ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ହାତବାକ୍ସ

ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ହାତବାକ୍ସ

ରାଧାମୋହନ ମହାପାତ୍ର

କଥାରେ ଅଛି, ଯେତେ ପୁଅ ସେତେ ଘର, ଯେତେ ଝିଅ ସେତେ ବର। ପୁଅମାନଙ୍କ ବ୍ୟାପାରରେ କଥାଟା ଟିକିଏ ଅଲଗା। ବିବାହ ପୂର୍ବରୁ ଭାଇମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଯେତେ ମଧୁର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିବାହ ପରେ ଭିନ୍ନେ ହେଲା ଅନ୍ତେ ସମ୍ପର୍କ ତିକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥାଏ। ବିବାହ ଅନ୍ତେ ପୁତ୍ରମାନେ ଯେତେ ସ୍ଥାବର ଅସ୍ଥାବର ସମ୍ପତ୍ତି ଅର୍ଜିଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଖିଥାଏ ପିତୃସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ, ଯେମିତି ଘଟିଥିଲା ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ।

ସଚ୍ଚିବାବୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାଷ୍ଠନିର୍ମିତ ହାତବାକ୍ସଟିକୁ କେବେହେଲେ ହସ୍ତାନ୍ତର କରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଥିରେ କୋଲପ ପକାଇ ଖୁବ୍‌ ସାବଧାନରେ ରଖିଥାନ୍ତି। ୧ ଫୁଟ୍‌ ଲମ୍ବ, ୧୦ ଇଞ୍ଚ ଓସାର ଓ ୮ଇଞ୍ଚ ଉଚ୍ଚତା ବିଶିଷ୍ଟ ବାକ୍ସଟି ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଖୁବ୍‌ ଶ୍ରଦ୍ଧା। ସେଥିରେ ସେ କି କି ମୂଲ୍ୟବାନ ଦରବ ରଖିଛନ୍ତି, କାହାକୁ ଜଣାନାହିଁ, ଏପରି କି ସ୍ବର୍ଗତା ସହଧର୍ମିଣୀ କୁନ୍ତଳା କୁମାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ନ ଥିଲା। କେତେବେଳେ ସେ ବାକ୍ସ ଖୋଲି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି କେହି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଶୟନ ସମୟରେ ବାକ୍ସ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ଶୁଅନ୍ତି। ଶେଯ ବୋଲି ପଟା ଖଟଟିଏ, ସେଥିରେ ମଶିଣାଟିଏ କେବଳ। ନ ଥାଏ କୌଣସି ରେଜେଇ ଅବା ବିଛଣା ଚଦର। ଦେହରେ ଅଣ୍ଟାରୁ ଆଣ୍ଠୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋଟା ଖଦି ବସ୍ତ୍ରଟିଏ ଏବଂ ଦେହ ଘୋଡାଇବା ପାଇଁ ଗାମୁଛା ଖଣ୍ଡିଏ। ବାସ୍‌।

ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ତିନି ପୁତ୍ର। ସମସ୍ତେ ଶିକ୍ଷିତ। ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଅବିନାଶ ସୁଦୂର ଆମେରିକାରେ ଅବସ୍ଥାପିତ। ସେଠାରେ ସେ ଜଣେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୃଦ୍‌ରୋଗ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଭାବେ ସୁପରିଚିତ। ପତ୍ନୀ, ପୁଅ, ଝିଅ ନେଇ ସପରିବାର ବାସ କରନ୍ତି ନ୍ୟୁୟର୍କରେ। ମଝିଆ ପୁଅ ଅଖିଳେଶ ଦିଲ୍ଲୀରେ ସୁପ୍ରିମ୍‌କୋର୍ଟରେ ଓକିଲ, ଦକ୍ଷତା ପାଇଁ ବେଶ୍‌ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦିଲ୍ଲୀରେ ଘରଦ୍ୱାର କରି ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। କନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଅଲେଖଚନ୍ଦ୍ର ଅଧୁନା କଟକ ସମବାୟ ବ୍ୟାଙ୍କର ନିବନ୍ଧକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ। କଟକରେ ନିଜ ବାସଗୃହ ନିର୍ମାଣ କରି ସପରିବାର କାଳାତିପାତ କରୁଛନ୍ତି।

