ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ,୧୨।୫: ପହଲଗାମ ଆକ୍ରମଣ ପରେ, ଭାରତ ବିଶ୍ୱକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଜଣାଇଦେଇଥିଲା ଯେ ପାକିସ୍ତାନରେ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଶିବିର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏହାର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କୌଣସି ଭୁଲ ବୁଝାମଣା ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଛାଡିବ ନାହିଁ। ଏଥର ଭାରତ କେବଳ ସାଧାରଣ ଆତଙ୍କବାଦୀମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ କରୁନଥିଲା—ଏହାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା “ସାପର ମୁଣ୍ଡ,” ଯାହା ଏହାର ରଣନୀତିରେ ଏକ ସାହସୀ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ସୂଚାଇଥିଲା। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା: ଆତଙ୍କବାଦର ମାଷ୍ଟରମାଇଣ୍ଡମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିବା, କେବଳ ତାହା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନୁହେଁ।
ଭାରତର ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀ ଏକ ନିଖୁଣ ଯୋଜନାବଦ୍ଧ ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପରେସନ—କୋଡ୍ ନାମ ”ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର”—କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିଥିଲା, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନର ପାରମ୍ପରିକ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ଥିତିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲା। ଏହି ଅପରେସନ ପାକିସ୍ତାନକୁ କୂଟନୈତିକ ଭାବେ ଏକାଂଶରେ, ସାମରିକ ଭାବେ ଅକ୍ଷମ ଏବଂ କେବଳ କିଛି ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧବିରତି ପାଇଁ ଆବେଦନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲା।
ପ୍ରତିଶୋଧ ନୁହେଁ, ଏକ ପୂର୍ବନିର୍ଧାରିତ ରଣନୀତି
ଏହି ଅପରେସନର ଆଧାର ଏପ୍ରିଲ ୨୨ରେ ପହଲଗାମରେ ହୋଇଥିବା ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ ଏବଂ ମେ ୯ରେ ପାକିସ୍ତାନର ସମନ୍ୱିତ ଡ୍ରୋନ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ୨୬ଟି ଭାରତୀୟ ସ୍ଥାନକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରିଥିଲା। ଭାରତର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଆବେଗପ୍ରସୂତ ନଥିଲା—ଏହା ଥିଲା ଗଣନାକାରୀ, ବହୁମୁଖୀ ଏବଂ ସମୟୋପଯୋଗୀ। ମେ ୧୦ର ପ୍ରାତଃକାଳରେ, ୯୦ ମିନିଟର ଏକ ନିଖୁଣ ବାୟୁସେନା ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ୧୧ଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପାକିସ୍ତାନୀ ବାୟୁସେନା ଘାଟିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଶତ୍ରୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଗଭୀର ପ୍ରହାର କରିଥିଲା, ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଘଣ୍ଟାଗୁଡ଼ିକରେ ହେବାକୁ ଥିବା ଅଭିଯାନର ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଥିଲା।
OPERATION SINDOOR
Indian Army Pulverizes Terrorist Launchpads
As a response to Pakistan’s misadventures of attempted drone strikes on the night of 08 and 09 May 2025 in multiple cities of Jammu & Kashmir and Punjab, the #Indian Army conducted a coordinated fire assault on… pic.twitter.com/2i5xa3K7uk
— ADG PI – INDIAN ARMY (@adgpi) May 10, 2025
ଏହା କେବଳ ଏକ ପ୍ରତିଶୋଧ ନଥିଲା—ଏହା ଥିଲା ପାକିସ୍ତାନର ବାୟୁଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷମତାର ରଣନୈତିକ ବିଚ୍ଛେଦ, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧ ଚଳାଇବା କିମ୍ବା ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଗଢ଼ିବାର କ୍ଷମତାକୁ ପଦ୍ଧତିଗତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଥିଲା।
ପାକିସ୍ତାନ ବାୟୁସେନାର ମେରୁଦଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିବା
ପ୍ରାଥମିକ ଟାର୍ଗେଟ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ପାକିସ୍ତାନ ବାୟୁସେନାର କିଛି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାପନା। ଏଗୁଡ଼ିକ ହେଲା:
ନୁର ଖାନ ବାୟୁଘାଟି (ରାୱଲପିଣ୍ଡି) – ସାମରିକ ଭିଆଇପି ପରିବହନର ଏକ କେନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନର ଜେନେରାଲ ହେଡକ୍ୱାର୍ଟର୍ସ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏହାର ଧ୍ୱଂସ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ଓ ନିଖୁଣ ଥିଲା, ଯାହା ଉଚ୍ଚସ୍ତରୀୟ ସମନ୍ୱୟକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଇଥିଲା।
ସରଗୋଧା (ମୁଶାଫ ବେସ) – ପାକିସ୍ତାନର ପରମାଣୁ ଅସ୍ତ୍ର ବିତରଣ ପ୍ଲାଟଫର୍ମର ନାଡ଼ିକେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ଏଲିଟ କମ୍ବାଟ କମାଣ୍ଡର୍ସ ସ୍କୁଲର ଆବାସ। ଏହାର ଧ୍ୱଂସ ପାକିସ୍ତାନ ବାୟୁସେନାକୁ ଦିଗଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ଅନ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା।
ରଫିକୁଇ, ମୁରିଦ, ସିଆଲକୋଟ, ସ୍କାରଦୁ, ଜାକୋବାବାଦ, ସୁକ୍କୁର, ପାସରୁର, ଚୁନିଆନ ଓ ଭୋଲାରି – ଯେଉଁଠାରେ ପାକିସ୍ତାନର ଏଫ-୧୬, ଜେଏଫ-୧୭ ଥଣ୍ଡର, ମିରାଜ ଏବଂ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ ୱାରଫେୟାର ଇଉନିଟ ରହିଥିଲା। ଏଗୁଡ଼ିକର ଧ୍ୱଂସ ପାକିସ୍ତାନର ଆକାଶକୁ ପ୍ରାୟ ଅସୁରକ୍ଷିତ କରିଦେଇଥିଲା।
ଏହି ଆକ୍ରମଣଗୁଡ଼ିକ ବାୟୁ-ଆଧିପତ୍ୟ ସ୍କ୍ୱାଡ୍ରନ, ଡ୍ରୋନ ଘାଟି, ରାଡାର ନେଟୱାର୍କ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ-ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିମାନଗୁଡ଼ିକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିଥିଲା, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନର ବାୟୁସେନାକୁ ଏକ ରାତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅକ୍ଷମ କରିଦେଇଥିଲା।
ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର: ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପ୍ରହାର
କେବଳ କିଛି ଘଣ୍ଟା ପରେ, ଭାରତର ଆକ୍ରମଣର ପରବର୍ତ୍ତୀ ପର୍ଯ୍ୟାୟ—ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର—ଠିକ ରାତି ୧:୦୪ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନ ଓ ପାକିସ୍ତାନ-ଅଧିକୃତ କାଶ୍ମୀର (ପିଓକେ)ରେ ୯ଟି ଉଚ୍ଚ-ମୂଲ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରିଥିଲା। ଏଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ବାହାୱଲପୁର ଓ ମୁରିଦକେରେ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଗଡ଼ ସାମିଲ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଜୈଶ-ଏ-ମହମ୍ମଦ (ଜେଇଏମ) ଓ ଲସ୍କର-ଏ-ତୋଇବା (ଏଲଇଟି)ର ମୁଖ୍ୟାଳୟ ରହିଥିଲା, ଯେଉଁ ଗୋଷ୍ଠୀଗୁଡ଼ିକ ଗତ ତିନି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଭାରତୀୟ ମାଟିରେ କିଛି ମାରାତ୍ମକ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ଦାୟୀ।
ଟାର୍ଗେଟଗୁଡ଼ିକ ଯାଦୃଚ୍ଛିକ ଭାବେ ବାଛାଯାଇ ନଥିଲା। ୯ଟି ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଆତଙ୍କବାଦୀ ଭିତ୍ତିଭୂମିର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୋଡ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଅନୁପ୍ରବେଶ, ତାଲିମ ଏବଂ ଭାରତୀୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଆକ୍ରମଣର ଯୋଜନା ପାଇଁ ଦାୟୀ ଥିଲା। ଏଗୁଡ଼ିକ ହେଲା:
ସିଆଲକୋଟ ଓ କୋଟଲି – ସୀମାପାର ଅନୁପ୍ରବେଶ ଲଜିଷ୍ଟିକ୍ସ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଭିମ୍ବର – ଆଇଏସଆଇ-ସମନ୍ୱିତ ଅପରେସନର ନାଡ଼ିକେନ୍ଦ୍ର।
ବାହାୱଲପୁର ଓ ମୁରିଦକେ – ଜେଇଏମ ଓ ଏଲଇଟିର ବୈଚାରିକ ଓ ଅପରେସନାଲ ମୁଖ୍ୟାଳୟ।
ମାତ୍ର ୨୫ ମିନିଟର ଏହି ନିଖୁଣ ଆକ୍ରମଣ ଅଭିଯାନ ଏକ ଜୋରଦାର ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଥିଲା: ଭାରତ କେବଳ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କରୁନଥିଲା—ଏହା ପାକିସ୍ତାନର ଆତଙ୍କବାଦ ରପ୍ତାନି ଯନ୍ତ୍ରକୁ ପଦ୍ଧତିଗତ ଭାବେ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲା।
ଆକାଶ ମିସାଇଲ: ଭାରତର ଅସ୍ତ୍ରଭଣ୍ଡାରରେ ଗେମ-ଚେଞ୍ଜର
ଭାରତର ସାମରିକ ଅସ୍ତ୍ରଭାଣ୍ଡାରକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାତ୍ରା ଯୋଗ କରୁଛି ଆକାଶତୀର, ଏକ ବିପ୍ଳବୀ ରିଅଲ-ଟାଇମ ଟାର୍ଗେଟିଂ ଏବଂ ଇଣ୍ଟରସେପ୍ସନ ସିଷ୍ଟମ। ଭାରତର ଡିଆରଡିଓ, ଭାରତ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ସ ଲିମିଟେଡ (ବିଇଏଲ) ଏବଂ ଇସ୍ରୋ ସହଯୋଗରେ ବିକଶିତ ଏହି ସିଷ୍ଟମ ନାଭିକ-ଚାଳିତ ନିଖୁଣ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା, ଉପଗ୍ରହ-ସଂଯୁକ୍ତ ସ୍ୱୟଂଶାସନ ଏବଂ ଅଜଣା ଡ୍ରୋନଗୁଡ଼ିକୁ ସାମିଲ କରି ଅଭୂତପୂର୍ବ ଆକାଶସୀମା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଏବଂ ନିଖୁଣ ଆକ୍ରମଣ ପାଇଁ ସକ୍ଷମ।
ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁର ସହିତ ଆକାଶତୀରର ଉନ୍ମୋଚନ ଯୁଦ୍ଧର ଇତିହାସରେ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଚିହ୍ନିତ କରିଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ, ଏକ ଅ-ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱଦେଶୀ, ଏଆଇ-ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଉପଗ୍ରହ-ସଂଯୁକ୍ତ ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ଯୁଦ୍ଧ ଝାଙ୍କର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଛି, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧ ଅପରେସନର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ପୁନର୍ନିର୍ଧାରଣ କରିଛି।
ଇସ୍ରୋର ଉପଗ୍ରହ ନେଟୱାର୍କ ଏବଂ ଏଆଇକୁ ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ଇଣ୍ଟରସେପ୍ସନ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରି, ଆକାଶତୀର ଏକ ବହୁସ୍ତରୀୟ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଏବଂ ଆକ୍ରମଣ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ସିଷ୍ଟମ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏହା ରିଅଲ-ଟାଇମ ଉପଗ୍ରହ ଚିତ୍ର, ନାଭିକ ନାଭିଗେସନ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ଡ୍ରୋନଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଆକାଶସୀମାରେ ବିପଦକୁ ନିଖୁଣ ଭାବେ ଟାର୍ଗେଟ କରି ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରେ—ଯାହା ଭାରତର ସାମରିକ ଅପରେସନରେ ଏକ ଶକ୍ତିବର୍ଧକ ଭୂମିକା ପାଳନ କରେ।
ଆକାଶତୀରର ଆବିର୍ଭାବ ସହିତ, ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁରରେ ଭାରତର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କେବଳ ଆଗ୍ରାସନର ପ୍ରତିଶୋଧ ନଥିଲା—ଏହା ଭାରତର ପ୍ରଯୁକ୍ତିଗତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱର ଏକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଥିଲା, ଯାହା ଏହାର ପ୍ରତିପକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ପଷ୍ଟ ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇଥିଲା: ଭାରତର ସାମରିକ କ୍ଷମତା କେବଳ ଭୟଙ୍କର ନୁହେଁ, ବରଂ ଭବିଷ୍ୟତମୁଖୀ ମଧ୍ୟ।
ମାନସିକ ଓ ରଣନୈତିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ
ଏହି ଭାରତୀୟ ସାମରିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାକୁ ଐତିହାସିକ କରିଥିଲା ଏହାର ଦ୍ୱି-ସ୍ତରୀୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ: ପାକିସ୍ତାନର ଭୌତିକ କ୍ଷମତାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଏବଂ ଏହାର ନେତୃତ୍ୱକୁ ମାନସିକ ଭାବେ ନିରସ୍ତ୍ର କରିବା। ନୁର ଖାନ ବାୟୁଘାଟିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଭାରତ ଇସଲାମାବାଦର ମୂଳ ନିକଟରେ ପ୍ରହାର କରିଥିଲା, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନର ସାମରିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା। ସ୍କାରଦୁକୁ ବୋମା ମାଡ଼ କରି ଭାରତ ଗିଲଗିତ-ବାଲଟିସ୍ତାନରେ ଉଚ୍ଚ-ଉଚ୍ଚତା ନିରୀକ୍ଷଣ ଶୂନ୍ୟସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଏବଂ ଚୁନିଆନର ରାଡାର ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରି ଭାରତ ପାକିସ୍ତାନକୁ ଏହାର ନିଜ ଆକାଶରେ ଅନ୍ଧ କରିଦେଇଥିଲା।
ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ବାୟୁ ଆକ୍ରମଣ ନଥିଲା—ଏହା ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନା, ଗୁଇନ୍ଦା ସଂସ୍ଥା ଏବଂ ରଣନୈତିକ ଯୋଜନାକାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଜଣା ସମନ୍ୱୟର ଏକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆକ୍ରମଣ କେବଳ ପ୍ରତୀକାତ୍ମକ ନୁହେଁ, ରଣନୈତିକ ପରିଣାମ ମଧ୍ୟ ବହନ କରିଥିଲା।
ବ୍ଲଫ ଧରାପଡ଼ିଲା, ନୀତି ବଦଳିଗଲା
ପାକିସ୍ତାନର ଦୀର୍ଘଦିନର ପରମାଣୁ ପ୍ରତିଷେଧ ନୀତି—ଯାହା ଅନେକ ସମୟରେ ଭାରତୀୟ ପ୍ରତିଶୋଧକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥିଲା—ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଖଣ୍ଡନ ହୋଇଥିଲା। ଭାରତର ଆକ୍ରମଣଗୁଡ଼ିକ ପାକିସ୍ତାନର ଧମକର ଫାଙ୍କାପଣକୁ ଉଜାଗର କରିଥିଲା। ଏକ ପରେ ଏକ ଘାଟି ଜଳି ଉଠୁଥିବା ବେଳେ, ଇସଲାମାବାଦର ତଥାକଥିତ “ରେଡ ଲାଇନ” ମିଳାଇ ହୋଇଗଲା।
ବର୍ଦ୍ଧମାନ କ୍ଷତି ଏବଂ ସାମରିକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗାଯୋଗ ବିଚ୍ଛେଦ ସହିତ, ପାକିସ୍ତାନର ଡିଜିଏମଓ ଭାରତକୁ ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଯୁଦ୍ଧବିରତି ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲା। ଗୁପ୍ତ କବାଟ ପଛରେ, ସେନା ମୁଖ୍ୟ ଜେନେରାଲ ଆସିମ ମୁନିର ଆମେରିକା, ସାଉଦି ଆରବ ଏବଂ ଚୀନକୁ ଏହି ଆକ୍ରମଣର ଅନ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶେଷ କରି ନଥିଲା।
ଭାରତ କୌଣସି ଗୁପ୍ତ କୂଟନୀତିରେ ଜଡ଼ିତ ହେବାକୁ ମନା କରିଥିଲା, ପ୍ରୋଟୋକଲ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ରହି ଏହାର ସଶସ୍ତ୍ର ବାହିନୀକୁ ଆହୁରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଖିଥିଲା, ଯାହା ପାକିସ୍ତାନର ଶକ୍ତି ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଟାର୍ଗେଟଗୁଡ଼ିକୁ ଆକ୍ରମଣ ସାମିଲ କରିପାରିଥାନ୍ତା। ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଏହି ପର୍ଯ୍ୟାୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ରଣନୈତିକ ସ୍ପଷ୍ଟତା: ଏକ ନୂଆ ଆଞ୍ଚଳିକ ନୀତି
ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୁରର ମର୍ମ କେବଳ ସାମରିକ ନଥିଲା—ଏହା ଥିଲା ନୀତିଗତ। ପୁରୁଣା ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଆଉ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ନୁହେଁ। ଭାରତ ଏକ ନୂଆ ନଜିର ସ୍ଥାପନ କରିଛି:
ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ-ସ୍ପେକ୍ଟ୍ରମ ପ୍ରତିଶୋଧକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ନୁହେଁ।
ପ୍ରତିଷେଧ ପାରମ୍ପରିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ ହେବ, ଫାଙ୍କା ଭଙ୍ଗିମା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
ଭାରତ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି ଯେ ଇଣ୍ଡସ ଜଳ ଚୁକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧବିରତି ସତ୍ତ୍ୱେ ନିଲମ୍ବିତ ରହିଛି। ଏପ୍ରିଲ ୨୨ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ନିଆଯାଇଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଫେରାଇ ନିଆଯିବ ନାହିଁ।
ଶକ୍ତିର ସନ୍ତୁଳନରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ
ପରିଣାମ? ପାକିସ୍ତାନ ଅପମାନିତ ହେଲା, ଏହାର ରଣନୈତିକ ଗଭୀରତା ଉଜାଗର ହେଲା, ଏବଂ ଜିହାଦୀ ଗୋଷ୍ଠୀଗୁଡ଼ିକ ଉପରେ ଏହାର ନିର୍ଭରଶୀଳତା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସର ବିପଦ ନେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧବିରତି ପାଇଁ ମିନତି କରିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି ବୁଦ୍ଧିମତା ନୁହେଁ—ବରଂ ନିରୁପାୟତାରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ଥିଲା।
ଯେତେବେଳେ ପାକିସ୍ତାନ ଆମେରିକା ଏବଂ ତା’ପରେ ଭାରତକୁ ଡାଇଲ କରିଥିଲା, ସେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱକୁ ବାର୍ତ୍ତା ପହଞ୍ଚି ସାରିଥିଲା: ଭାରତ ଏବେ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ ଗତି, ବିବରଣୀ ଏବଂ ପରିଣାମକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ଭୁଲ ଗଣନାର ମୂଲ୍ୟ ଏବେ ବିନାଶକାରୀ।
