ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ,୨୦।୬: ୧୨ ଜୁନରେ ଏୟାର ଇଣ୍ଡିଆର ବିମାନ AI-171 ଅହମଦାବାଦରୁ ଲଣ୍ଡନ ଗାଟୱିକ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲା। ଏହି ଉଡ଼ାଣ ସ୍ବାଭାବିକ ମନେ ହେଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ଉଡ଼ାଣ ଆରମ୍ଭ କରିବାର କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପରେ ଏକ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଘଟିଥିଲା ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା। ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ବୋଲି ବିବେଚିତ ବୋଇଂ ୭୮୭ ଡ୍ରିମଲାଇନର୍ ବିମାନ ମାତ୍ର ୬୨୫ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ତା’ପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରାଇଥିଲା। ବିମାନଟି ଏକ ମେଡିକାଲ ହଷ୍ଟେଲ କୋଠା ସହିତ ଧକ୍କା ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣାର ତଦନ୍ତରୁ ଏବେ ଅନେକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ ବାହାରୁଛି, ଯାହା କେବଳ ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ନୁହେଁ ବରଂ ଭାରତର ବିମାନ ସୁରକ୍ଷା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସିଧାସଳଖ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରେ।
ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ତଦନ୍ତରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ଉଡ଼ାଣ ଭରିବା ମାତ୍ରେ ବିମାନର ମୁଖ୍ୟ ଇଞ୍ଜିନ ବିଫଳ ହୋଇଗଲା। ଏହି କାରଣରୁ ବିମାନଟି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଉଚ୍ଚତା ହାସଲ କରିପାରିଲା ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପାଇଲଟ ‘ଏମରଜେନ୍ସି ଟର୍ନ’ ନେବାକୁ କିମ୍ବା ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବରେ ଫେରିବାକୁ କୌଣସି ଚେଷ୍ଟା କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ୬୨୫ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ବିମାନଟି ସିଧା ତଳକୁ ଖସି ପଡ଼ିଲା। ବୋଇଂ ୭୮୭ରେ ରାମ ଏୟାର ଟର୍ବାଇନ (RAT) ନାମକ ଏକ ବ୍ୟାକଅପ ସିଷ୍ଟମ ଅଛି, ଯାହା ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଷ୍ଟମକୁ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବଳ ସେତେବେଳେ କାମ କରେ ଯେତେବେଳେ ବିମାନଟି ଅଧିକ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ବେସାମରିକ ବିମାନ ଚଳାଚଳ ମନ୍ତ୍ରୀ ରାମ ମୋହନ ନାଇଡୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଫ୍ଲାଇଟ ଡାଟା ରେକଡର୍ର୍ (FDR) ଏବଂ କକ୍ପିଟ ଭଏସ ରେକଡର୍ର୍ (CVR) ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଛି ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ଏୟାରକ୍ରାଫ୍ଟ ଦୁର୍ଘଟଣା ତଦନ୍ତ ବ୍ୟୁରୋ (AAIB) ପାଖରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି। ତଦନ୍ତ ସଂସ୍ଥା ଘଟଣାସ୍ଥଳରୁ ପ୍ରମାଣ ସଂଗ୍ରହ କରିଛି ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ତଥ୍ୟ ବିଶ୍ଳେଷଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅଛି। ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି ଯେ ବ୍ଲାକ ବକ୍ସକୁ ବିଦେଶ ପଠାଇବା ନେଇ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନିଆଯାଇନାହିଁ।
ଦି ଇଣ୍ଡିଆନ ଏକ୍ସପ୍ରେସର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରାଥମିକ ତଦନ୍ତରୁ ଜଣାପଡିଛି ଯେ ପାଇଲଟ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। ସେ ବିମାନର ମାନୁଆଲ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହିତ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହାସଲ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବହୁତ କମ ଉଚ୍ଚତା ଯୋଗୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସମୟ ଏବଂ ସ୍ଥାନ ଉଭୟ ନଥିଲା। ଯଦି ବିମାନଟି ଅତି କମରେ ୩,୬୦୦ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚିଥାନ୍ତା, ତେବେ RAT ସିଷ୍ଟମ ସକ୍ରିୟ ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା ଏବଂ ହୁଏତ ବିମାନକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇ ଦିଆଯାଇପାରିଥାନ୍ତା। କିନ୍ତୁ ଏତେ ଉଚ୍ଚତାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ ଯୋଗୁ ବିମାନଟି ସିଧା ଖସି ପଡ଼ିଲା।