ବୃଦ୍ଧକାଳରେ ସ୍ବାଧୀନଚେତା ସଚ୍ଚିବାବୁ କୌଣସି ପୁଅ ପାଖରେ ନ ରହି ଜନ୍ମମାଟି ନିଆଳିରେ ବାସ କରୁଛନ୍ତି। ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିବାକୁ ବହୁ ସ୍ଥାବର ଅସ୍ଥାବର ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରି କରିଦେଇଥିଲେ। ଏବେ କେବଳ ନିଆଳିସ୍ଥ ତାଙ୍କ ବାସଗୃହଟି ପୈତୃକ ସମ୍ପତ୍ତିର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଶିକ୍ଷକ ଚାକିରିରୁ ଅବସର ଅନ୍ତେ ସଚ୍ଚିବାବୁ ଗାଁ ମାଟିକୁ ଆବୋରି ନେଇଛନ୍ତି। ଯାହା ପେନ୍‌ସନ୍‌ ମିଳେ ଚଳିବାକୁ ନିଅଣ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ। ସଞ୍ଜବେଳେ ଦାଣ୍ଡପିଣ୍ଡାରେ ଗାଁ ବୃଦ୍ଧାବୃଦ୍ଧଙ୍କ ମେଳରେ ଭାଗବତ ଚର୍ଚ୍ଚା କରନ୍ତି। ଭଜନ, ଜଣାଣ ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ରଚନାରେ ସମୟ ବିତାନ୍ତି। ଘର ପାଖରେ ଗୋପାଳଜୀଉ ମଠ। ଦୁଇ ଓଳି ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସାଦର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି। ନିଃସଙ୍ଗ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଜୀବନ ବିଜନ ଜରାଶ୍ରମ ଭଳି।

ଏବେ କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନଜର ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ହାତବାକ୍ସ ଉପରେ। ବାକ୍ସଟିକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରୁଥିବାର କାରଣ କାହାକୁ ଅବୁଝା ରହେନାହିଁ। ଜୀବନର ସବୁ ସଞ୍ଚିତ ଧନ ଓ ଉପାର୍ଜନ ନିଶ୍ଚୟ ସେଇ ବାକ୍ସଟିରେ ଗଚ୍ଛିତ। ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ଜେଜେବାପା କରୁଣାକର ଚୌଧୁରୀ ଅନେକ ଭୂସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ତେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜଗଦାନନ୍ଦ ପିତୃଅର୍ଜିତ ଜମିବାଡି ସମ୍ଭାଳିଲେ। ସେତେବେଳକୁ ସଚ୍ଚିବାବୁ ଭଲ ପଢୁଥିଲେ। ମାଟ୍ରିକ୍‌ ପରେ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଓଡ଼ିଶାରେ ସୁବିଧା ନ ଥିଲା। ଓଡ଼ିଶା ବାହାରକୁ ଯାଇ ଅଧ୍ୟୟନ ପାଇଁ ପିତା ଜଗଦାନନ୍ଦ ଅନିଚ୍ଛୁକ। ଅଧିକ ଶିକ୍ଷା କ’ଣ ଆବଶ୍ୟକ? ବାପାଙ୍କ ପରେ ଜମିବାଡି ଦାୟିତ୍ୱ କିଏ ନେବ? ଏଣୁ ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ପାଠପଢାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚ୍ଛେଦ ପଡିଲା।

କିଛିଦିନ ପରେ ପିତା ଜଗଦାନନ୍ଦ ସ୍ବର୍ଗାରୋହଣ କଲେ। ଭାରତବର୍ଷ ସ୍ବାଧୀନତା ପାଇଲା। ଦେଶର ଆଇନ ବଦଳିଗଲା। ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ସିଲିଂ ବହିର୍ଭୂତ ଜମି ସବୁ ସରକାରଙ୍କ ହାତକୁ ଚାଲିଗଲା। ପରିଶେଷରେ ସଚ୍ଚିବାବୁ ମାଷ୍ଟର ଚାକିରିଟିଏ ଆଦରିନେଲେ। ତିନି ସନ୍ତାନଙ୍କ ଲାଳନପାଳନ ଓ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ନିଜ ରୋଜଗାର ଯଥେଷ୍ଟ ନ ହେବାରୁ ପ୍ରାୟ ସବୁ ସ୍ଥାବର ସମ୍ପତ୍ତି ବିକ୍ରି କରିଦେଲେ। ପୁତ୍ରମାନେ ଶିକ୍ଷିତ ହେଲେ, ନିଜ ନିଜ ଗୋଡରେ ଛିଡା ହେଲେ। ଏବେ ସେ ଦାୟିତ୍ୱମୁକ୍ତ। ମୁଖରେ କେବଳ ରାମ ରାମ। ସ୍ବର୍ଗର ଡାକରାକୁ ଅପେକ୍ଷା।

