ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଦେଶ ଗଠନରେ ମାଆ

ଦେଶ ଗଠନରେ ମାଆ
ସୁଧିରାଜ ରାଉତ ପୃଥିବୀର ସବୁଠୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦ ‘ମା’। ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଓ ଆପଣାର ଶବ୍ଦ ‘ମା’। ଗତ ଭୟଙ୍କର ସୁନାମିର ଘଟଣା- ପାହାଡ଼ ଉଚ୍ଚାର ଢେଉ ସମୁଦ୍ର ଭିତରୁ କୂଳ ଆଡକୁ ମାଡ଼ି ଆସୁଛି...ସମସ୍ତେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି ହୋଟେଲ ଆଡ଼କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ସ୍ଥାନକୁ। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମହିଳା ସମୁଦ୍ର ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି କାରଣ ତାଙ୍କର କୁନି ପିଲାଟି ସମୁଦ୍ର ପାଣି ପାଖରେ ଖେଳୁଛି। କେବଳ ମଣିଷ ନୁହେଁ ପ୍ରତିଟି ଜୀବରୂପୀ ମା’ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଗୁଣଟି ସ୍ବତଃ ବିଦ୍ୟମାନ। ଯେଭଳି ଚିତାବାଘ ମାଙ୍କଡ଼ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଛ ଉପରକୁ ଚଢିଲେ ପିଲାମାଙ୍କଡ ଯଦି ନିଜକୁ ବଞ୍ଚେଇ ନ ପାରେ ମା’ ମାଙ୍କଡ ପିଲାକୁ ବଞ୍ଚେଇବାକୁ ଯାଇ ଚିତା ହାତରେ ନିଜକୁ ଧରେଇ ଦିଏ। ଚିଲ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ମା’ କୁକୁଡା ପିଲାମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଡେଣା ତଳେ ସୁରକ୍ଷିତ କରିନିଏ କିନ୍ତୁ ନିଜକୁ ବଞ୍ଚେଇବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଭୁଲି ଯାଇଥାଏ। ଏହିଭଳି ଅସରନ୍ତି ଉଦାହରଣ, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ମାତୃ ଜୀବନ ଆମେ ଦେଖିଥାଉ। ଏହି ଅନନ୍ୟ ଅତୁଳନୀୟ ଗୁଣ ସବୁ ମା’ ପ୍ରାଣୀଙ୍କଠାରେ ସ୍ବତଃ ବିଦ୍ୟମାନ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତି ମନୁଷ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ଚାହୁଁଛି କି? ଶ୍ରୀଅରବିନ୍ଦ କହନ୍ତି ମଣିଷକୁ ନେଇ ପ୍ରକୃତି ଏଠି ଦେବତା ଅବା ଅତିମାନବ ଗଢିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛି। ମଣିଷ ସଚେତନ ସହଯୋଗ କଲେ ଏହା ଶୀଘ୍ର ସମ୍ଭବ ହେବ। ମାତୃରୂପୀ ପ୍ରକୃତିର ଏଇ ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟିକୁ ସଚେତନ ସହଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଅମୃତମୟ କରାଯାଇ ପାରିବ କି? ବିବେକାନନ୍ଦ କହନ୍ତି ଜଣେ ଶିଶୁ ଜନ୍ମରୁ ଦେବତା ଅବା ରାକ୍ଷସ ହୋଇ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ। ଜନ୍ମ ପରେ ଆମର ଶିକ୍ଷା, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ହୁଏତ ଜଣେ ରାକ୍ଷସକୁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ରାକ୍ଷସ, ଜଣେ ଦେବତାକୁ ସ୍ବେଚ୍ଛାଚାରୀ ଦେବତା କରିପାରେ। ବାହି୍ୟକ ଶିକ୍ଷା ସତ୍ତ୍ୱେ ଜଣେ ରାକ୍ଷସ ରାକ୍ଷସ ହୋଇ ରହିବ ଏବଂ ଜଣେ ଦେବତା ଦେବତା ହୋଇ ରହିବ। ବିବେକାନନ୍ଦଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି କହୁଛି- ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ସବୁ କିଛି ହୋଇ ସାରିଥାଏ। ଯାହା ହେବା କଥା ତାହା ଗଢା ସରିଥାଏ। ଆମ୍ଭେମାନେ ଆଜି ଆଧୁନିକତା ନାମରେ ଅତୀତର ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ୍‌ ଉପଲବ୍ଧି ସବୁକୁ, ମହାନ୍‌ ଦ୍ରଷ୍ଟା ଋଷିମାନଙ୍କ ପରାମର୍ଶକୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କହି ହସରେ ଉଡାଇ ଦେଉଛୁ। କିଛି ବର୍ଷ ତଳେ ଏକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ପରୀକ୍ଷଣଟିଏ ପଢିଥିଲି- କିଛି ଯୁବ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ଉପରେ ବାହ୍ୟ ପ୍ରଭାବ କିଭଳି ପଡୁଛି ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ୪ ମାସର ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁଟିକୁ ଏକ ସପ୍ତାହ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବାଦ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା। ପିଲାଟି ଜନ୍ମ ପରେ ଯେବେ କାନ୍ଦେ, ଉକ୍ତ ବାଦ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତଟିକୁ ବଜାଇଦେଲେ କାନ୍ଦ ବନ୍ଦ କରି ନୀରବ ହୋଇ ତାହା ଶୁଣୁଥିଲା ଏବଂ ପୁଲକିତ ହେଉଥିଲା। ଏହା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ବାହ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁ ଉପରେ ଅବଶ୍ୟ ପଡିଥାଏ। ପୃଥିବୀର ସବୁ ପୁରାତନ ମହାନ ସଭ୍ୟତାର ମନୀଷୀମାନେ ଶିଶୁର ଗର୍ଭାବସ୍ଥାକୁ ଜୋର ଦେଉଥିଲେ। ସେଥିପାଇଁ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଭାଧାନ, ପୁଂସବନ, ସୀମନ୍ତୋନ୍ନୟନ ଆଦି ଦଶବିଧ ସଂସ୍କାରର ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି। କେଉଁ ଯୁଗରୁ ଇହୁଦୀମାନେ ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଜଣେ ମା’ ଯେଭଳି ଚାହିଁବ ସେହିଭଳି ଶିଶୁ ସନ୍ତାନର ଜନନୀ ହୋଇପାରିବ। ଗ୍ରୀସ୍‌ର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଯୁଗ ପୂର୍ବରୁ ସେ ସମୟର ଶାସକମଣ୍ଡଳୀ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣାଭ, ମହିମାମୟ ଗ୍ରୀସ୍‌ ଗଢିବା ପାଇଁ। ଗର୍ଭଧାରିଣୀ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରକୃତି ଶୋଭିତ ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଅଭାବ, ଅସୁବିଧା ରହିତ ବାତାବରଣରେ ରଖାଗଲା ଏବଂ ସେହି ମହିଳାମାନେ ସଚେତନ ଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଏଠି ନୂତନ ଗ୍ରୀସ୍‌ ଗଢିବା ପାଇଁ, ଅସାଧାରଣ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଜନନୀ ହେବାକୁ ଅଛନ୍ତି। ଗ୍ରୀସ୍‌ ଯେ ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜଗତକୁ ଯେଉଁ ନୂତନ ଜ୍ଞାନ ଆଲୋକ ଦେଇଛି, ତାହାର ଅୟମାରମ୍ଭ ଏହି ଅନନ୍ୟ ପ୍ରୟାସରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଭାରତର ପୁରାତନ ସାହିତ୍ୟରେ ଏହାର ଅସରନ୍ତି ଉଦାହରଣ ରହିଛି। ରାଜା ଅଶ୍ୱପତି ଏବଂ ରାଣୀ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ସନ୍ତାନ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ। ଏହି ତପସ୍ୟାରୁ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେହି ସାବିତ୍ରୀ ହେଲେ ସର୍ବଗୁଣସମ୍ପନ୍ନା। ସେ ଏଭଳି ସାମର୍ଥ୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ ହେଲେ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବତାଙ୍କଠାରୁ ମୃତ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଛଡାଇ ଆଣିପାରିଥିଲେ। ତପସ୍ୟା ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମିତ ଶିଶୁଟି କେତେ ସାମର୍ଥ୍ୟଯୁକ୍ତ ହୋଇଥାଏ, ଭାରତୀୟ ସାହିତ୍ୟରେ ଏହା ଏକ ବଳିଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ। ଆଉ ଏକ ଘଟଣା କହୁଛି - ନିକଷାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଭାଇମାନେ ବିଶ୍ରବା ଋଷିଙ୍କ ସହ ବିବାହ ଦେବା ପଛରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା। ଋଷିଙ୍କ ପ୍ରଚଣ୍ଡଜ୍ଞାନ ଓ ଅସୁରଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ନେଇ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ହେବ ସେ ଅସୁରକୁଳକୁ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବ। ତାହା ହିଁ ମହାଜ୍ଞାନୀ ‘ରାବଣ’ଙ୍କ ଜନ୍ମ ରହସ୍ୟ। ମା’ ନିକଷା ବାପା, ଭାଇଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିବା ପରେ ନିଜେ ଦୁଃଖୀ ହୋଇଗଲେ କରୁଣାମୟ ଋଷି ସ୍ବାମୀଙ୍କୁ ଛଳନା କରିଥିବାରୁ। ଦୁଃଖ ଓ ଉଦାସ ଅବସ୍ଥାରୁ ଯିଏ ଜନ୍ମନେଲା ସେ ‘କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ’। ସେଥିପାଇଁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଉଦାସ, ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ଶୋଇ ରହୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ନିକଷା ଉଦାସ ଭାବକୁ ଡେଇଁଗଲେ, ଆନନ୍ଦ ସହ ଋଷିଙ୍କ ଯଥାର୍ଥ ପତ୍ନୀ ହୋଇ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଯିଏ ଜନ୍ମ ନେଲା ସେ ସତ୍ୟ, ନ୍ୟାୟର ସମର୍ଥକ ‘ବିଭୀଷଣ’। ଏହି ସବୁ ମହାନ୍‌ ଘଟଣା ଆମକୁ ସୂଚାଉଛି, ଶିଶୁଟି ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମା’ର ମାନସିକତା, ବାହ୍ୟ ପରିବେଶ ତାକୁ କେତେଦୂର ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ। ଆମ ସନ୍ତାନମାନେ ଆମ ପ୍ରବୃତ୍ତିର, ଆମ ବାସନାର, ଆମ କାମ ଚରିତାର୍ଥର ପରିଣାମ ନା ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ଆମ ତପସ୍ୟାର ପ୍ରତୀକ? ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ସ୍ବାମୀଙ୍କ ସହ ବିଳେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିର ଯାଇଥାନ୍ତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଅଝଟ କଲେ ତୁମେ ମୋର ପୁତ୍ର ହୋଇ ଜନ୍ମ ହୁଅ, ମୋ ଜୀବନକୁ ଧନ୍ୟ କର। ହୃଦୟରୁ ଆତୁର ପ୍ରାର୍ଥନା, ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ। ପରେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଯେଉଁ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ ପ୍ରଭୁ ବିଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମରେ ତାଙ୍କୁ ବିଲେ ଡାକୁଥିଲେ। ସେହି ବିଲେ ବଡ଼ ହୋଇ ବିବେକାନନ୍ଦ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ଜର୍ମାନୀ ପରାଧୀନ, ପଡୋଶୀ ଦେଶସମୂହ ଜର୍ମାନୀକୁ ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ମାଡି ବସିଥାନ୍ତି। ବର୍ଲିନର ରାଜଦାଣ୍ଡରେ ବିଜେତା ସୈନିକଙ୍କ ବୁଟ୍‌ ଶବ୍ଦ ଜଣେ ମହୀୟସୀ ନାରୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ କଣ୍ଟା ବିଦ୍ଧ କରୁଥିଲା। ହୃଦୟରୁ ଉଠୁଥିଲା ଆକୁଳ ପ୍ରାର୍ଥନା- ଜର୍ମାନୀ କ’ଣ ତା’ ପୂର୍ବର ମହାନତାକୁ ଫେରି ପାଇବନାହିଁ? ଜର୍ମାନୀ କ’ଣ ପୁନଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ ନାହିଁ? ସେହି ନାରୀ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ବିସ୍‌ମାର୍କଙ୍କ ଜନନୀ ହୋଇଥିଲେ। ଏସବୁ କାହାଣୀ ନୁହେଁ ଇତିହାସର କଥା। ଶ୍ରୀମା ଜାପାନରେ ଥିବାବେଳେ ଯାଁଳାପିଲା ଦୁହିଁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ପିଲା ଦୁଇଟି ଅବିକଳ ବହୁପୂର୍ବରୁ ଦେଖିଥିବା ଜଣେ ଇଉରୋପୀୟ ଶିଳ୍ପୀଙ୍କର ଚିତ୍ରର ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୂପ ଥିଲେ। ଶ୍ରୀମା ସେ ଦୁହିଁଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ତାଙ୍କ ମା-ବାପାଙ୍କୁ ଜାପାନୀ ଦେଖି ଅଧିକ ବିସ୍ମିତ ହେଲେ। ପରେ ଜାଣିଲେ ଉକ୍ତ ଭଦ୍ର ମହିଳା ସେହି ଚିତ୍ରଟିକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ଏବଂ ସେହି ଚିତ୍ର ଅନୁରୂପ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ହୁଅନ୍ତୁ ବୋଲି ଚାହୁଁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଘରେ ସେ ସେହି ଶିଳ୍ପୀଙ୍କ ଚିତ୍ରଟିକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଟାଙ୍ଗିଥିଲେ। ଯଦି ମନର ଭାବନା, ଚାହିଁବା ସ୍ଥୂଳ ଦେହ ଉପରେ ଏତେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇ ପାରୁଛି ତେବେ ଆମ ଚାହିଁବା, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଅସାଧାରଣ ପ୍ରାଣବନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନବନ୍ତ ସନ୍ତାନକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମ ଦେଇପାରିବ। ମା’ମାନେ ଚାହିଁଲେ ସୁନାଗରିକମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମଦେଇ ଆମ ଦେଶକୁ ପୁଣି ମହାନ୍‌ ଦେଶରେ ପରିଣତ କରିପାରିବେ। ଇନ୍ଦ୍ରାବତୀ, ନବରଙ୍ଗପୁର ମୋ-୯୮୬୧୯୬୯୬୭୮
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ୨୦୧୪ରେ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆଦୌ ପୂରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସ୍ବରରେ ‘ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ବିକାଶ’ କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ଫଳ ଶୂନ ହୋଇଛି। ବିଶେଷକରି ସାମାଜିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ଦେଶର ଅଧିକ କ୍ଷତି ଘଟିଛି। ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ମିଛିମିଛିକା ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ବିଭାଜନ ରାଜନୀତି ସାମାଜିକ ବାତାବରଣକୁ ଘୋର ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଏକ ଉତ୍ତମ ଶାସନ ଜରିଆରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଖାଇଦିଆଯିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ସୁଫଳ ଲୋକେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମୋଦିଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ କର୍ପୋରେଟ ପ୍ରୀତି ବଢ଼ିଛି..

