ଇଂ. ହାଡ଼ିବନ୍ଧୁ ଖଣ୍ଡୁଆଳ
ଗଣତନ୍ତ୍ର ଶାସନର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ହେଲା ଜନକଲ୍ୟାଣ। ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନଧାରଣ ମାନରେ ଉନ୍ନତି, ସେମାନଙ୍କ ଧନଜୀବନ ରକ୍ଷା, ଶିକ୍ଷା, ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଆଦି ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଉଦ୍ୟମରେ କରିହେବନି। ସେଥିପାଇଁ ଯୋଜନା କରି ରାଜକୋଷରୁ ଅର୍ଥ ବ୍ୟୟ କରି ସରକାର ସେସବୁ କରନ୍ତି। ଏବେ ଦେଖାଯାଉଛି ସରକାର ଯୋଜନା ବଦଳରେ ଅଣଯୋଜନା ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି ଓ ସେଥିରେ କିଛି ମୁଷ୍ଟିମେୟ ଲୋକଙ୍କୁ ତୁଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି, ଯେପରି କିଛି ଲୋକଙ୍କୁ ଆର୍ଥିକ ଉନ୍ନତି ନାମରେ ଅର୍ଥ ବାଣ୍ଟିବା, ଋଣଛାଡ କରିବା, ମାଗଣା ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍, ଟିଭି, ଛତା, ଜୋତା ବାଣ୍ଟିବା ଇତ୍ୟାଦି। ଏସବୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଢିଚାଲିଲା ୨୦୧୮ ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ। ଏହି ନିର୍ବାଚନରେ ୫ଟି ରାଜ୍ୟରେ ଯେଉଁ ରାଜନୈତିକ ଦଳ ଶାସନ ଗାଦି ଅକ୍ତିଆର କଲେ, ସେମାନେ ଚାଷୀଙ୍କ ଋଣଛାଡ କରି ଭୋଟ ହାତେଇଲେ ବୋଲି ଚର୍ଚ୍ଚାହେଲା। ରାଜନୈତିକ ଦଳମାନେ ଗରିବ ଚାଷୀଙ୍କୁ ଅର୍ଥ ବାଣ୍ଟିବାକୁ ନିର୍ବାଚନରେ ପ୍ରଚାର କଲେ ଓ ରାଜକୋଷରୁ ଅର୍ଥ ବ୍ୟୟ ମଧ୍ୟ କଲେ। ଆମ ରାଜ୍ୟ ସରକାର କାଳିଆ ଯୋଜନାରେ ଚାଷୀକୁ ଦୁଇଟି କିସ୍ତିରେ ୫୦୦୦ ଟଙ୍କା ଲେଖାଏ ବାର୍ଷିକ ୧୦,୦୦୦ଟଙ୍କା ଦେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର କିଷାନ ସମ୍ମାନ ନିଧି ନାମକ ଯୋଜନା କରି ଗରିବ କୃଷକଙ୍କୁ ବାର୍ଷିକ ୬,୦୦୦ ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେତେବେଳେ ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ବଜେଟରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ଏଥିପାଇଁ ୭୫,୦୦୦ କୋଟି ଟଙ୍କାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ଓ ଆମ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ମଧ୍ୟ ୧୦,୦୦୦ କୋଟି ଟଙ୍କା ବଜେଟ କଲେ। ଅବଶ୍ୟ ୨୦୧୯-୨୦ ବଜେଟରେ କାଳିଆ ଯୋଜନାରେ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ୫,୬୧୧ କୋଟି ଟଙ୍କାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ରାଜ୍ୟ ଜଳସେଚନ ପାଇଁ ମାତ୍ର ୯୭୧୩ କୋଟି ଟଙ୍କା ରଖାଯାଇଛିି। ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରଚାର ବେଳେ କଂଗ୍ରେସ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲା ଯେ ଦେଶର ଅତି ଗରିବ ଚାଷୀଙ୍କୁ ବାର୍ଷିକ ୭୫ ହଜାର ଟଙ୍କା ଦେବ।
ଏ ଯେଉଁ ଅର୍ଥ ବଣ୍ଟାଗଲା, ତାହା ଚାଷ ଓ ଚାଷୀକୁଳର ଉନ୍ନତି ଘଟାଇଲା ନା ଗରିବୀ ବଢ଼ାଇଲା, ତାହା ଚିନ୍ତା କରିବାର କଥା। ଆମ ରାଜ୍ୟର ଚାଷୀଙ୍କ ଆୟ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ତୁଳନାରେ ବହୁତ କମ୍। ଗରିବ ଚାଷୀର ଅବସ୍ଥା ‘ଦାଣ୍ଡରୁ ଆସେ, ହାଣ୍ଡିରେ ପଶେ’ ଭଳି। ଅଭାବ ଅନଟନରେ ଜର୍ଜରିତ ଚାଷୀକୁ ଏ ଅର୍ଥ ପ୍ରଦାନ, ତତଲା କଡେଇରେ ପାଣି ଟିକେ ଛିଞ୍ଚିଲେ ବାଷ୍ପ ହୋଇ ଉଡିଗଲା ପରି। ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପରି ଆମ ଚାଷୀଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଭଲ ହୋଇଥିଲେ, ସେ ପାଇଥିବା ଟଙ୍କାକୁ ଚାଷର ଉନ୍ନତିରେ ଲଗାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଏ ଟଙ୍କା ମାଗି ଆଣିଲା ତିଅଣ ପରି ସୁଡୁକାଏ। ବଣ୍ଟା ଯାଇଥିବା କାଳିଆ ଟଙ୍କାକୁ କିଛି ସ୍ବଚ୍ଛଳ ଚାଷୀ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଗରିବ କହି ହାତେଇ ନେଲେ। ସରକାର ୫୨ ଲକ୍ଷ ଚାଷୀଙ୍କୁ ଟଙ୍କା ବାଣ୍ଟିଥିବାର କହିଲେ। ସରକାର ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲେ କାଳିଆ ଯୋଜନାରେ ଅନେକ ସ୍ବଚ୍ଛଳ ଚାଷୀ ଅର୍ଥ ମାରି ନେଇଛନ୍ତି, ଏବେ ୧୩ ଲକ୍ଷ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କୁ ଯାଞ୍ଚ କଲାବେଳକୁ ଜଣାଗଲା ସେଥିରେ ୭୦,୦୦୦ ସ୍ବଚ୍ଛଳ ବର୍ଗ ଅଛନ୍ତି। ଠାକୁ ଠା ୫ ଟଙ୍କାରେ ଭୋଜନ ମିଳୁଛି। ଟଙ୍କାକରେ କେଜିଏ ଚାଉଳ ମିଳିଗଲେ, ପଖାଳ ଓ କାଞ୍ଜିରେ ଅନ୍ନ ଚିନ୍ତା ଦୂର ହେଉଛି। ଚାଷଜମିରେ ପରିଶ୍ରମ କରିବା କି ଦରକାର? ତେଣୁ ଚାଷୀ ଚାଷ ପ୍ରତି ବିମୁଖ ହେଉଛନ୍ତି।
ଦେଶ ତଥା ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ଚାଷୀଙ୍କ ମାସିକ ଆୟ ତୁଳନାରେ ଆମ ଚାଷୀଙ୍କ ଆୟ ବହୁତ କମ୍। ଜାତୀୟ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥାର ହିସାବ ଅନୁସାରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଚାଷୀ ମାସିକ ୪,୯୭୬ ଟଙ୍କା ପାଉଥିଲା ବେଳେ ଦେଶରେ ଚାଷୀଙ୍କ ମାସିକ ହାରାହାରି ଆୟ ୬,୪୨୬ ଟଙ୍କା। ଚାଷୀଙ୍କ ମାସିକ ଆୟ ପଞ୍ଜାବରେ ୧୮,୦୫୯, ହରିୟାଣାରେ ୧୪,୪୩୯, କେରଳରେ ୧୧,୮୮୯ ହୋଇଥିବା ସ୍ଥଳେ ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶ, ଆସାମ, ଛତିଶଗଡ, ଗୁଜରାଟ, କର୍ନାଟକ, ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ, ମହାରାଷ୍ଟ୍ର, ରାଜସ୍ଥାନ ଭଳି ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଚାଷୀଙ୍କ ଆୟ ଓଡ଼ିଶାଠାରୁ ଅଧିକ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଅନୁଧ୍ୟାନରୁ ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁ ରାଜ୍ୟରେ ଜଳସେଚିତ ଜମିରୁ ଉତ୍ପାଦିତ ଶସ୍ୟର ଭାଗ ଯେତେ ଅଧିକ, ସେ ରାଜ୍ୟରେ ଚାଷୀ ପରିବାରର ଆୟ ସେତେ ଅଧିକ। ପଞ୍ଜାବ, ହରିିୟାଣା ଓ କେରଳରେ ଜଳସେଚିତ ଜମିରୁ ଉତ୍ପାଦିତ ଶସ୍ୟର ଭାଗ ଶତକଡା ଯଥାକ୍ରମେ ୯୮.୪, ୮୯ ଓ ୮୦। ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଜଳସେଚିତ ଜମିରୁ ଉତ୍ପାଦିତ ଶସ୍ୟର ଭାଗ ମାତ୍ର ୨୯.୫ ପ୍ରତିଶତ। ରଘୁରାଜନ କମିଟି କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କୁ ଯେଉଁ ରିପୋର୍ଟ ପ୍ରଦାନ କରିଛନ୍ତି ସେଥିରେ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିିଶା ସବୁଠାରୁ ଅନଗ୍ରସର ବୋଲି ୨୦୧୭ ବିଧାନସଭାରେ ସରକାର ପ୍ରକାଶ କରିଥିବା ତଥ୍ୟରୁ ଜଣାପଡେ। ଲୋକଙ୍କ ମାସିକ ଆୟ ବ୍ୟୟ ସାଙ୍ଗକୁ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ, ପରିମଳ, ପାନୀୟ ଜଳ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହାର, ମହିଳା ସାକ୍ଷରତା ହାର, ସଡକ, ଯୋଗାଯୋଗ ଓ ଜନଜାତି ଲୋକଙ୍କ ଶତକଡା ହାର ଇତ୍ୟାଦି ଦିଗ ରଘୁରାଜନ କମିଟି ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ।
ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଚାଷୀ ପରିବାରର ଆୟ ଓ ଜଳସେଚିତ ଜମିରୁ ଉତ୍ପାଦିତ ଶସ୍ୟର ହାରକୁ ଗ୍ରାଫିକାଲି ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ଜଣାଯିବ ଯେ, ଚାଷୀଙ୍କ ଆୟବୃଦ୍ଧି ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବରେ ଜଳସେଚନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଆମ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ଜଳସମ୍ପଦ ଓ ନଦନଦୀରେ ଭରପୂର। ଦେଶରେ ହାରାହାରି ବାର୍ଷିକ ବୃଷ୍ଟିପାତ ୧୧୦୦ ମିଲିମିଟର ସ୍ଥଳେ, ଆମ ରାଜ୍ୟର ବାର୍ଷିକ ବୃଷ୍ଟିପାତ ୧୫୦୦ ମିଲିମିଟର। ଜଳସେଚନର ସ୍ଥାଣୁତା ରାଜ୍ୟର ଚାଷୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ଅନଗ୍ରସତାର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ ବୋଲି ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିବାକୁ ହେବ। ଗରିବ ଚାଷୀଙ୍କୁ ଟଙ୍କା ନ ବାଣ୍ଟି ସେ ଟଙ୍କାରେ ଜମିରେ କୂପ ଖନନ, ପୁରାତନ ଜଳାଶୟ ଖନନ, ଆଡିବନ୍ଧ ନିର୍ମାଣ, ବର୍ଷାଜଳ ସଂରକ୍ଷଣ, ମାଗଣାରେ ପମ୍ପ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଯୋଗାଣ ଇତ୍ୟାଦି କଲେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଅଧିକ କଲ୍ୟାଣକାରୀ ହୋଇପାରିବ।
ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୋ-୭୦୦୮୮୪୬୨୭୨