ଶେଷରେ ସଂସାରର ସେଇ ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ତିମ ଦିନଟି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ବିଛଣା ଉପରେ କାଠବାକ୍ସଟି ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ଆଖି ବୁଜିଲେ। ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଖବର ଗଲା।

ବଡପୁଅ ଅବିନାଶ କହିଲା, ବାପାଙ୍କର ବୟସ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାହାକୁ ହଇରାଣ ନ କରି ଭଲରେ ଭଲରେ ଚାଲିଗଲେ। ମୁଁ ଏତେ ଦୂରରୁ ଯାଇ କ’ଣ କରିବି ଯେ! ଏଇଠି ଶୁଦ୍ଧି ହୋଇପଡିବି। ସାନପୁଅର ଉତ୍ତର- ”ତୁମେ ବଡ଼, ତୁମ ଆସିବା ଜରୁରୀ, କାରଣ ବାପାଙ୍କ ହାତବାକ୍ସରେ ତାଲା। ତମେ ନ ଆସିଲେ ଭାଗବଣ୍ଟରା ହେବ କିପରି?“ ଆରେ ହଁ ତ! ଦିଅଁ ଦେଖା ଓ କଦଳୀ ବିକା, ଏକାବେଳକେ ଦୁଇଟି କାମ ହୋଇଯିବ ଭାବି ଅବିନାଶ କହିଲା- ହଉ ତେବେ। ଶୁଦ୍ଧିକ୍ରିୟାର ଦଶମ ଦିନ ପାରମ୍ପରିକ ତିଳତର୍ପଣ ଅନ୍ତେ, ସା ଭଜନକୀର୍ତ୍ତନ ପରେ ଭଦ୍ରଲୋକଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସଭା ବସିଲା, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ- ହାତବାକ୍ସରେ ସଞ୍ଚିତ ଧନରେ କାହାର ଭାଗ କେତେ? ସାମାଜିକ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ ବଡ଼ପୁଅର ଭାଗ ଅଧିକ- କହିଲା ଅବିନାଶ। କିନ୍ତୁ ସାନ ଅଲେଖ ଏଥିରେ ଥିଲା ଅସମ୍ମତ। ତା’ର ଅଭିଯୋଗ- ବଡ଼ ଗଲା ବିଦେଶ। ସେ କ’ଣ କରିଥିଲା ସତ୍କାରରେ ସହଯୋଗ? ଶୁଖିଲାରେ ବାଳିଆ ମାରିବାକୁ ବଡ଼ର ମନ ଡହଳବିକଳ କାହିଁକି? ଆଇନ ଆଖିରେ ଭାଇଭାଗରେ ବଡ଼ସାନର ବିଚାର ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ସମାନ। ମଝିଆ ଅଖିଳେଶ ସାନର ଯୁକ୍ତିକୁ ସମର୍ଥନ କଲା। ଭଦ୍ରଲୋକଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି- ବାକ୍ସର ସମ୍ପତ୍ତି ସମାନ ତିନିଭାଗ ହେବ।

ଚାବି ନ ମିଳିବାରୁ ତାଲା ଭାଙ୍ଗି ଦେଖାଗଲା, ସେଥିରେ ସଚ୍ଚିବାବୁଙ୍କ ହାତଲେଖା କାଗଜ ଟୁକୁଡାଟିଏ, ଯେଉଁଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା- ‘ପୁଅ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ଧନ କାହିଁକି ସଞ୍ଚୁ, ପୁଅ ଅଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ଧନ କାହିଁକି ସଞ୍ଚୁ।’            

 ମୋ-୯୮୬୧୧୮୯୯୩୬

All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ୨୦୧୪ରେ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆଦୌ ପୂରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସ୍ବରରେ ‘ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ବିକାଶ’ କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ଫଳ ଶୂନ ହୋଇଛି। ବିଶେଷକରି ସାମାଜିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ଦେଶର ଅଧିକ କ୍ଷତି ଘଟିଛି। ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ମିଛିମିଛିକା ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ବିଭାଜନ ରାଜନୀତି ସାମାଜିକ ବାତାବରଣକୁ ଘୋର ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଏକ ଉତ୍ତମ ଶାସନ ଜରିଆରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଖାଇଦିଆଯିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ସୁଫଳ ଲୋକେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମୋଦିଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ କର୍ପୋରେଟ ପ୍ରୀତି ବଢ଼ିଛି..

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଜାତିସଂଘର ଖାଦ୍ୟ ଓ କୃଷି ସଂସ୍ଥା (ଏଫ୍‌ଏଓ) ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି ବିରୋଧୀ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ (ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାଶନାଲ ଆଲାଏନ୍ସ ଏଗେଁଷ୍ଟ ହଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ମାଲନ୍ୟୁଟ୍ରିଶନ୍‌) କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଅଭୂତପୂର୍ବ ବିକାଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ୧୯୫୦-୫୧ରେ ଭାରତରେ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉପତ୍ାଦନ ପରିମାଣ ୫ କୋଟି ଟନ୍‌ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୨୭ କୋଟି ୨୦ ଲକ୍ଷ ଟନ୍‌ ହୋଇଛି, ପ୍ରାୟ ୫ଗୁଣ। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଛି ୪ ଗୁଣ। ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ-ଅଭାବୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଭାରତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ରପ୍ତାନିକାରୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି। ତଥାପି ଭାରତରେ କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି କାରଣରୁ ଏକଚତୁର୍ଥାଂଶ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇପାରୁ ନାହା..

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପଣ୍ଡା

ଆଜିକାଲି ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏଭଳି ଅଧୋଗତି ହୋଇଛି ଯେ, ପ୍ରାୟ ୬୦% ମାଧ୍ୟମିକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଦରଖାସ୍ତଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବା ସାଧାରଣ ହିସାବଟିଏ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଭାରତର ୭୫% ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଓ କାରିଗରି ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନାତକ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ସାରା ଭାରତରେ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଛାତ୍ରସମାଜର ଆଜି ନୈତିକ ସ୍ଖଳନ ଘଟିଛି। ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଅବକ୍ଷୟ ହେଉଛି। ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଲୋପ ପାଉଛି। ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟୟବହୁଳ ଏବଂ ଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଗବେଷଣା ଅର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ସମାଜସେବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଯଦି ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ପିଅନ ..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

କାହିଁ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ କୁକୁର ହେଉଛି ମଣିଷର ସାଥୀ। ଏହି ପ୍ରାଣୀ ମଣିଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏପରି କି ମାଲିକର ଲୁଣ ଖାଇବାରୁ ତା’ର ଗୁଣ ଗାଏ। ମାଲିକର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦିଏ। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଜୟପୁରରେ। ରାଜସ୍ଥାନର ଜୟପୁରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପୂର୍ବତନ ରଣଜୀ ଖେଳାଳି ସଞ୍ଜୀବ ଓହଲାନ୍‌ଙ୍କ ବାସଭବନରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ତଳ ମହଲାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ଚାକରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବା ଯୋଗୁ ସଞ୍ଜୀବ..

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ସ।ଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉଛି, ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା ସେତେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲାଣି। ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ କୋଲକାତାରେ  ବିରୋଧୀଙ୍କ ରାଲିର କଳେବର ଦେଖିଲେ ମହାଗଠବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମନେହେଉଛି। 

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

 ବିଶ୍ୱ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଭାରତରେ ଅଧିକାଂଶ ସହର ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏପରି କି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପନ୍ଦରଟି ସହର ମଧ୍ୟରେ ଭାରତର ଚଉଦଟି ସହର ଅଛି। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଦୂଷିତ ସହର ହେଉଛି କାନପୁର। 

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ବାସିପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ଚିହ୍ନା ଲୋକଟିଏ, ଆପଣାର ମଣିଷଟିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହତାଦର କରିବାର ଅନୁଭବ କଲେ ଆମେ ଏ ରୂଢିଟିର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥାଉ! ଏଠାରେ ବାସିପାଣିକୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ନଚେତ୍‌ ଆମେ କହୁଥାନ୍ତେ- ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ସଜପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ନଚେତ୍‌ କହିଥାନ୍ତେ- କିରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ମଦପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ମାନେ ବାସିପାଣିଟି ପଚାରିବା ବା ବନ୍ଧୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭଲ ପାଇବାର ହୃଦୟଟିଏ ଥିଲେ କେତେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ବି ଭଲପାଇ ବସନ୍ତି। ତେବେ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳା ଏକ ଅଭିନବ ପନ୍ଥା ଆପଣାଇଥିଲେ। 

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଆକାର ପଟେଲ

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି ମୁମ୍ବାଇରୁ, ବିଶେଷତଃ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମୁମ୍ବାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପରମ୍ପରା ସହ ସମ୍ଭବତଃ ଲାଓ୍ବଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଢୋଲକୀ ବାଜାର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚ-ଗୀତକୁ ଲାଓ୍ବଣୀ କହନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକନୃତ୍ୟ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଟେବୁଲରେ ବସି ଏକ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଧ ଡଜନ ମହିଳା ହିନ୍ଦୀ ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲାଭଳି ବସ୍ତ୍ର ପନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ପରିଚାରିକାମାନେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଟେବୁଲ ଉପରେ ମଦ ପରଷନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏପରି କି ମୃଦୁ ପାନୀୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିୟର ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ। କିଛି ପୁ..

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

କେଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜଧାନୀ ସହରର ଚେହେରା ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଏ ସହରର ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ନ ପାରିଥିବାର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦିବାର କାରଣ ଥିଲା ବେଶ୍‌ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ। ବିଶ୍ୱକପ୍‌ ହକି ଅନୁଷ୍ଠିତ  ହେଉଥିବାର ବିରଳ ଗୌରବବୋଧ ନେଇ ଏ ସ୍ମାର୍ଟ ସହର ଯେମିତି ସୁସଜ୍ଜିତ ତୋରଣ ଓ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକମାଳାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା, ତହିଁରେ ଏଠାରେ ରହୁ ନ ଥିବା ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମନରେ ଈର୍ଷାର ଅସୁରଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ମାତ୍ର ସ୍ମାର୍ଟ..

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ/ ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ବିଶ୍ୱକୁ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶକୁ ସ୍ମରଣୀୟ ରଖିବା ଲାଗି ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ୧୯୯୫ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଆସୁଛି। ମହାତ୍ମାଙ୍କ ୧୨୫ତମ ଜନ୍ମବାର୍ଷିକୀରୁ ସଂସ୍ଥାପିତ ଏହି ସମ୍ମାନ ଅହିଂସା ଓ ଗାନ୍ଧୀବାଦ ଜରିଆରେ ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରଣ ଆଣିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧୀ ବିପ୍ଳବୀ ନେଲ୍‌ସନ ମଣ୍ଡେଲା, ଭାରତର ‘ଚିପ୍‌କୋ’ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଚଣ୍ଡିପ୍ରସାଦ ଭଟ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ) ଭଳି ସଙ୍ଗଠନ ଏଭଳି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ ଜା..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି। କାରଣ ଆମ ଦେଶର ପରିବାରରେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ରହିଥାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନି ଚଳିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଏକ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ନିକଟରେ ଝିଅ ନାମରେ ସମ୍ପତ୍ତି କରିବାରୁ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତରେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଛି। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଯୋଧପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ। ସ୍ଥାନୀୟ ବିଲାଡା ତହସିଲ ଖେଜଡଲାରେ ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଝିଅ ନାମରେ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ସରଗରା ସମାଜ ପକ୍ଷରୁ ପସନ୍ଦ କରାଯାଇ ନ ଥିଲା। କାରଣ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରୁଣା..