ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷର ବ୍ୟବଧାନ ପରେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ପ୍ରଥମ ରୋଜଗାର ବିଷୟରେ କିଛି ଲେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ମୁଁ ବେଶ୍ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ ପଡୁଛି। ମୋ ପିଲାଦିନ କଟିଗଲା କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ା ଜିଲା ଅନ୍ତର୍ଗତ ଡେରାବିଶ ବ୍ଲକର ଫକିରାବାଦ ଗାଁରେ। ଆମ ଗାଁ ଚାରିପଟେ ରହିଛି ଅନେକ ଦେବାଦେବୀଙ୍କ ମନ୍ଦିର। ବାପା ବୋଉ ଏବଂ ବଡ଼ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କର ସ୍ନେହ, ତାଗିଦରେ ମୋ ପାଠପଢ଼ା ଆଗେଇ ଚାଲିଥିଲା। ବାପା ଥିଲେ ଆମ ଗାଁରୁ ପଚାଶ କି.ମି ଦୂରରେ ଆଳି ସ୍ଥିତ ଏକ ସ୍କୁଲରେ ଶିକ୍ଷକ, କେବଳ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି ଶନିବାର ଏବଂ ରବିବାର। ବୋଉ କୋଳରେ ହିଁ ଆମେ ବଢିଛୁ କହିଲେ ଅତ୍ୟୁକ୍ତି ହେବନି। ମୁଁ ଥିଲି ଆମ ଘରର ଛଅ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ଭିତରେ ଚତୁର୍ଥ ସନ୍ତାନ। ଗାଁ ସ୍କୁଲରୁ ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପଢିସାରିଲା ପରେ ପ୍ରଥମ କରି ରାଜଧାନୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ଏକ ସୁନାମଧନ୍ୟ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ବିଜ୍ଞାନରେ ନାମ ଲେଖାଇଲି। ବାପାଙ୍କର ସେତେବେଳେ ଇଛା ଥିଲା ଘରୁ କେହି ରେଭେନ୍ସା କିମ୍ବା ବିଜେବି କଲେଜରେ ପାଠପଢୁ, ମୁଁ ବିଜେବି କଲେଜରେ ପଢିବାରୁ ସେ ମୋ ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସି ଥିଲେ। ରାଉରକେଲାରେ ମୋର ଇଂଜିନିୟରିଂ ପାଠପଢ଼ା। ତା’ ପରେ ପରେ ଚାକିରି ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଜାଗାରେ ଲିଖିତ ଏବଂ ମୌଖିକ ପରୀକ୍ଷା ଦେଇ ଚାଲିଥିଲି। ବିଶେଷକରି ରାଉରକେଲା ଷ୍ଟିଲ ପ୍ଲାଣ୍ଟ, ନାଲ୍କୋ, ଏନ୍ଟିପିସି ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସଂସ୍ଥାରେ ପରୀକ୍ଷା ଦେବା, ସେ ସମୟର ସଂଘର୍ଷର କଥା ମନେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବେ ବି ଦେହ ଶିତେଇ ଉଠେ। ରାଉରକେଲାର ଜାଡ ଭୁଲି ପାରି ନାହିଁ କି ଭୁଲି ପାରିନାହିଁ ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ସହଯୋଗ। କିଛି ସାଙ୍ଗ ରାଉରକେଲା ଷ୍ଟିଲ ପ୍ଲାଣ୍ଟରେ ଚାକିରୀ ମିଳିଗଲା ପରେ ମୋତେ ଗାଁକୁ ନଛାଡି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରଖିଥିଲେ ଏବଂ ଆହୁରି ଅଧିକ ପରିଶ୍ରମ କରିବା ପାଇଁ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ ବି କରିଥିଲେ। ଶେଷରେ ସେଦିନ ଆସିଲା, ଯେତେବେଳେ ଭାରତୀୟ ରେଳବାଇ ତରଫରୁ ଜୁନିୟର ଇଂଜିନିୟର ପାଇଁ କୃତକାର୍ଯ୍ୟ ହେବାର ଚିଠି ଆସିଲା ଏବଂ କଲିକତାସ୍ଥିତ ଗାର୍ଡେନ ରିଚ ରେଳବାଇର ମୁଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରେ ରିପୋର୍ଟ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଗଲା। ସେ ସମୟରେ ବାପା ମୋତେ ନେଇକି ଯାଇଥିଲେ। ଚାକିରୀ କରିବି, ନିଜର ରୋଜଗାରର ଦରମା ମିଳିବ ସେ ବିଷୟରେ ଖୁସି ଯେତିକି ଥିଲି ତାହାଠାରୁ ମହାର୍ଘ୍ୟ ମୁହୁର୍ତ୍ତ ମୋ ପାଇଁ ସେତେବେଳେ ଆସିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ଅଫିସ୍ର ସିକ୍ୟୁରିଟି ଗାର୍ଡ଼ ବାପାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ‘ଆପକା ବେଟା ଅଭି ଅଫିସର୍ ବନ ଗେୟା’। ବାପା ସେତେବେଳେ ବିଶେଷ ହିନ୍ଦୀ ନ ଜାଣିଥିଲେ ବି ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଏବଂ ଖୁସି ମୁଁ ବେଶ ଅନୁଭବ କରି ପାରୁଥିଲି। କଲିକତାରୁ ଖଡ଼ଗପୁର ଆମ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ କେନ୍ଦ୍ରରେ ତା’ପର ଦିନ ମୋର ଯୋଗଦାନ। ବାପା ମୋତେ ହଷ୍ଟେଲରେ ଛାଡ଼ି ଗାଁକୁ ଆସିଗଲେ। ୧୯୯୭ ମସିହା ମଇ ମାସରେ ମୋର କର୍ମସଂସ୍ଥାନରେ ଯୋଗଦାନ ଏବଂ ଦରମା ମିଳିବ ବୋଲି ଅପେକ୍ଷା ମାସର ଶେଷ ଦିନକୁ। ସେତେବେଳେ ମୋ ସଂଘର୍ଷର ଶେଷ ସୀମା ଯେପରି ପାର ହୋଇସାରିଥାଏ, ଆଉ ଖୁସି ଥାଇ ବି ଉପରେ ଉପରେ ଜାହିର କରି ପାରୁ ନଥାଏ। ମୋ ରୋଜଗାରର ପହିଲି ପୁଲକ ମୁଁ ପାଇଥିଲି ବାପାଙ୍କ ଖୁସିରୁ, ବାପାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ମୁକ୍ତିରୁ। ଯଦିଓ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଏତେ ଖରାପ ନଥିଲା କିନ୍ତୁ ପାଠପଢ଼ା ସରିବା ପରେ ବାପାଙ୍କ ଉପରେ ବୋଝ ହେବା ନିଜକୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଦେଉଥିଲା, ସେ ସମୟ କଥା ମନେ ପଡିଲେ ଏବେ ବି ଦେହ ଶୀତେଇ ଉଠେ। ସେ ଯାହା ହେଉ, ପ୍ରଥମ ଦରମାରୁ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଆମ ଠାକୁର ନିଗମାନନ୍ଦଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ପାଇଁ ପ୍ରଣାମୀ ରୂପେ ରଖିଥିଲି ଆଉ ସେ ବର୍ଷ ରଜରେ ଗାଁକୁ ଛୁଟିରେ ଆସିଲାବେଳେ ଆଣିଥିଲି ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ସାର୍ଟ ଏବଂ ବୋଉ ପାଇଁ ଶାଢ଼ୀ। ଯଦିଓ ବାପା ଖୁସି ନଥିଲେ କହିଥିଲେ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଆଣିଛୁ? ଅଭିମାନ ଖୁବ୍ କରିଥିଲେ। ସମୟକ୍ରମେ ଛଅ ମାସ ଟ୍ରେନିଂ ସରିଛି କି ନାହିଁ ମୋତେ ଏକାଥରକେ ରାଉରକେଲା ଷ୍ଟିଲ ପ୍ଲାଣ୍ଟ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ଡାକ ବିଭାଗ ତରଫରୁ ଜୁନିୟର ଇଂଜିନିୟର ପାଇଁ ଅଫର୍ ଆସିଲା ଏବଂ ଶେଷରେ ପାର୍ବଣ ଋତୁ ଅକ୍ଟୋବର ମାସରେ ମୁଁ ଯୋଗଦାନ କଲି ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ, ପିଏମ୍ଜି ଅଫିସରେ ଇଲେକ୍ଟ୍ରିକାଲ ଇଞ୍ଜିନିୟର ହିସାବରେ, ଆଉ ମୋତେ ଦରମା ମିଳିଥିଲା ୬ହଜାର ଟଙ୍କା ା ୧୯୯୭ ମସିହାରେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଆକାରର ଦରମା ଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଆମ କେନ୍ଦ୍ରାପଡ଼ାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପୂଜା ଚାଲିଥାଏ। ସେହି ମାସରେ ଦରମାରୁ ମୁଁ କିଛି ମା’ଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି କୃତଜ୍ଞତା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲି।