Dharitri News
ସମ୍ପାଦକୀୟ |

କାର୍ତ୍ତିକର କାରୁଣ୍ୟ

କାର୍ତ୍ତିକର କାରୁଣ୍ୟ ଡ. ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ସାହୁ ଭକ୍ତି ଓ ସମର୍ପଣର ମାସ କାର୍ତ୍ତିକ। ଶୁଦ୍ଧ ଆଚରଣ ଓ ଦିବ୍ୟ ବାତାବରଣ ସହିତ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଯିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅବସର। ପବିତ୍ର କାର୍ତ୍ତିକର ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତ ମନରେ ଭରିଦିଏ ଏକ ଆଧ୍ୟାମତ୍ିକ ଉଚ୍ଛ୍ବାସ। ପ୍ରାତଃସ୍ନାନ, ତୁଳସୀ ସେବନ, ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଭକ୍ଷଣ, ଆକାଶଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳନ, ରାଇଦାମୋଦର ପୂଜନ, ପଞ୍ଚକ ପାଳନ ଓ ରାସଲୀଳା ଶ୍ରବଣ ଆଦିରେ ଥାଏ ଏକ ପ୍ରାର୍ଥନାମୟ ଶିହରଣ। ଆଧ୍ୟାମତ୍ିକତା ଆଉ କ’ଣ କି? ଏହା ଶୁଦ୍ଧପୂତ ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ୱରୀୟ ଚେତନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବାର ଏକ ବ୍ୟାକୁଳତା। ସେହି ବ୍ୟାକୁଳତା ବା ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗ ଉପଲବ୍ଧି ନିମନ୍ତେ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ହେଉଛି ଏକ ସାଂସ୍କୃତିକ ବିଧାନ। ଏହା ଯେତିକି ଆଚାରସିଦ୍ଧ, ସେତିକି ବିଜ୍ଞାନସମ୍ମତ। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପ୍ରାତଃସ୍ନାନ କଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ ହୃଦୟ। ନିରୋଗ ରହେ ଶରୀର। ଶୀତ ଆରମ୍ଭରୁ ସକାଳୁ ଉଠିବା, ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ମନ୍ଦିର ଯିବା ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୁଏ ଅଳସପଣ। ମନରେ ଭରିଯାଏ ସକରାମତ୍କ ଭାବନା। ଆୟୁର୍ବେଦ ଅନୁସାରେ ଶୀତର ପହିଲି ସ୍ପର୍ଶରେ ଶରୀରରେ ବୃଦ୍ଧିପାଏ ଅମ୍ଳ ଓ ପିତ୍ତ। ପାଚନ କ୍ରିୟାର ସୁବିଧା ପାଇଁ ଶରୀର ଆବଶ୍ୟକ କରେ ଶୁଦ୍ଧ ନିରାମିଷ ଭୋଜନ। ଧର୍ମମାସ କାର୍ତ୍ତିକରେ ଶାକାହାରୀ ହେବାଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତତଃ କିଛି ପରିମାଣରେ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ ଜୀବହତ୍ୟା। ସାମୟିକ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଲଭେ ଜୀବେ ଦୟା ନୀତି। ବାସ୍ତବରେ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟରକ୍ଷା ସହିତ ମଣିଷ ଭିତରେ ଦେବତ୍ୱର ବିକାଶ ନିମନ୍ତେ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ନିଶ୍ଚୟ ଏକ କୌଶଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଆୟୋଜନ। ବହୁ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା ପରେ ଆମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିବା ଏହି ପରମ୍ପରାକୁ କେହି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କହିପାରେ, ମାତ୍ର ସମାଜତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଆଧାରିତ କାର୍ତ୍ତିକବ୍ରତ ହେଉଛି ଆଧ୍ୟାମତ୍ିକତା ଓ ବିଜ୍ଞାନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମ୍ମିଶ୍ରଣ। କାର୍ତ୍ତିକବ୍ରତ ପାଳନ ଅବସରରେ ଆମିଷ ଆହାର ବର୍ଜନ କରି ଶୁଦ୍ଧପୂତ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ସାଧନା। ସାଧାରଣତଃ ଭୋଗ ଛାଡ଼ି ତ୍ୟାଗକୁ ଆପଣେଇବା କଷ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ତ୍ୟାଗରୁ ଭୋଗ ଆଡ଼କୁ ଯିବା ଭାରି ସହଜ। ସେଥିପାଇଁ କାର୍ତ୍ତିକରେ ଭଜନ ଅପେକ୍ଷା ଆମକୁ ଅଧିକ ଆକର୍ଷିତ କରେ ଭୋଜନ। ହବିଷ ନୁହେଁ, ମନ ଥାଏ ଛାଡ଼ଖାଇ ଆମିଷ ପାଖରେ। ଏହି ଆମିଷଲାଳସା ପାଇଁ ଛାଡ଼ଖାଇର ଅର୍ଥକୁ ଆମେ ଆଜି କଦର୍ଥ କରି ବୁଝୁଛୁ ଖୁବ୍‌ ଚତୁରତାର ସହିତ। ଶାସ୍ତ୍ର କହେ ଆମିଷ ଭକ୍ଷଣ ଯୋଗୁ କାମ, କ୍ରୋଧ, ଈର୍ଷା ଓ ଉତ୍ତେଜନାର ବଶବର୍ତ୍ତୀ ହୁଏ ମଣିଷ। ସଂଯମ ହରେଇ ବସେ ମନ। ସେଥିପାଇଁ ସାଧାରଣତଃ ଆମିଷ ଆହାରଠାରୁ ଦୂରେଇ ରହନ୍ତି ବିଧବା ନାରୀମାନେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ବେଶି ଗୁରୁତ୍ୱ ବହନ କରେ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଖାଦ୍ୟଶୃଙ୍ଖଳା। ଦିନରେ ଥରୁଟିଏ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଆହାର କରି ସେମାନେ କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତ ପାଳନ କରନ୍ତି ଅତି ନିଷ୍ଠାପର ଭାବରେ। କେବଳ ଅରୁଆ ଚାଉଳ, ମୁଗ, କଦଳୀ, ଓଉ, ସାରୁ ଏବଂ ଓଲୁଅରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟଞ୍ଜନ। ବର୍ଜନ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟକୁ ହବିଷ୍ୟାଳୀମାନେ ପୁଣି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ବ୍ରତ ଶେଷରେ। ସେଥିପାଇଁ କାର୍ତ୍ତିକ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପରଦିନକୁ କୁହାଯାଏ ଛାଡ଼ଖାଇ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଛାଡ଼ଖାଇ ସହିତ ଆମିଷ ଭୋଜନର କୌଣସି ପାରମ୍ପରିକ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ କହିଲେ ଚଳେ। ଅଥଚ ଛାଡ଼ଖାଇକୁ ଆମେ ଦେଇ ସାରିଲୁଣି ଏକ ଆମିଷଖିଆ ପର୍ବର ମାନ୍ୟତା। ତା’ର ଆୟୋଜନ ଆଗରେ ଫିକାପଡ଼ିଲାଣି କାର୍ତ୍ତିକ ବ୍ରତର ଆଧ୍ୟାମତ୍ିକ ଉଲ୍ଲାସ। ପୂର୍ଣ୍ଣମୀରେ ମନ୍ଦିର ଯାଇ ଦିଅଁ ଦର୍ଶନର ଆଗ୍ରହକୁ ବଳିଗଲାଣି ସକାଳୁ ଉଠି ମାଂସ ଦୋକାନକୁ ଦୌଡ଼ିବାର ବ୍ୟାକୁଳତା। ମାଛ ଓ ମାଂସ ଦୋକାନରେ ଗହଳି ଓ ଠେଲାପେଲାକୁ ଦେଖିଲେ ମନେହୁଏ ସତେ ଯେମିତି ସେଦିନ ଆମିଷ ନ ଖାଇଲେ ବୃଥା ହୋଇଯିବ ସାରା ମାସର ତପ। ମନେପଡ଼େ ୨୦୧୫ ମସିହାରେ ମାଡ଼ଖାଇ ଯାଇଥିବା ଛାଡ଼ଖାଇ କଥା। ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟକୁ ସେ ବର୍ଷ ମାର୍ଗଶିର ମାସ ପ୍ରଥମ ଗୁରୁବାରରେ ପଡ଼ିଲା ଛାଡ଼ଖାଇ। ରାଗରେ ତାତି ଉଠିଲେ ଧାର୍ମିକ ବାଧ୍ୟବାଧ୍ୟକତାରେ ମାସାଧିକ କାଳ ଆମିଷ ଭୋଜନରୁ ଦୂରେଇ ରହିଥିବା ତଥାକଥିତ ବ୍ରତଧାରୀମାନେ। ପାଞ୍ଜିକାର ଓ ସେମାନଙ୍କ ସପ୍ତପୁରୁଷ ଉପରେ ବର୍ଷିଲେ ଗାଳି। (ପାଞ୍ଜିକାରମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଭୁଲ୍‌ ଅଛି। ଛାଡ଼ଖାଇ କ’ଣ ଏକ ପର୍ବ ଯେ ତାକୁ ପାଞ୍ଜିକାରମାନେ ପାଞ୍ଜିରେ ଲେଖୁଛନ୍ତି? କେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଛାଡ଼ଖାଇ ବିଷୟରେ ଲେଖା ଅଛି? କିନ୍ତୁ ପାଞ୍ଜିରେ ଛାଡ଼ଖାଇର ଉଲ୍ଲେଖ ରହିବାରୁ ଲୋକେ ଏହାକୁ ଏକ ପାଳନୀୟ ପର୍ବ ମନେକରୁଛନ୍ତି। ଫଳରେ କୋଟି କୋଟି ନିରୀହ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଜୀବନ ଯାଉଛି ଏବଂ ଛାଡ଼ଖାଇ ‘ହାଡ଼ଖାଇ’ରେ ପରିଣତ ହେଉଛି।) ଅବଶ୍ୟ ପରଦିନ ଆମିଷଖିଆ ବାର ହୋଇଥିବାରୁ ଖୁବ୍‌ ଧୁମ୍‌ଧାମ୍‌ରେ ପାଳନ ହେଲା ଛାଡ଼ଖାଇ। କେବଳ ରାଜଧାନୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ସେଦିନ ବିକ୍ରି ହୋଇଥିଲା ହଜାରେ କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ଚିକେନ୍‌, ଛଅଶହ କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ମଟନ, କୋଡ଼ିଏ ହଜାର କ୍ୱିଣ୍ଟାଲ ମାଛ। ଗଣମାଧ୍ୟମର ଆକଳନ ଅନୁଯାୟୀ ସେଦିନ ରାଜଧାନୀବାସୀ ଚଳୁ କରିଦେଲେ ୫ ହଜାର ଖାସି ଓ ୫୦ ହଜାର କୁକୁଡ଼ା। କେବଳ ରାଜଧାନୀରେ ଯଦି ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ ଜୀବହତ୍ୟା ହେଲା, ତେବେ ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ କେତେ ଜୀବଙ୍କ ବେକ ହଣା ହୋଇଥିବ ତାହା ଅନୁମାନସାପେକ୍ଷ। ଜୀବେ ଦୟା ଭାବକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଛି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ଦେବଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ପଶୁବଳି ଦେଇ ତା’ର ମାଂସକୁ ପ୍ରସାଦରୂପେ ଭକ୍ଷଣ କରିବାର ପରମ୍ପରାକୁ ବଞ୍ଚେଇ ରଖିଛି ଚତୁର ମଣିଷ। ବଳିପ୍ରଥା ହେଉ କି ଛାଡ଼ଖାଇରେ ଜୀବହତ୍ୟା- ଆଦୌ ଗ୍ରହଣୀୟ ମନେ ହୁଏନି ପ୍ରାକୃତିକ ସନ୍ତୁଳନକୁ ବିଗାଡୁଥିବା ଏଭଳି ଅମାନବୀୟ ପ୍ରଥା ଓ ପରମ୍ପରା। ସର୍ବୋପରି ଛାଡ଼ଖାଇ ଏକ ପର୍ବ ନୁହେଁ। ଏହାକୁ ପାଳନ କରିବାକୁ ଯାଇ ନିରୀହ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହତ୍ୟାର କାରଣ ହେବା ଦ୍ୱାରା ମାସକ ଯାକର ତପ ଶୁଖୁଆପୋଡ଼ାରେ ଚାଲିଯାଉଛି। କାର୍ତ୍ତିକର ପୁଣ୍ୟ କାରୁଣ୍ୟରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଉଛି। ଭଦ୍ରକ, ମୋ- ୯୪୩୮୮୫୫୦୮୮

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ମାଙ୍କଡ଼ ନୁହେଁ, ଗାଈ

ମାଙ୍କଡ଼ ନୁହେଁ, ଗାଈ

ତଥାଗତ ସତପଥୀ/ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଚାର୍ଲସ ଡାରଓ୍ବିନ୍‌ ‘ଦି ଡିସେଣ୍ଟ ଅଫ୍‌ ମ୍ୟାନ୍‌’ ପୁସ୍ତକରେ ଦେଇଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଭୁଲ ଥିଲା ବୋଲି କହିଛନ୍ତି କେନ୍ଦ୍ର ମାନବ ସମ୍ବଳ ବିକାଶ ରାଷ୍ଟ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ ସତ୍ୟପାଲ ସିଂ। ସ୍କୁଲ ଓ କଲେଜରେ ଏ ସଂକ୍ରାନ୍ତ ଥିବା ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେବା ଉଚିତ ବୋଲି ସେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇଛନ୍ତି। ନିକଟରେ ସର୍ବ ଭାରତୀୟ ବୈଦିକ ସମ୍ମେଳନ ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ ସେ ଦେଇଥିବା ଏପରି ମତକୁ ନେଇ ସମାଜର ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଗ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି।

ମିଶନ୍‌ ନିର୍ବାଚନ

ମିଶନ୍‌ ନିର୍ବାଚନ

ସବ୍ୟସାଚୀ ଅମିତାଭ/ବିଜେଡିର ୨୦ତମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦିବସ ନିକଟରେ ପାଳିତ ହୋଇଛି। ପୁରୀରେ ଆୟୋଜିତ ଭବ୍ୟ ସମାରୋହରେ ଦଳୀୟ କର୍ମୀଙ୍କୁ ଗୁରୁମନ୍ତ୍ର ଦେଇଛନ୍ତି ଦଳର ସୁପ୍ରିମୋ। ଯେତେବେଳେ କର୍ମୀ ଓ ଦଳୀୟ ନେତାଙ୍କୁ ଉଦ୍‌ବୋଧନ ଦେବାକୁ ନବୀନ ପୋଡିୟମ୍‌ ଉପରକୁ ଗଲେ, ସମସ୍ତେ ଆଶା କରୁଥିଲେ ମହାନଦୀ, ପୋଲାଭରମ୍‌ ଅବା ଧାନର ସହାୟକ ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ନବୀନ କେନ୍ଦ୍ରକୁ ଟାର୍ଗେଟ୍‌ କରିବେ।

ମାଟି ମାଆର ଭାଷା

ମାଟି ମାଆର ଭାଷା

ଦ୍ୱିତୀ ଚନ୍ଦ୍ର ସାହୁ/ସମୟ ସହ ବିକାଶର ଧାରାରେ ବହୁ ପଛରେ ପଡିଥିବା ଆନ୍ଧ୍ର-ଓଡିଶା ସୀମାନ୍ତର ଏକ ନର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସଂପ୍ରଦାୟର ଆଦିବାସୀ ଇଲାକାର ବିକାଶ ଲାଗି ଜଣେ ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀ ଚିନ୍ତା କଲେ। ବାରମ୍ବାର ସେଇ ଇଲାକାକୁ ଗସ୍ତ କଲେ। ନୂଆ ନୂଆ ଯୋଜନା କଲେ। ଶିକ୍ଷାର ବିକାଶ ସହ ସଚେତନ କରା ନ ଗଲେ ସମସ୍ତ ପଦକ୍ଷେପର ମୂଲ୍ୟ କୁହୁଡିପହଁରା ଭଳି ହେବ, ଏ କଥାକୁ ଅଧିକାରୀ ଜଣକ ହୃଦ୍‌ବୋଧ କରିଥିଲେ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେହି ପୁରୁଣାକାଳିଆ ପ୍ରଥାକୁ ଧରିବସିଛନ୍ତି ତାମିଲନାଡୁ ରାଜ୍ୟ ମୁସିରୀ ଅଞ୍ଚଳର ବାସିନ୍ଦା। ‘ବର ଚାଳିଶା, କନିଆ ଦଶା’- ପୂର୍ବରୁ ଏମିତି ପ୍ରଥା ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା। ମା’ବାପା ଝିଅକୁ ୧୦ବର୍ଷ ବୟସ ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ବୟସ୍କ (ପ୍ରାୟ ୪୦ ବର୍ଷର ପୁରୁଷ) ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ବାହା କରାଇଦେଉଥିଲେ। ଅବଶ୍ୟ ବାହାଘର ସରିବା ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କନ୍ୟାକୁ ଶାଶୁଘରକୁ ପଠାଇ ଦିଆଯାଉ ନ ଥିଲା।

ସଂସ୍କାର ଆଣିବାର ଚେଷ୍ଟା

ସଂସ୍କାର ଆଣିବାର ଚେଷ୍ଟା

ଆକାର ପଟେଲ/ ‘ଆପଣ ଜଣେ କ୍ରାନ୍ତିକାରୀ ନେତା ଏବଂ ଆପଣ ଭାରତରେ ବୈପ୍ଳବିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଆପଣ ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଦେଶକୁ ଗଢ଼ୁଛନ୍ତି।’- ଏ କଥା ଚଳିତ ସପ୍ତାହରେ କହିଛନ୍ତି ଇସ୍ରାଏଲର ବେଞ୍ଜାମିନ ନେତାନ୍ୟାହୁ ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦିଙ୍କୁ। ତେବେ ନେତାନ୍ୟାହୁଙ୍କ କଥାର ଅର୍ଥ କ’ଣ? ମୋ ଅଭିଧାନ ଅନୁସାରେ ଯିଏ ଦେଶର ପ୍ରଚଳିତ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ବ୍ୟାପକ ଗଠନମୂଳକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣନ୍ତି, ସେ ହିଁ କ୍ରାନ୍ତିକାରୀ। କିନ୍ତୁ ମୋଦି ଏପରି କିଛି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାର ଦେଖାଯାଉ ନାହିଁ। ତେଣୁ ନେତାନ୍ୟାହୁଙ୍କ କଥାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ? ପ୍ରକୃତରେ ସେ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏପରି ଜଣେ ଗ୍ରାହକଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ବିକିବା ପାଇଁ, ଯେ କି ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସାପ୍ରିୟ। ...

ମାତୃତ୍ୱର ମହକ

ମାତୃତ୍ୱର ମହକ

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର-ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ/ ଜଣେ ସନ୍ଥ ଥରେ କହିଥିଲେ- ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ଧାନରେ ମୋ ଜୀବନକାଳର ସମଗ୍ର ସାଧନା ବିନିଯୋଗ କରି ତଥାପି ଅପ୍ରାପ୍ତିର ହତାଶା ମଧ୍ୟରେ ବଞ୍ଚୁଥିବାବେଳେ ଅଚାନକ ଆଖି ପଡିଲା େ ମାତେ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ମା’ ଉପରେ। ଗଭୀର ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ ତାକୁ ଭଲକରି ନିରେଖିଲା ପରେ ଆଉ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଖୋଜିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ମୁଁ କେବେ ଉପଲବ୍ଧି କରିନାହିଁ। ପ୍ରକୃତରେ ବାଘ ଦେଖି ନ ଥିବା ଲୋକକୁ ବିଲେଇଟିଏ ଦେଖାଇ ବାଘ କିପରି ବୁଝାଇଲା ଭଳି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁଭବିପାରୁ ନ ଥିବା ଲୋକକୁ ମା’ର ମାତୃତ୍ୱ ଦେଖାଇ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନାଇଦେବା ଅତି ସହଜ। ଯିଏ କୌଣସି ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା ନ ରଖି କେବଳ ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ଓ ସକଳ ଅବଜ୍ଞା, ଅପମାନକୁ ମନରେ ନ ଘେନି ଯିଏ ସନ୍ତାନର ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରନ୍ତି, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ମା’ ଅବା ଈଶ୍ୱର। ଅଦୃଶ୍ୟ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପରି ଦୟା ଓ କରୁଣାର ମୂର୍ତ୍ତିମନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ବିଗ୍ରହ ହେଉଛି ମା’। ମା’ ଓ ଈଶ୍ୱର ମୁଦ୍ରାର ଦୁଇଟି ପାର୍ଶ୍ୱ ପରି। ରାବଣକୁ ବଧ କରି ଲଙ୍କାପୁରରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଅଯୋଧ୍ୟା ରାଜସିଂହାସନରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲା ପରେ ରାଜମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଏକ ବିଚିତ୍ର ପ୍ରଶ୍ନର ସାମ୍ନା କରି ବିଚଳିତ ହୋଇପଡିଥିଲେ ରାଜା ରାମଚନ୍ଦ୍ର। ଅଚାନକ ଦିନେ ନିଭୃତରେ ମାତା କୌଶଲ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ପଚାରି ବସିଲେ, ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ? ତୋର ଅସଲ ପରିଚୟ କ’ଣ? ନିଜ ମା’ଠାରୁ ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନଟିଏ ଯେ କୌଣସି ପୁଅକୁ କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନିର୍ବାକ୍‌ କରିଦେବା ଲାଗି ଯଥେଷ୍ଟ। ମତିଭ୍ରମରେ ତ ଆଉ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇନାହାନ୍ତି ମୋର ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀ ଜନନୀ! ତଟସ୍ଥ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିରୁତ୍ତର ରହିବାର ଦେଖି ପୁଣି ତାଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସା ଦୋହରାଇଲେ। ନୀରବତା ଭାଙ୍ଗି ସରଳ ଉତ୍ତରଟିଏ ଦେଲେ ରାଜା ରାମ। କହିଲେ, ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ। ତୁମ ପାଇଁ ମୋର ଆଉ କିଛି ପରିଚୟ ନାହିଁ। କୌଶଲ୍ୟା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନାହିଁ ଏମିତି ଏକ ସରଳ ଉତ୍ତରରେ। ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍‌ବେଳିତ କରୁଥିଲା ବଡ଼ ଏକ ଜଟିଳ ଜିଜ୍ଞାସା। ସେ କହିଲେ, ମୋ ବ୍ୟତୀତ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୁନିଆ ତୋତେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବତାର ବୋଲି କହୁଛି। ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ବୋଲି ଚିହ୍ନୁଛି। ତୁ ଯଦି ପ୍ରକୃତରେ ଜଗତ୍‌କର୍ତ୍ତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅବତାର, ତେବେ ଏକ ଦିବ୍ୟପୁଲକରେ ଧନ୍ୟ ହେବ ମୋର ମାତୃତ୍ୱ। ଯଦି ପ୍ରକୃତରେ ତୁ ତାହା ନୁହଁ, କେବଳ ଜଣେ ସାଧାରଣ ମଣିଷ, ତଥାପି ସାରା ଜଗତ ତୋତେ ଅସାଧାରଣ ବୋଲି ମାନ୍ୟ କରୁଥିବାରୁ ଏକ ଅନିର୍ବଚନୀୟ ମୁଗ୍ଧ ଅନୁଭବରେ ଜଡ଼ସଡ଼ ହୋଇଉଠିବ ମୋର ମା’ପଣ। ରାଜା ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ତାହା ଥିଲା ଏକ ବିଷମ ମୁହୂର୍ତ୍ତ। କେମିତି କେଉଁ ଭାଷାରେ ସେ ଦେବେ ମା’ଙ୍କ ଜଟିଳ ଜିଜ୍ଞାସାର ସରଳ ସମୁଚିତ ଉତ୍ତର। ତାଙ୍କ ନୀରବତା ମା’ଙ୍କୁ ଅଧିକ ବ୍ୟଗ୍ର, ବିଚଳିତ କରୁଛି ଜାଣି ସେ ମୃଦୁ ହସି କେବଳ ଏତିକି କହିଲେ, ”ମା’! ମୁଁ ଭଗବାନ କି ନୁହେଁ, ଏ କଥା ଜାଣେନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏତିକି ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିଛି ଯେ ମା’ର ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲେ ଯେକୌଣସି ସାଧାରଣ ମଣିଷ ବି ଈଶ୍ୱରରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇପାରିବ। ଉତ୍ତରରାମାୟଣରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଜୀବନଦର୍ଶନ ଓ ମାନବୀୟ ଉତ୍ତରଣର ଏହି ଗହନ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ମା’ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରିଥିବା ସବୁ ସନ୍ତାନ କିନ୍ତୁ ଈଶ୍ୱର ପାଲଟି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏମିତି ତ କୌଣସି ମା’ କେବେ ବି ତା’ ସନ୍ତାନକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇପାରେନା। ନ ମାଗିଲେ ବି ସେ ତା’ ସନ୍ତାନ ଉପରେ କେବଳ ଆଶୀର୍ବାଦ ହିଁ ଅଜାଡି ପକାଏ। ଧନପତିର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ହେଉ କି କାଙ୍ଗାଳର ଅଭାବ, ମା’ର ମହନୀୟ ମାତୃତ୍ୱର ମହକ ଆଗରେ ଫିକା ପଡିଯାଏ ଅସୁମାରି ଧନରତ୍ନର ଔଜ୍ଜ୍ୱଲ୍ୟ ତ ପୁଣି ଦୂରକୁ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ଅନ୍ଧାର। ମା’ ପାଇଁ କେବଳ ତା’ ସନ୍ତାନ ହିଁ ହେଉଛି ସଂସାରର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପଦ। ଅଥଚ ବିଡ଼ମ୍ବନାର ବିଷୟ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ତା’ ମା’ କିନ୍ତୁ ସମ୍ପଦ ନ ହୋଇ ବିପଦ ହୋଇ ଉଭାହୁଏ। ମା’ର ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରି ଈଶ୍ୱର ହେବା ବଦଳରେ ଅସୁର ହୋଇ ସନ୍ତାନଟି ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବେ ମା’କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରେ। ...

ବୀରବାଳା

ବୀରବାଳା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ-ଜିତେନ୍ଦ୍ର/ ଜୀବନରେ ନିଷ୍ଠାର ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିପାରିଥାନ୍ତି। ପିଲାଟି ବେଳୁ ସାହସିକତା ଦେଖାଇ ପ୍ରତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ପ୍ରତିପାଦନ କରିଆସିଥିବାରୁ ଆନନ୍ଦିବେନ୍‌ ପଟେଲ ଆଜି ଚର୍ଚ୍ଚାର ବଳୟକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଗୁଜରାଟର ପୂର୍ବତନ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଆନନ୍ଦିବେନ୍‌ଙ୍କୁ ୨୦୧୮ ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶ ରାଜ୍ୟପାଳ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯିବା ପରେ ଏବେ ତାଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱରୁ ପ୍ରେରଣା ପାଇବା ପାଇଁ ଯୁବପିଢ଼ି ଆଗ୍ରହ ରଖିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ଆନନ୍ଦିବେନ୍‌ ୧୯୪୧ ନଭେମ୍ବର ୨୨ରେ ଗୁଜରାଟ ମେହସାନା ଜିଲାର ଖାରୋଡ ଗ୍ରାମରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ପିତା ଜେଠାଭାଇ ଥିଲେ ଶିକ୍ଷକ। ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ପରିବେଶରେ ବଢ଼ିଥିବା ଆନନ୍ଦିବେନ୍‌ଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକ ଶିକ୍ଷା ଏନ୍‌. ଏମ୍‌. ହାଇସ୍କୁଲରୁ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ମାତ୍ର ୩ ଜଣ ବାଳିକା ସେଠାରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ। କେବଳ ପାଠରେ ନୁହେଁ, ଖେଳକୁଦରେ ସେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଗରେ ଥିଲେ। ଜିଲାସ୍ତରରେ କ୍ରମାଗତ ତୃତୀୟ ଥର ପାଇଁ ସେ ଚାମ୍ପିୟନ ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେ ପିଲ୍‌ଭାଇସ୍ଥିତ ଏମ୍‌. ଜି. ପଞ୍ଚଲ ବିଜ୍ଞାନ କଲେଜରେ ନାମ ଲେଖାଇଥିଲେ। ୧୯୬୨ରେ ବିଜ୍ଞାନରେ ସ୍ନାତକ ଡିଗ୍ରୀ ଅର୍ଜନ କରିଥିଲେ। କଲେଜ ବେଳେ ପଢ଼ାରେ ଉତ୍କର୍ଷ ପ୍ରତିପାଦନ କରିବା ସହିତ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ପାରଙ୍ଗମତା ଦେଖାଇବାରୁ ତାଙ୍କୁ ‘ବୀରବାଳା’ ପୁରସ୍କାର ମିଳିପାରିଥିଲା। ୧୯୬୨ରେ ସେ ମଫତ୍‌ଭାଇ ପଟେଲଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ଏହା ପରେ ମହିଳାମାନଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ ପାଇଁ ଥିବା ମହିଳା ବିକାଶ ଗୃହରେ ଚାକିରି କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ୫୦ ବିଧବାଙ୍କୁ ଧନ୍ଦାମୂଳକ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ। ବିବାହ ଓ ଚାକିରି ଭିତରେ ସୀମିତ ରହିବାକୁ ନ ଚାହିଁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ମନ ବଳାଇଥିଲେ। ୧୯୬୫ରେ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସହ ସେ ଅହମ୍ମଦାବାଦ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଶିକ୍ଷାରେ କ୍ୟାରିୟର କରିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ ନେଇ ବ୍ୟାଚେଲର ଅଫ୍‌ ଏଜୁକେଶନ ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ନାମ ଲେଖାଇଥିଲେ। ଏପରିକି ମାଷ୍ଟର ଅଫ୍‌ ଏଜୁକେଶନରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପଦକ ପାଇଥିଲେ। ଅହମଦାବାଦସ୍ଥିତ ମୋହିନୀବା କନ୍ୟା ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସେ ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବେ ଶିକ୍ଷକତା ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ୧୯୬୭ରୁ ୧୯୭୦ ଯାଏ ସେ ସେଠାରେ ଉଚ୍ଚ ମାଧ୍ୟମିକ ସ୍ତରର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କୁ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଗଣିତ ପାଠ ପଢ଼ାଇଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସେହି ସ୍କୁଲର ଅଧ୍ୟକ୍ଷା ହୋଇଥିଲେ। ହେଲେ ୧୯୮୭ରେ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକତା ଜୀବନରେ ନୂଆ ମୋଡ଼ ଆସିଥିଲା। ସ୍କୁଲ ପିଲାଙ୍କୁ ବଣଭୋଜିରେ ନେଇଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍‌ ଦୁଇଜଣ ବାଳିକା ସର୍ଦ୍ଦାର ସରୋବର ଜଳଭଣ୍ଡାରରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଥିବା ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିଲେ। କାଳବିଳମ୍ବ ନ କରି ସେ ତତ୍‌କ୍ଷଣାତ୍‌ ଜଳଭଣ୍ଡାରକୁ ଲମ୍ଫ ପ୍ରଦାନ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି୍‌ଥିଲେ। ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ଦେଖାଇ ସେ ଦୁଇଟି ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇପାରିଥିବା ଖବର ପ୍ରଚାରିତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପ୍ରଶଂସାର ସୁଅ ଛୁଟିଥିଲା। ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଅଙ୍ଗଦାନ ମହାନ୍‌ ଦାନ। ନିକଟରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଙ୍ଗଦାନ କରି ପାଞ୍ଚଜଣ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନୂଆ ଜୀବନ ଦେଇପାରିଛନ୍ତି। ପଣ୍ଡିଚେରୀ ସହରରେ ଗତ ୧୬ ତାରିଖରେ ସୁରେଶ ନାମକ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି (୨୫ବର୍ଷ) ଦୁର୍ଘଟଣାଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଗୁରୁତର ଆଘାତ ଲାଗିଥିବାରୁ ତାଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ତୁରନ୍ତ ସ୍ଥାନୀୟ ଜିପ୍‌ମର୍‌ ହସ୍ପିଟାଲ୍‌ରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଇଥିଲା। ଚିକିତ୍ସା ସତ୍ତ୍ୱେ ସେ ବଞ୍ଚତ୍ପାରି ନ ଥିଲେ। ସୁରେଶଙ୍କର କେତେକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ କାଢ଼ି ଆବଶ୍ୟକ ପଡୁଥିବା ରୋଗୀଠାରେ ରୋପଣ କଲେ ସେମାନେ ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇପାରିବେ ବୋଲି ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ...

ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ

ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ

ଦିଲ୍ଲୀକା ବାବୁ-ଦିଲୀପ ଚେରିଏନ୍‌/ ୨୦୧୭ ମସିହାରେ ଗୋଟିଏ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଧାରା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ଏବଂ ତାହା ହେଉଛି ସାଧାରଣତଃ ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଉଥିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦପଦବୀରେ ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତି। ଯୁଗ୍ମ-ସଚିବ ପାହ୍ୟା ପଦପଦବୀଗୁଡ଼ିକରେ ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯିବାର ନୂତନ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବାରୁ ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ହ୍ରାସ ପାଇବା ଦେଖାଯାଉଛି। ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସରମାନେ ଭାବି ଆସୁଥିଲେ ଯେ ସର୍ବଭାରତୀୟ ସେବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସବା ଉପରେ। ସେ ଭାବନା ଉପରେ ଏବେ ଭଟ୍ଟା ପଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ୨୦୧୭ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ୧୬ ଜଣ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବଙ୍କୁ ସ୍ବରାଷ୍ଟ୍ର ବ୍ୟାପାର ଓ ଅର୍ଥ ସେବା ବିଭାଗ ସମେତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଓ ବିଭାଗରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୦ ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଭାରତୀୟ ବନସେବା (ଆଇଏଫ୍‌ଓଏସ୍‌), କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସଚିବାଳୟ ସେବା (ସିଏସ୍‌ଏସ୍‌), ଭାରତୀୟ ଡାକ ସେବା (ଆଇପିଓଏସ୍‌), ଭାରତୀୟ ରେଳପଥ ହିସାବ ସେବା (ଆଇଆର୍‌ଏଏସ୍‌) ପ୍ରଭୃତି ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ସେବା ଅଧିକାରୀ। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ୧୯୮୬ ବ୍ୟାଚ୍‌ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଫ୍‌ଓଏସ୍‌ ଅଧିକାରୀ ବିନୋଦ କୁମାର ତିଓ୍ବାରୀଙ୍କୁ ୧୯୯୪ ବ୍ୟାଚ୍‌ ଛତିଶଗଡ଼ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଧିକାରୀ ମନୋଜ କେ. ପିଙ୍ଗୁଆଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଆଦିବାସୀ ବ୍ୟାପାର ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟରେ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ୧୯୮୯ ବ୍ୟାଚ୍‌ ଭାରତୀୟ ଡାକ ସେବା ଅଧିକାରୀ ବନ୍ଦିତା କୌଲଙ୍କୁ ୧୯୯୮ ବ୍ୟାଚ୍‌ ତାମିଲନାଡ଼ୁ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସର ଏ.ଭି. ପାଟିଲଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଅର୍ଥ ସେବା ବିଭାଗରେ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି। ସେହିପରି ଗତ ଜୁନ୍‌ ମାସରେ ୨୧ ଜଣ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ୪ ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସର। ସରକାର ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ପାହ୍ୟାରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲାବେଳେ ଜଣେ ଅଫିସରଙ୍କର ବିଶେଷଜ୍ଞତା ବିଚାର କରାଯାଏ ନାହିଁ। ...

ଜଣା ରାମଟେକ, ଅଜଣା ରାମଗିରି

ଜଣା ରାମଟେକ, ଅଜଣା ରାମଗିରି

ଶିବରାମ ଶତପଥୀ/ ନାଗପୁର ଓ ଭଣ୍ଡାରା ସହିତ ଏକ ସମଦ୍ୱିବାହୁ ତ୍ରିଭୁଜ ଅଙ୍କନ କରି କ୍ରମନିମ୍ନ ଅନୁଚ୍ଚ ରାମଟେକ ପାହାଡ଼ ଅବସ୍ଥିତ। ଅମ୍ବାଗଡ ପର୍ବତ ଶ୍ରେଣୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗବର୍ତ୍ତୀ ପାହାଡଟି ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚହଜାର ବର୍ଷ ହେଲା ରାମଗିରି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି। ଆବହମାନ କାଳରୁ ଅନୁକୂଳ ଭୌଗୋଳିକ ପରିବେଶ ଓ ଜଳବାୟୁ ହେତୁ ଏ ପାହାଡ଼ ଏକ ଉତ୍ତମ ସେନାଛାଉଣି ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା। ଭୋଁସଲେ ରାଜାମାନେ ଏ ପାହାଡ଼କୁ ଶସ୍ତ୍ରାଗାର ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ନାଗପୁରରୁ ଭଣ୍ଡାରା (ଜିଲାର ସଦର ମହକୁମା) ପ୍ରାୟ ୮୦ କି.ମି. ଦୂର। ନାଗପୁରରୁ ରାମଟେକ ଓ ଭଣ୍ଡାରାରୁ ରାମଟେକର ଦୂରତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାୟ ୫୦ କି.ମି.। ଭଣ୍ଡାରା ନିକଟରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ବୈନଗଙ୍ଗା (ବନ୍ୟଗଙ୍ଗା?) ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ। ରାମଟେକ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଝରଣା ସୁରନଦୀ ନାମରେ ଅଭିହିତ। ସୁରନଦୀ ଦକ୍ଷିଣକୁ କିଛି ଦୂର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ବୈନଗଙ୍ଗାରେ ମିଶିଛି। ବୈନଗଙ୍ଗା ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଅନେକ ଦୂର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଗୋଦାବରୀର ଉପନଦୀ ସାଜିଛି। ...

ମଣିଷକୁ ଦିଅ ମଣିଷ ବେଭାର

ମଣିଷକୁ ଦିଅ ମଣିଷ ବେଭାର

ରବିନ୍‌ ଖଣ୍ଡାୟତରାୟ/ ମଣିଷ ହିଁ ଏ ଜଗତକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି, ତା’ ବିନା ସଂସାର ଶ୍ରୀହୀନ ସତେ। ମର୍ତ୍ତ୍ୟଭୂମିର ଯେତେ ଲୀଳାଖେଳା ସବୁ ତାରି ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ସ୍ରଷ୍ଟା ସମ୍ପାଦନ କରାଇଥାଆନ୍ତି। ସେ ଗୁଣୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ବିବେକୀ ଆଉ ଅମୃତର ସନ୍ତାନ। ଗଛଟିଏ ପାଇଁ ଖତ, ସାର, ପାଣି ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରୟୋଜନ ହେବା ପରି ମଣିଷଟିଏ ପାଇଁ ଅନ୍ତରର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସାଧୁତା ନିହାତି ଦରକାର। ଏହିପରି ସ୍ବଭାବଯୁକ୍ତ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ମଣିଷମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚାଲିଚଳନ, ଆଚାରବ୍ୟବହାର ସବୁ ସରସ, ସୁନ୍ଦର ଆଉ ସୁସଙ୍ଗଠିତ ମଧ୍ୟ। ମାତ୍ର ଦୁଃଖର କଥା ପୃଥିବୀର ଜନସଂଖ୍ୟା କ୍ରମଶଃ ବଢ଼ିଚାଲିଥିବା ବେଳେ ଦିବ୍ୟପ୍ରେମ ତଥା ପବିତ୍ର ଭାବନାଯୁକ୍ତ ଏହିପରି ମଣିଷମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କମିବାରେ ଲାଗିଛି। ମୁଁ ଆଉ ମୋର ପରି ଅହଂଭାବ ସହିତ କ୍ରୂରତା ଏବଂ ଖଳସ୍ବଭାବ ଘୁଣପୋକ ପରି ଆମ ଭିତରର ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକକୁ କୋରି ଖାଇଚାଲିଛି। ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଆସନରେ ଆସ୍ଥାନ ଜମାଉଛି କୁତ୍ସିତ ତଥା ଭୟାନକ ଆସୁରିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି। ସଭ୍ୟତାର ଦ୍ୱାହିଦେଇ ଆଡ଼ମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ବାହ୍ୟ ଆଭୂଷଣ, ବିଳାସମୟ ବାସଗୃହ ଆଉ ପାଟିସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟପାନୀୟ ଆଦି ଯେତେ ପ୍ରକାରର ଭୌତିକ ଉନ୍ନତିର ସୋପାନ ଚଢ଼ି, ଆମେ ନିଜକୁ ସଭ୍ୟ ଆଉ ମାର୍ଜିତ ଭାବରେ ପ୍ରତିପାଦନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ବଦଳରେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ମନୋଭାବ ତଥା ଅମଣିଷ ପଣିଆ ସେତିକି ଆମ ଭିତରକୁ ପଶିଆସୁଛି। ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ବସ୍ତି ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ଫିକା ଜୀବନକୁ ରଙ୍ଗିନ କରିବାକୁ ହେବ। ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଭଳି ଆଦର୍ଶରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ବମ୍ବେ ସହରତଳି ଘଟକୋପାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆସଲ୍‌ଫା ଅଞ୍ଚଳର ବସ୍ତି ଅଞ୍ଚଳକୁ ରଙ୍ଗିନ୍‌ କରିଦେଇଛି ଏକ ଅଣଲାଭକାରୀ ସଂସ୍ଥା ‘ଚଲ୍‌ ରଙ୍ଗେ ଦେ’। ଦୁଇଟି କର୍ପୋରେଟ୍‌ ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରୋତ୍ସାହନରେ ୧୨୦ଟି ବସ୍ତିର ବାହାର କାନ୍ଥକୁ ଏମିତି ରଙ୍ଗ କରାଯାଇଛି ଯେ, ଦେଖଣାହାରିଙ୍କ ଆଖି ଲାଖିଯାଉଛି। ଉକ୍ତ ସଂସ୍ଥାର ଜଣେ ଆୟୋଜକ ଦେଦୀପ୍ୟ ରେଡ୍ଡୀ କହନ୍ତି, ୧୭ଜଣ ପେଣ୍ଟର ଏବଂ ୭୫୦ଜଣ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ୪୦୦ଲିଟର ରଙ୍ଗ ବ୍ୟବହାର କରି ଉକ୍ତ ପରିବେଶକୁ ରଙ୍ଗିନ କରିପାରିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଏକ ଧାରଣା କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ରେଡ୍ଡୀ କହନ୍ତି, ଭର୍ସୋଭା-ଅନ୍ଧେରି-ଘଟକୋପାର ମେଟ୍ରୋ ରାଜପଥରେ ଚାଲିଗଲେ ଆଖିରେ ପଡେ ପାହାଡର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ ଥିବା ଏହି ବସ୍ତି। ...