଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିଛି। ଡକ୍ଟର ଗଣେଶ ବାରାଇୟାଙ୍କ କାହାଣୀ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଫଳତା ବିଷୟରେ ନୁହେଁ; ଏହା ସଂଘର୍ଷ, ଦୃଢ଼ତା, ଆଶା ଏବଂ ମାନବିକତାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉଦାହରଣ।
Dharitri – The Largest & Most Trusted Odia Daily