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଜାତିସଂଘର ଖାଦ୍ୟ ଓ କୃଷି ସଂସ୍ଥା (ଏଫ୍‌ଏଓ) ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି ବିରୋଧୀ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ (ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାଶନାଲ ଆଲାଏନ୍ସ ଏଗେଁଷ୍ଟ ହଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ମାଲନ୍ୟୁଟ୍ରିଶନ୍‌) କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଅଭୂତପୂର୍ବ ବିକାଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ୧୯୫୦-୫୧ରେ ଭାରତରେ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉପତ୍ାଦନ ପରିମାଣ ୫ କୋଟି ଟନ୍‌ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୨୭ କୋଟି ୨୦ ଲକ୍ଷ ଟନ୍‌ ହୋଇଛି, ପ୍ରାୟ ୫ଗୁଣ। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଛି ୪ ଗୁଣ। ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ-ଅଭାବୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଭାରତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ରପ୍ତାନିକାରୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି। ତଥାପି ଭାରତରେ କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି କାରଣରୁ ଏକଚତୁର୍ଥାଂଶ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇପାରୁ ନାହା..

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପଣ୍ଡା

ଆଜିକାଲି ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏଭଳି ଅଧୋଗତି ହୋଇଛି ଯେ, ପ୍ରାୟ ୬୦% ମାଧ୍ୟମିକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଦରଖାସ୍ତଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବା ସାଧାରଣ ହିସାବଟିଏ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଭାରତର ୭୫% ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଓ କାରିଗରି ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନାତକ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ସାରା ଭାରତରେ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଛାତ୍ରସମାଜର ଆଜି ନୈତିକ ସ୍ଖଳନ ଘଟିଛି। ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଅବକ୍ଷୟ ହେଉଛି। ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଲୋପ ପାଉଛି। ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟୟବହୁଳ ଏବଂ ଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଗବେଷଣା ଅର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ସମାଜସେବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଯଦି ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ପିଅନ ..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

କାହିଁ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ କୁକୁର ହେଉଛି ମଣିଷର ସାଥୀ। ଏହି ପ୍ରାଣୀ ମଣିଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏପରି କି ମାଲିକର ଲୁଣ ଖାଇବାରୁ ତା’ର ଗୁଣ ଗାଏ। ମାଲିକର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦିଏ। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଜୟପୁରରେ। ରାଜସ୍ଥାନର ଜୟପୁରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପୂର୍ବତନ ରଣଜୀ ଖେଳାଳି ସଞ୍ଜୀବ ଓହଲାନ୍‌ଙ୍କ ବାସଭବନରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ତଳ ମହଲାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ଚାକରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବା ଯୋଗୁ ସଞ୍ଜୀବ..

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ସ।ଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉଛି, ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା ସେତେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲାଣି। ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ କୋଲକାତାରେ  ବିରୋଧୀଙ୍କ ରାଲିର କଳେବର ଦେଖିଲେ ମହାଗଠବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମନେହେଉଛି। 

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

 ବିଶ୍ୱ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଭାରତରେ ଅଧିକାଂଶ ସହର ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏପରି କି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପନ୍ଦରଟି ସହର ମଧ୍ୟରେ ଭାରତର ଚଉଦଟି ସହର ଅଛି। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଦୂଷିତ ସହର ହେଉଛି କାନପୁର। 

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ବାସିପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ଚିହ୍ନା ଲୋକଟିଏ, ଆପଣାର ମଣିଷଟିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହତାଦର କରିବାର ଅନୁଭବ କଲେ ଆମେ ଏ ରୂଢିଟିର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥାଉ! ଏଠାରେ ବାସିପାଣିକୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ନଚେତ୍‌ ଆମେ କହୁଥାନ୍ତେ- ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ସଜପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ନଚେତ୍‌ କହିଥାନ୍ତେ- କିରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ମଦପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ମାନେ ବାସିପାଣିଟି ପଚାରିବା ବା ବନ୍ଧୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭଲ ପାଇବାର ହୃଦୟଟିଏ ଥିଲେ କେତେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ବି ଭଲପାଇ ବସନ୍ତି। ତେବେ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳା ଏକ ଅଭିନବ ପନ୍ଥା ଆପଣାଇଥିଲେ। 

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଆକାର ପଟେଲ

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି ମୁମ୍ବାଇରୁ, ବିଶେଷତଃ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମୁମ୍ବାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପରମ୍ପରା ସହ ସମ୍ଭବତଃ ଲାଓ୍ବଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଢୋଲକୀ ବାଜାର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚ-ଗୀତକୁ ଲାଓ୍ବଣୀ କହନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକନୃତ୍ୟ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଟେବୁଲରେ ବସି ଏକ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଧ ଡଜନ ମହିଳା ହିନ୍ଦୀ ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲାଭଳି ବସ୍ତ୍ର ପନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ପରିଚାରିକାମାନେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଟେବୁଲ ଉପରେ ମଦ ପରଷନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏପରି କି ମୃଦୁ ପାନୀୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିୟର ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ। କିଛି ପୁ..

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

କେଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜଧାନୀ ସହରର ଚେହେରା ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଏ ସହରର ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ନ ପାରିଥିବାର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦିବାର କାରଣ ଥିଲା ବେଶ୍‌ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ। ବିଶ୍ୱକପ୍‌ ହକି ଅନୁଷ୍ଠିତ  ହେଉଥିବାର ବିରଳ ଗୌରବବୋଧ ନେଇ ଏ ସ୍ମାର୍ଟ ସହର ଯେମିତି ସୁସଜ୍ଜିତ ତୋରଣ ଓ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକମାଳାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା, ତହିଁରେ ଏଠାରେ ରହୁ ନ ଥିବା ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମନରେ ଈର୍ଷାର ଅସୁରଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ମାତ୍ର ସ୍ମାର୍ଟ..

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ/ ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ବିଶ୍ୱକୁ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶକୁ ସ୍ମରଣୀୟ ରଖିବା ଲାଗି ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ୧୯୯୫ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଆସୁଛି। ମହାତ୍ମାଙ୍କ ୧୨୫ତମ ଜନ୍ମବାର୍ଷିକୀରୁ ସଂସ୍ଥାପିତ ଏହି ସମ୍ମାନ ଅହିଂସା ଓ ଗାନ୍ଧୀବାଦ ଜରିଆରେ ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରଣ ଆଣିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧୀ ବିପ୍ଳବୀ ନେଲ୍‌ସନ ମଣ୍ଡେଲା, ଭାରତର ‘ଚିପ୍‌କୋ’ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଚଣ୍ଡିପ୍ରସାଦ ଭଟ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ) ଭଳି ସଙ୍ଗଠନ ଏଭଳି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ ଜା..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି। କାରଣ ଆମ ଦେଶର ପରିବାରରେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ରହିଥାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନି ଚଳିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଏକ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ନିକଟରେ ଝିଅ ନାମରେ ସମ୍ପତ୍ତି କରିବାରୁ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତରେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଛି। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଯୋଧପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ। ସ୍ଥାନୀୟ ବିଲାଡା ତହସିଲ ଖେଜଡଲାରେ ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଝିଅ ନାମରେ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ସରଗରା ସମାଜ ପକ୍ଷରୁ ପସନ୍ଦ କରାଯାଇ ନ ଥିଲା। କାରଣ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରୁଣା..