ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଗରିବ ଚିହ୍ନେନି ଘରୋଇକରଣ

ଗରିବ ଚିହ୍ନେନି ଘରୋଇକରଣ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଗରିବ ପାଇଁ ସବୁ ମହଙ୍ଗା, ଦେବଦର୍ଶନ ଓ ନିଜ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ବି। ଗରିବ ଅଳ୍ପାୟୁ ହୋଇ ରହିବ, ସମାଜ ଯାହାକୁ ଧର୍ମ କାମ ବୋଲି କହୁଛି ତା’ଠାରୁ ସେ ଦୂରେଇ ରହିବ ା ଡାକ୍ତର ହୁଅନ୍ତୁ କି ସାଧୁସନ୍ଥ, ସମସ୍ତେ ଧନୀକୁ, ପଇସା ଫୋପାଡ଼ି ପାରିବା ଲୋକକୁ ପଚାରନ୍ତି, ଯତ୍ନର ସହ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି, ଭଲ ଭକ୍ତ ବୋଲି ଗଣମାଧ୍ୟମ ପ୍ରଚାର କରେ ା ଭୋଟ୍‌ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗରିବ-ପ୍ରାଣ ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବେନିୟମ କାରବାରରେ ଧନୀର ବଜ୍ର-ଆବରଣ ହୋଇଥାନ୍ତି ା ଠାକୁର ଦର୍ଶନରେ ବି ଯିଏ ବେଶି ପଇସା ଦିଏ ସିଏ ଆଗେ ଦର୍ଶନ କରେ, କାରଣ ଦିଅଁ-ପୂଜା ବହୁତ ଆଗରୁ ଘରୋଇକରଣ ହୋଇଯାଇଛି, ବ୍ୟାବସାୟିକ  ହୋଇ ପଡ଼ିଛି । ଠାକୁର ରଜା କି ଠାକୁର ରାଣୀ ପୂଜା କରିବାକୁ ଗଲେ ଆଉ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ମନା,ଏ ଅତୀତର ସନ୍ତକ, ଗଣତନ୍ତ୍ର-ପୂର୍ବର ପରମ୍ପରା। ରାଜାନୁଗ୍ରହରେ ପାଳିତ ପଣ୍ଡାମାନେ ଏହାଠାରୁ ଆଉ କ’ଣ  ଅଧିକା ଭାବି ପାରନ୍ତେ ! ଯେମିତି  କେଉଁ ବ୍ରାଣ୍ଡ୍‌ର ଔଷଧ କିଣିବ ଡାକ୍ତର ଠିକ୍‌ କରେ, କେଉଁ ଦୋକାନରୁ ଭୋଗ ନେବ ପଣ୍ଡା କହିଦିଏ। ବଡ଼ ଲୋକ ତ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଚିହ୍ନା ହୋଇଥିବ, କିଛି ସାମ୍ପଲ (ନମୁନା) ଔଷଧ ମାଗଣାରେ ପାଇପାରେ, ସେବାୟତ  ବା ପଣ୍ଡାଙ୍କ ପରିଚିତ  ହୋଇଥିବ, ପଣ୍ଡା ତାକୁ ବାଟ କଢ଼େଇ ଦିଅଁଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯିବେ।

ଲୋକେ କହନ୍ତି, ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀମାନେ ଗରିବଙ୍କ କଥା ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ; ଗରିବଟିଏ ସରକାରୀ ଚାକିରିଆ ହୋଇଗଲେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ବର୍ଗକୁ ଉଠିଯାଏ, କିଛି ଦିନ ଭିତରେ କେତେକ ଲକ୍ଷପତି ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ କେତେକ ଚାକିରି ସରିଲା ବେଳକୁ ଯେପରି କୋଟିପତି ହୋଇଥିବେ, ତାହାର ବନ୍ଦୋବସ୍ତ କରିଥାନ୍ତି। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦରଦ କ’ଣ ଆଉ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ମୁଷ୍ଟିମେୟ ହେଲେ ବି କେତେକ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀ ଭାଇ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ବି କୋଟିପତି କରିଦିଅନ୍ତି, ବେନାମୀ କାରବାର କରନ୍ତି, ସମ୍ପର୍କ ଥିଲେ (ଯୋଗ୍ୟତା ନ ଥିଲେ ବି) ସରକାରୀ ଋଣ  କରାଇ ଦିଅନ୍ତି, ରିଡ଼ର ପାହ୍ୟାର ଲୋକକୁ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କୁଳପତି କରିପାରନ୍ତି। ପ୍ରାଇଭେଟ୍‌ ସେକ୍ରେଟାରି ବା ଘରର ମାଳୀକୁ ବା ଗାଡ଼ି ଚାଳକକୁ ଲୋକ-ପ୍ରତିନିଧି କରିପାରନ୍ତି । ନେତାମାନେ ବି ସେୟା କଲେଣି, ତା’ଠାରୁ ବଳିଗଲେଣି କହିଲେ ଚଳିବ। ଥରେ ନିର୍ବାଚିତ  ପ୍ରତିନିଧି ହୋଇଗଲେ  ସେମାନେ ଧନୀ ତ ହୁଅନ୍ତି, କୁଟୁମ୍ବମାନଙ୍କୁ  ବି କୋଟିପତି କରିପକାନ୍ତି । ପ୍ରିୟାପ୍ରୀତି ରୋକିବା ଲାଗି ବିଧେୟକ  ତିଆରି କରୁଥିବା  ବିଧାୟକ  ବା ସାଂସଦ  ନିଜ ସାତପୁରୁଷ ପାଇଁ ସମ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତି। ରାସ୍ତାକଡ଼ର ପେଟ୍ରୋଲ ପମ୍ପ, ହସ୍ପିଟାଲ ପରିସରରେ ଔଷଧ ଦୋକାନ, ରାଜପଥର ପ୍ରଶସ୍ତୀକରଣରେ ଠିକା କାମ, ରାସ୍ତାଘାଟରେ ଚାଲୁଥିବା ବସ୍‌, ଟ୍ରକ୍‌, ଡଙ୍ଗା ସବୁଥିରେ  ତାଙ୍କର ମାଲିକାନା ା ଲୋକପ୍ରତିନିଧିଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ବିନା ସରକାରୀ ଜମିର ମାଲିକାନା ହାସଲ କରିବା, କୁଟୁମ୍ବ ବା ଚାମ୍‌ଚାମାନେ ରିଅଲ ଇଷ୍ଟେଟ୍‌  ବିଜନେସ୍‌ କରିବା, ନିରୀହ ଲୋକର ଜମିବାଡ଼ି ମାରିନେବା ଏବଂ ତହିଁରେ ଫ୍ଲାଟ ତିଆରି କରି କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ରୋଜଗାର କରିବା ଅସମ୍ଭବ ।

ଆଗେ ଲାଞ୍ଚ ଏକ ଲୁଚାଣିଆ କାରବାର ଥିଲା, ଏବେ ନେତାଏ ଖୋଲାଖୋଲି କହିଲେଣି ଯେ ‘ଆମେ ଧନୀମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝିବୁ, ଗରିବମାନେ ଆପେ ଆପେ ମଣିଷ ହୋଇଯିବେ।’ କାରଣ ଧନୀମାନେ ହିଁ ଦେଶର ଆର୍ଥିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଜିଡ଼ିପି ବଢ଼ାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ କଥା ଆମେ ଆଗେ ବୁଝିସାରୁ, ପରେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ କଥା ବୁଝିବୁ। ନେତାମାନେ  କହୁଛନ୍ତି ଯେ, ପୁଞ୍ଜିବାଲାଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କଲେ ସେମାନେ ଦେଶରେ ବେଶି ପୁଞ୍ଜି ଲଗାଇବେ, ସେମାନଙ୍କ ଧନ ଝରି ଝରି (ପର୍‌ କୋଲେଟ୍‌ କରି) ଗରିବ ପାଖକୁ ଆସିଯିବ। ବଜାର ଅର୍ଥନୀତି ଏ ନିୟମକୁ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିବ, ସରକାର କାହିଁକି  ଗରିବଙ୍କ ବିକାଶରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବେ? ସାଧାରଣ ଲୋକେ କମ୍‌ ପଇସାରେ ବିଜୁଳି ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଧନୀଙ୍କୁ ବିକିସାରିବା ପରେ ଯାହା ବଳିବ ତାହା ହିଁ ସାଧାରଣ ଲୋକେ ପାଇବେ। ଏ ହେଲା ବଜାରର ଅର୍ଥନୀତି। ଘରୋଇକରଣ ହାୱାରେ ସରକାର ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରିବେ ନାହିଁ। ଆଇଟି କମ୍ପାନୀରେ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକେ ଗରିବ ଲୋକକୁ କାମରେ ଲଗାଇବେ, ଲୁଗାପଟା ଧୋଇବା, ଘର ସଫା କରିବା, ପିଲାଛୁଆ ସମ୍ଭାଳିବା ଆଦି କାମକୁ ସହରତଳିର ଲୋକେ ପାଇବେ; ତେଣୁ ଆଇଟି ବାଲାଙ୍କ ଧନର କିଛି ଅଂଶ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ହାତକୁ ଆସିବ । କମ୍ପାନୀମାନେ ଚାଷଜମିରେ ଆଗୁଆ ବ୍ୟବସାୟ (ଫର୍‌ୱାର୍ଡ ଟ୍ରେଡ଼ିଂ)  କଲା ଭଳି ଦଲାଲମାନେ ମଣିଷ ଚାଲାଣରେ ବି ଫରୱାର୍ଡ ଟ୍ରେଡିଂ କରୁଛନ୍ତି। ତୋତେ କାମ ଯୋଗାଇ ଦେବି ତୁ ଜମିବାଡ଼ି ବିକି ବା ଧାର ଉଧାର କରି  ମୋତେ ଏତେ ଟଙ୍କା ଦେ କି ସେତେ ଟଙ୍କା ଦେ- ଦଲାଲ ବା ଠିକାଦାରର ଏ କଥାରେ ଭୁଲି ଗରିବଟିଏ ଦୂରଦୂରାନ୍ତର କୋଉ ଇଟାଭାଟିର ମାଲିକ ପାଖରେ ବନ୍ଧା ପଡ଼ୁଛି ତ ବେକାର ଲୋକଟିଏ ବିଦେଶକୁ ଚାଲାଣ ହୋଇଯାଉଛି, ତା’ର ପାସ୍‌ପୋର୍ଟଟି ବନ୍ଧକ ହୋଇ ରହିଯାଉଛି ା ସେ ମାଗଣା ଖଟିବ ବା ଶରୀରକୁ ବିକି ବଞ୍ଚି ରହିବ, ବଡ଼ ଲୋକ ହେବ କେବେ ?

ଆମ ନେତାଏ ଭୁଲି ଯାଉଛନ୍ତି ଯେ, ଚାକରର ମଜୁରି ବଢ଼ିଲେ ଧନୀ ଲୋକଟିଏ ଝାଡ଼ୁଦାର ଓ ପୋଛାପୋଛି ଲୋକ ନ ରଖି ଭାକୁମ୍‌ କ୍ଲିନର ରଖିବେ, ଲୁଗା ସଫା କରିବାକୁ ବାସନପତ୍ର ମାଜିବାକୁ ୱାଶିଂ ମେଶିନ ଓ ଡିଶ୍‌ ୱାଶର ମେଶିନ ରଖିବେ। ୫ କି ୭ ନୌକର ନ ରଖି ଜଣେ ଲୋକ ତ ମେଶିନ କାମ କରିନେବ। ଚା’ କଫିଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିବ, ରାସ୍ତାକଡ଼ ଚା’ ଦୋକାନୀ ପଇସା ପାଇବ କେଉଁଠୁ? ଦିଲ୍ଲୀର ଧନୀ ବାଳ କଟାଳି (ସେଲୁନ୍‌ ମାଲିକ) ବାଳକଟା ଦୋକାନ ଖୋଲିବ, ମୁଣ୍ଡକୁ ୫୦୦ ଟଙ୍କା, ଏଥିରେ ଗାଁର ୧୦ ଟଙ୍କିଆ ଭଣ୍ଡାରିର ରୋଜଗାର ଗଲା। ଆଇଟିବାଲାଙ୍କ ଶିଶୁର ଯତ୍ନ ନେବେ ଧନୀ ପରିଚାଳିତ ଡେ କେୟାର  ସଂସ୍ଥା, ଗରିବ ଆୟାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ା ଉପରେ ଥିବା ବଡ଼ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଆପେ ଆପେ ପଇସା ବୋହିଆସି ଗରିବ ଘରେ ପଶିବ ବୋଲି ପରାଙ୍ଗଭୋଜୀ ନେତାମାନେ କିପରି କହୁଛନ୍ତି? ତଳକୁ ବୋହି ବୋହି, ଭେଦି ଭେଦି ଯିବା ବହୁତ ଧୀର, କାଳ କାଳ ବିତିଯିବ, ଗରିବ ଆର୍ଥିକ ଉଦାରୀକରଣର ଫଳ ପାଇବ ନାହିଁ। ସେତେଦିନ ଯାଏ ଧନୀ ଗରିବର ପାର୍ଥକ୍ୟ ଏକ ବିପ୍ଳବର ଆକାର ଧରି ନ ଥିଲେ ହେଲା!  

ବର୍ତ୍ତମାନର ଆହ୍ବାନ- ଘରୋଇକରଣର ଲାଭ ଥୋପା ଥୋପା ନ ପଡ଼ି  ନଈ ଭଳି ବୋହିବା ଦରକାର। ସତ୍‌ ଉପାୟରେ ବା ନିଜ ଝାଳରେ ରୋଜଗାର କରି କେହି କୋଟିପତି ହୋଇନାହିଁ କି ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ଦେଶ ଓ ଜାତିର ସମ୍ପଦକୁ ଲୁଟ୍‌ କରି ବା  ସରକାରୀ ମହାପାତ୍ରେଙ୍କୁ ହାତକରି,  ସମାଜରେ ଦାଦାଗିରି କରି ସାଧାରଣ  ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂରେଇ ଦେଇ, ବିଲୁଆ ପରି  ଚତୁର  ଲୋକେ ରାତାରାତି ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏଭଳି ଲୋକ ଆଗକାଳରେ ଅସାମାଜିକ ଶ୍ରେଣୀରେ ଗଣା ଯାଉଥିଲେ, ଏବେ ଅର୍ଥନୀତିର ଉଦାରୀକରଣରେ  ସେମାନେ ସମ୍ମାନନୀୟ ଧନୀ। ଧନ ହିଁ  ସମ୍ମାନ ଆଣୁଛି, ଚରିତ୍ର ନୁହେଁ କି ତ୍ୟାଗ ନୁହେଁ। ଧନ ପଛରେ ମାତିଥିବା ଲୋକ ନୀତି ନିୟମ ମାନେ ନାହିଁ, ସେ କେବଳ ପୂଜା କରେ ଟଙ୍କାକୁ । ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର ଅର୍ଥର କଥା କହେ ନୀତିର କଥା କହେ ନାହିଁ, ଯାହା ଲାଭ ବଢ଼ାଇଲା ତାହା ହେଲା ଇକୋନମିକ୍‌ ଆକ୍ଟିଭିଟି: ଲାଞ୍ଚ  ଦେବା ଓ ଚୋରି ଜିନିଷ କିଣିବା, ସରକାରଙ୍କ ଠାରୁ ମାଗଣା ବା ରିହାତି ନେବା, ଲୋକଙ୍କୁ ଭୁଲା ବିଜ୍ଞାପନ ଜରିଆରେ ଖରାପ ବା ଶସ୍ତା ଜିନିଷକୁ ବେଶି ଦାମରେ ବିକିବା ଭଳି କାମକୁ ଇକୋନମିକ୍‌ ଆକ୍ଟିଭିଟି କହନ୍ତି। ଗରାଖ ମରୁ ପଛେ ଯେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଲାଭ ହେଉଛି ମୋ କାମ ଏକ ଇକୋନମିକ ଆକ୍ଟିଭିଟି - ଏ ପ୍ରକାରର ସଂଜ୍ଞା ଘରୋଇକରଣର ମନ୍ତ୍ର ହୋଇ ରହିଥିବା ଯାକେ ସାଧାରଣ ଲୋକଟିଏ  ଗରିବ ହୋଇ ରହିଥିବ।

ଇ-ମେଲ୍‌: sahadevas@yahoo.com


All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ୨୦୧୪ରେ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆଦୌ ପୂରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସ୍ବରରେ ‘ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ବିକାଶ’ କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ଫଳ ଶୂନ ହୋଇଛି। ବିଶେଷକରି ସାମାଜିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ଦେଶର ଅଧିକ କ୍ଷତି ଘଟିଛି। ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ମିଛିମିଛିକା ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ବିଭାଜନ ରାଜନୀତି ସାମାଜିକ ବାତାବରଣକୁ ଘୋର ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଏକ ଉତ୍ତମ ଶାସନ ଜରିଆରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଖାଇଦିଆଯିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ସୁଫଳ ଲୋକେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମୋଦିଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ କର୍ପୋରେଟ ପ୍ରୀତି ବଢ଼ିଛି..

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଜାତିସଂଘର ଖାଦ୍ୟ ଓ କୃଷି ସଂସ୍ଥା (ଏଫ୍‌ଏଓ) ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି ବିରୋଧୀ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ (ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାଶନାଲ ଆଲାଏନ୍ସ ଏଗେଁଷ୍ଟ ହଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ମାଲନ୍ୟୁଟ୍ରିଶନ୍‌) କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଅଭୂତପୂର୍ବ ବିକାଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ୧୯୫୦-୫୧ରେ ଭାରତରେ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉପତ୍ାଦନ ପରିମାଣ ୫ କୋଟି ଟନ୍‌ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୨୭ କୋଟି ୨୦ ଲକ୍ଷ ଟନ୍‌ ହୋଇଛି, ପ୍ରାୟ ୫ଗୁଣ। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଛି ୪ ଗୁଣ। ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ-ଅଭାବୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଭାରତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ରପ୍ତାନିକାରୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି। ତଥାପି ଭାରତରେ କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି କାରଣରୁ ଏକଚତୁର୍ଥାଂଶ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇପାରୁ ନାହା..

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପଣ୍ଡା

ଆଜିକାଲି ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏଭଳି ଅଧୋଗତି ହୋଇଛି ଯେ, ପ୍ରାୟ ୬୦% ମାଧ୍ୟମିକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଦରଖାସ୍ତଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବା ସାଧାରଣ ହିସାବଟିଏ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଭାରତର ୭୫% ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଓ କାରିଗରି ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନାତକ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ସାରା ଭାରତରେ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଛାତ୍ରସମାଜର ଆଜି ନୈତିକ ସ୍ଖଳନ ଘଟିଛି। ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଅବକ୍ଷୟ ହେଉଛି। ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଲୋପ ପାଉଛି। ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟୟବହୁଳ ଏବଂ ଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଗବେଷଣା ଅର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ସମାଜସେବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଯଦି ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ପିଅନ ..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

କାହିଁ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ କୁକୁର ହେଉଛି ମଣିଷର ସାଥୀ। ଏହି ପ୍ରାଣୀ ମଣିଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏପରି କି ମାଲିକର ଲୁଣ ଖାଇବାରୁ ତା’ର ଗୁଣ ଗାଏ। ମାଲିକର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦିଏ। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଜୟପୁରରେ। ରାଜସ୍ଥାନର ଜୟପୁରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପୂର୍ବତନ ରଣଜୀ ଖେଳାଳି ସଞ୍ଜୀବ ଓହଲାନ୍‌ଙ୍କ ବାସଭବନରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ତଳ ମହଲାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ଚାକରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବା ଯୋଗୁ ସଞ୍ଜୀବ..

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ସ।ଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉଛି, ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା ସେତେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲାଣି। ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ କୋଲକାତାରେ  ବିରୋଧୀଙ୍କ ରାଲିର କଳେବର ଦେଖିଲେ ମହାଗଠବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମନେହେଉଛି। 

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

 ବିଶ୍ୱ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଭାରତରେ ଅଧିକାଂଶ ସହର ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏପରି କି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପନ୍ଦରଟି ସହର ମଧ୍ୟରେ ଭାରତର ଚଉଦଟି ସହର ଅଛି। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଦୂଷିତ ସହର ହେଉଛି କାନପୁର। 

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ବାସିପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ଚିହ୍ନା ଲୋକଟିଏ, ଆପଣାର ମଣିଷଟିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହତାଦର କରିବାର ଅନୁଭବ କଲେ ଆମେ ଏ ରୂଢିଟିର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥାଉ! ଏଠାରେ ବାସିପାଣିକୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ନଚେତ୍‌ ଆମେ କହୁଥାନ୍ତେ- ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ସଜପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ନଚେତ୍‌ କହିଥାନ୍ତେ- କିରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ମଦପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ମାନେ ବାସିପାଣିଟି ପଚାରିବା ବା ବନ୍ଧୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭଲ ପାଇବାର ହୃଦୟଟିଏ ଥିଲେ କେତେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ବି ଭଲପାଇ ବସନ୍ତି। ତେବେ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳା ଏକ ଅଭିନବ ପନ୍ଥା ଆପଣାଇଥିଲେ। 

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଆକାର ପଟେଲ

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି ମୁମ୍ବାଇରୁ, ବିଶେଷତଃ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମୁମ୍ବାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପରମ୍ପରା ସହ ସମ୍ଭବତଃ ଲାଓ୍ବଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଢୋଲକୀ ବାଜାର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚ-ଗୀତକୁ ଲାଓ୍ବଣୀ କହନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକନୃତ୍ୟ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଟେବୁଲରେ ବସି ଏକ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଧ ଡଜନ ମହିଳା ହିନ୍ଦୀ ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲାଭଳି ବସ୍ତ୍ର ପନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ପରିଚାରିକାମାନେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଟେବୁଲ ଉପରେ ମଦ ପରଷନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏପରି କି ମୃଦୁ ପାନୀୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିୟର ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ। କିଛି ପୁ..

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

କେଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜଧାନୀ ସହରର ଚେହେରା ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଏ ସହରର ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ନ ପାରିଥିବାର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦିବାର କାରଣ ଥିଲା ବେଶ୍‌ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ। ବିଶ୍ୱକପ୍‌ ହକି ଅନୁଷ୍ଠିତ  ହେଉଥିବାର ବିରଳ ଗୌରବବୋଧ ନେଇ ଏ ସ୍ମାର୍ଟ ସହର ଯେମିତି ସୁସଜ୍ଜିତ ତୋରଣ ଓ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକମାଳାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା, ତହିଁରେ ଏଠାରେ ରହୁ ନ ଥିବା ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମନରେ ଈର୍ଷାର ଅସୁରଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ମାତ୍ର ସ୍ମାର୍ଟ..

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ/ ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ବିଶ୍ୱକୁ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶକୁ ସ୍ମରଣୀୟ ରଖିବା ଲାଗି ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ୧୯୯୫ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଆସୁଛି। ମହାତ୍ମାଙ୍କ ୧୨୫ତମ ଜନ୍ମବାର୍ଷିକୀରୁ ସଂସ୍ଥାପିତ ଏହି ସମ୍ମାନ ଅହିଂସା ଓ ଗାନ୍ଧୀବାଦ ଜରିଆରେ ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରଣ ଆଣିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧୀ ବିପ୍ଳବୀ ନେଲ୍‌ସନ ମଣ୍ଡେଲା, ଭାରତର ‘ଚିପ୍‌କୋ’ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଚଣ୍ଡିପ୍ରସାଦ ଭଟ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ) ଭଳି ସଙ୍ଗଠନ ଏଭଳି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ ଜା..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି। କାରଣ ଆମ ଦେଶର ପରିବାରରେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ରହିଥାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନି ଚଳିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଏକ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ନିକଟରେ ଝିଅ ନାମରେ ସମ୍ପତ୍ତି କରିବାରୁ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତରେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଛି। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଯୋଧପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ। ସ୍ଥାନୀୟ ବିଲାଡା ତହସିଲ ଖେଜଡଲାରେ ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଝିଅ ନାମରେ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ସରଗରା ସମାଜ ପକ୍ଷରୁ ପସନ୍ଦ କରାଯାଇ ନ ଥିଲା। କାରଣ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରୁଣା..