Dharitri News
ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ହଜିଯାଉଛି ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି

ହଜିଯାଉଛି ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ଏବେ ରାକ୍ଷୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଗଲା, ଭାଇ ଭଉଣୀର ସମ୍ପର୍କକୁ ଦୃଢ କରିବାର ଉତ୍ସବ। ବଜାରର ରାସ୍ତାକଡରେ ରାକ୍ଷୀ ବିକ୍ରିର ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଦୋକାନ। ଏ ହେଉଛି ଆମର ପାରମ୍ପରିକ, ଉତ୍ସବ। କିଛି ଗୋଟିଏ ପର୍ବ ପର୍ବାଣି ଆସିଲେ ସେହି ପୁରୁଣା ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ- ପୁରାଣ କଥା ଓ ପୁରୁଣା ସଂସ୍କୃତିକୁ ମନେ ପକାଇ ଲାଭ କ’ଣ? ମିଥ୍‌ ଓ କ୍ଲାସିକାଲ କଲ୍‌ଚର୍‌ର ଆଉ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକତା ଅଛି କି? ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଆମକୁ ଏକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ସମସ୍ୟା ଆଡକୁ ଟାଣି ନେଉଛି- ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉନ୍ନତ ମାନର ମଣିଷ ହେବାର ମାନେ କ’ଣ ଯାହା କିଛି ଆମେରିକାରେ ପ୍ରଚଳିତ ତାହା ହିଁ ଆମର ସଂସ୍କୃତି ହେବ? ଇଣ୍ଟରନେଟ୍‌ ପିଢ଼ିରେ ପାଦ ଦେଇଥିବା ଆଜିର ଯେଉଁ କୋଟି କୋଟି ଯୁବ ଭାରତୀୟ ସାରା ଦୁନିଆକୁ ନିଜର ଇଲାକା ଭାବୁଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଏପରି ଏକ ସଂଶୟଜନକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି। ଅର୍ଥନୈତିକ ସଂସ୍କାରର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ସମୃଦ୍ଧିର ଚୂଳ ଛୁଇଁବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଯୁବତୀଯୁବକ ନୂଆ ନୂଆ କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। ପୁରୁଣା କଥା ମନରୁ ପାସୋରି ଯାଉଛି। ସହରାଭିମୁଖୀ ବଜାର ଓ ବଜାରର ପଇସାରେ ମୋହିତ ମିଡିଆ ଆମର ନିଜସ୍ବ ପର୍ବପର୍ବାଣିର ଟେକ ନ ରଖି ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍‌ ଡେ, ମଦର୍ସ ଡେ, ଫାଦର୍ସ ଡେ ଭଳି ଇଂରେଜୀ-ଆମେରିକୀୟ ପର୍ବ ଆସିଗଲେ ତାହାର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାରରେ ଲାଗିଯାଉଛନ୍ତି। ଖବରରେ ନିଜର ଛବି ଦେଖିବା ଲାଗି ଲୋକେ ମିଡିଆ ପ୍ରାୟୋଜିତ ଉତ୍ସବରେ ମାତିଯାଉଛନ୍ତି। ମିନି ମାରାଥନ୍‌, ୱାକାଥନ୍‌ ଭଳି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟହୀନ ବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ କାମ ପର୍ବର ରୂପ ନେଉଛି। ଭୁବନେଶ୍ୱରର ରବିବାରିଆ ପଥୋତ୍ସବ କଥା ଦେଖନ୍ତୁ, ଏ ତ ଏକ ପର୍ବ ହୋଇଗଲାଣି। ନିଜ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପରିବେଶର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଗି ପାଦରେ ଚାଲିବାର ଉପକାରିତା ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ଠୂଳ ହୋଇଥିବା ଜନତା କେମିତି ଆସିଲେ କେହି ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଣ୍ଡ ପଛପଟେ ହାତ ବୁଲେଇ କାନ ଧରିଲା ଭଳି ସେମାନେ ରାଜଭବନ ରାସ୍ତାରେ ଗାଡିରେ ଘୂରି ଆସନ୍ତି, ରାମ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଗାଡି ରଖି ରାଜପଥକୁ ନିଜ ଅକ୍ତିଆରରେ ରଖି ପଥଚାରୀ ହୋଇପଡନ୍ତି। ଯେତିକି ପଥଚଲା ତାହାର ତିନିଗୁଣ ଗାଡିଚଲା। ପ୍ରଦୂଷଣ କମିଲା କେମିତି? ଯେମିତି ଆମ ସହରୀ ପ୍ରାତଃଭ୍ରମଣକାରୀମାନେ କାର୍‌ରେ ଦୁଇ ତିନି କିଲୋମିଟର ଆସି ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧି ପାର୍କ ବା ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ପାର୍କରେ ଚାଲନ୍ତି, ପୁଣି ଗାଡିରେ ବସି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି। ଗାଡି ନ ଚଲାଇ ସେତିକି ଦୂରତା ଚାଲି ଚାଲି ଆସିଲେ ପ୍ରାତଃଭ୍ରମଣର ଉପକାରିତା କ’ଣ ମିଳନ୍ତା ନାହିଁ? ସାଙ୍ଗକୁ ପେଟ୍ରୋଲିୟମ୍‌ଜାତ ପଦାର୍ଥର ଖର୍ଚ୍ଚ କମନ୍ତା, ଏହାକୁ ଆମଦାନି କରିବାରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଥିବା ଦେଶର ବୈଦେଶିକ ମୁଦ୍ରା ବଞ୍ଚନ୍ତା। ପଥୋତ୍ସବ ଆଳରେ ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ପ୍ରଦୂଷଣ ବି କମନ୍ତା। ରାଜପଥ ପାଖ ଦୋକାନୀମାନେ ପ୍ରତି ରବିବାରର ପଥୋତ୍ସବକୁ ସ୍ବାଗତ କରନ୍ତି ଏବଂ ସହରର ମିଡିଆମାନେ ଏହି ମିଳନକୁ ଗୋଟିଏ ମହୋତ୍ସବ ଭଳି ପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି। କୌଣସି ନା କୌଣସି ଟିଭି ଚାନେଲରେ ନିଜର ଛବି ଆସିଯିବ ଭାବି ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ କଳା କୌଶଳ ଦେଖାଇବାରେ ଲାଗିଯାଆନ୍ତି। ଏ ପ୍ରକାରର ଉତ୍ସବ ଆମକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ସୂତ୍ରରେ ମିଳିନାହିଁ, ଆମେ ମାର୍କିନ୍‌ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଢାଞ୍ଚାକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଛୁ, ଆମେରିକାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପ୍ରବାସୀ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ଚଳଣିକୁ ଆମେ ଅନୁକରଣ କରୁଛୁ। ସେମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସୂଚନାପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟାର ପ୍ରସାର ଏବଂ ତହିଁରେ ପାରଙ୍ଗମ ଯୁବଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ବହୁଳ ନିଯୁକ୍ତି। ନିଯୁକ୍ତି ଲାଗି ଯେଉଁ ଯୋଗ୍ୟତା ଦରକାର ତାହା ମିଳିଥିଲା ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଙ୍ଗ୍‌ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବୈଷୟିକ ଶିକ୍ଷା ଯୋଗୁ। ଆମ ଦେଶର ପ୍ରାଦେଶିକ ସରକାରମାନେ ଭାବିନେଲେ ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମ ହିଁ ଆମ ପିଲାଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିବ। ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାରେ ଇଂଲିଶ ଦରକାର ସିନା, ମାଧ୍ୟମିକ ସ୍ତର ପ୍ଯଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ଇଂଲିଶ କ’ଣ ଦରକାର? ତା’ଛଡା ଇଂଲିଶରେ ପଢିବା ପିଲାମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ ବୈଷୟିକ ନିଯୁକ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ! ଜନସଂଖ୍ୟାର କେତେ ଅଂଶ ବୈଷୟିକ ଶିକ୍ଷାରେ ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରୁଛନ୍ତି? ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରେ ଶିକ୍ଷା ପାଉଥିବା ପିଲାଙ୍କ ଭିତରୁ ଶତକଡା ୧ କି ୨ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଏକ ଦଶମାଂଶ କି କମ୍‌ ପିଲା ସୂଚନା ପ୍ରଯୁକ୍ତି (ଆଇଟି) ସମ୍ପର୍କୀୟ ପାଠ ପଢନ୍ତି। ଏତେ କମ୍‌ ପିଲା ଇଂଲିଶ ଦରକାର କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶତକଡା ୯୯ ଭାଗ ପିଲାଙ୍କୁ ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବା କି ଦରକାର? ଅଥଚ ନେତାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଶିକ୍ଷାନୀତି ତିଆରି କରୁଥିବା ଅଧିକାରୀମାନେ ଇଂଲିଶ ଭାଷାକୁ ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟର ମାଧ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି। ଆମ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଭୁଲିଯାଉଛନ୍ତି। ପ୍ରାଥମିକ ଓ ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା ମାତୃଭାଷାରେ ନ ହେଲେ ଆମ ପିଲାଏ ପାଠକୁ ସହଜେ ହଜମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ତ ବିନା ପରୀକ୍ଷାରେ ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀ ଯାଏ ଉଠୁଥିବା ପିଲା ତୃତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ପାଠ ପଢିପାରୁନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରଥମା ନାମକ ଏକ ସଂସ୍ଥା ସର୍ଭେ କରି ଜଣାଇଛି। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ପୁଣି ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ପଢି ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିବା ପିଲା ଭାରତୀୟତା କ’ଣ ଜାଣୁଛି? ମାତୃଭାଷାରେ ପଢ଼ାଲେଖା କଲେ ଯେ ପ୍ରକୃତ ଭାରତୀୟ ହେବ ସେ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ। ଇଂଲିଶ ଭାଷାରେ ଭାରତୀୟ ଲେଖା ଏତେ ବଢ଼ିଯାଇଛି ଯେ ତାହା ବ୍ରଟିଶ୍‌ ଶାସନ ସମୟରେ ନ ଥିଲା। ଏବେ ସଂସ୍କୃତ ବା ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଭାଷା ପଢ଼ିବା ଲାଗି ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ବିଦେଶ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କଲମ୍ବିଆ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ସଂସ୍କୃତ ଅଧ୍ୟାପକ ସେଲ୍‌ଡନ ପୋଲକ କହନ୍ତି- ଏଭଳି ରୀତିରେ ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ଓ ଧୀଶକ୍ତି ଯଦି ଚାଲୁ ରହିବ ତେବେ କ୍ଲାସିକାଲ ଯୁଗର ଲେଖା ଓ ଦଲିଲମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ିବା ଓ ବୁଝିବାର ନାଗରିକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଖୁବ୍‌ଶୀଘ୍ର ଶୂନକୁ ଆସିଯିବ। ଭାରତ ଏଭଳି ଏକମାତ୍ର ସଂସ୍କୃତି ହୋଇପଡ଼ିବ ଯାହାର ସାହିତି୍ୟକ ପିତୃତ୍ୱ ଏବଂ ଇତିହାସ ଦେଶବାହାରର ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ହାତରେ ରହିବ।  ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧିର ଉପହାର ସ୍ବରୂପ ଏବେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ମାତାପିତାମାନେ ଆଗକାଳର ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ଅନିଶ୍ଚିତତାରୁ ମୁକୁଳିଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ପିଲାମାନେ ନୂଆ ନୂଆ କ୍ୟାରିୟର ଖୋଜୁଛନ୍ତି ଯାହା ଦିନେ ନ ଥିଲା। ପିଲାମାନଙ୍କର ଅତୀତକୁ ଜାଣିବାର ସ୍ବାଭାବିକ ଇଚ୍ଛା ଯାହା ଥିଲା, ତାହା ଆଉ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ପୁରୁଣା ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକରୁ ମାନେ କାଢ଼ିବାର ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଇଂଲିଶରେ ଫିଲୋଲୋଜି କହନ୍ତି ତାହା ଏବେ ଭାରତରେ ମରିଗଲାଣି। କିନ୍ତୁ ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କର ଦରମା ଖୁବ୍‌ ବଢ଼ିଛି। ରାଜନେତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଅର୍ଥନୈତିକ ସଂସ୍କାରର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଯୁଗରେ ସମୃଦ୍ଧିର ଚୂଳ ଛୁଇଁବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଯୁବତୀଯୁବକ ନୂଆ ନୂଆ କଥା ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। ପୁରୁଣା କଥା ମନରୁ ପାସୋରି ଯାଉଛି। ସହରାଭିମୁଖୀ ବଜାର ଓ ବଜାରର ପଇସାରେ ମୋହିତ ମିଡିଆ ଆମର ନିଜସ୍ବ ପର୍ବପର୍ବାଣିର ଟେକ ନ ରଖି ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍‌ ଡେ, ମଦର୍ସ ଡେ, ଫାଦର୍ସ ଡେ ଭଳି ଇଂରେଜୀ-ଆମେରିକୀୟ ପର୍ବ ଆସିଗଲେ ତାହାର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାରରେ ଲାଗିଯାଉଛନ୍ତି। ଖବରରେ ନିଜର ଛବି ଦେଖିବା ଲାଗି ଲୋକେ ମିଡିଆ ପ୍ରାୟୋଜିତ ଉତ୍ସବରେ ମାତିଯାଉଛନ୍ତି। ମିନି ମାରାଥନ୍‌, ୱାକାଥନ୍‌ ଭଳି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟହୀନ ବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ କାମ ପର୍ବର ରୂପ ନେଉଛି। ଭୁବନେଶ୍ୱରର ରବିବାରିଆ ପଥୋତ୍ସବ କଥା ଦେଖନ୍ତୁ, ଏ ତ ଏକ ପର୍ବ ହୋଇଗଲାଣି। ନିଜ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପରିବେଶର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଲାଗି ପାଦରେ ଚାଲିବାର ଉପକାରିତା ପ୍ରଚାର କରିବାକୁ ଠୂଳ ହୋଇଥିବା ଜନତା କେମିତି ଆସିଲେ କେହି ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଣ୍ଡ ପଛପଟେ ହାତ ବୁଲେଇ କାନ ଧରିଲା ଭଳି ସେମାନେ ରାଜଭବନ ରାସ୍ତାରେ ଗାଡିରେ ଘୂରି ଆସନ୍ତି, ରାମ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଗାଡି ରଖି ରାଜପଥକୁ ନିଜ ଅକ୍ତିଆରରେ ରଖି ପଥଚାରୀ ହୋଇପଡନ୍ତି। ଯେତିକି ପଥଚଲା ତାହାର ତିନିଗୁଣ ଗାଡିଚଲା। ପ୍ରଦୂଷଣ କମିଲା କେମିତି? ଯେମିତି ଆମ ସହରୀ ପ୍ରାତଃଭ୍ରମଣକାରୀମାନେ କାର୍‌ରେ ଦୁଇ ତିନି କିଲୋମିଟର ଆସି ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧି ପାର୍କ ବା ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକ ପାର୍କରେ ଚାଲନ୍ତି, ପୁଣି ଗାଡିରେ ବସି ଘରକୁ ଫେରନ୍ତି। ଗାଡି ନ ଚଲାଇ ସେତିକି ଦୂରତା ଚାଲି ଚାଲି ଆସିଲେ ପ୍ରାତଃଭ୍ରମଣର ଉପକାରିତା କ’ଣ ମିଳନ୍ତା ନାହିଁ? ସାଙ୍ଗକୁ ପେଟ୍ରୋଲିୟମ୍‌ଜାତ ପଦାର୍ଥର ଖର୍ଚ୍ଚ କମନ୍ତା, ଏହାକୁ ଆମଦାନି କରିବାରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଉଥିବା ଦେଶର ବୈଦେଶିକ ମୁଦ୍ରା ବଞ୍ଚନ୍ତା। ପଥୋତ୍ସବ ଆଳରେ ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ପ୍ରଦୂଷଣ ବି କମନ୍ତା। ରାଜପଥ ପାଖ ଦୋକାନୀମାନେ ପ୍ରତି ରବିବାରର ପଥୋତ୍ସବକୁ ସ୍ବାଗତ କରନ୍ତି ଏବଂ ସହରର ମିଡିଆମାନେ ଏହି ମିଳନକୁ ଗୋଟିଏ ମହୋତ୍ସବ ଭଳି ପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି। କୌଣସି ନା କୌଣସି ଟିଭି ଚାନେଲରେ ନିଜର ଛବି ଆସିଯିବ ଭାବି ଲୋକେ ବିଭିନ୍ନ କଳା କୌଶଳ ଦେଖାଇବାରେ ଲାଗିଯାଆନ୍ତି।ଏ ପ୍ରକାରର ଉତ୍ସବ ଆମକୁ ଉତ୍ତରାଧିକାର ସୂତ୍ରରେ ମିଳିନାହିଁ, ଆମେ ମାର୍କିନ୍‌ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଢାଞ୍ଚାକୁ ଅନୁକରଣ କରୁଛୁ, ଆମେରିକାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପ୍ରବାସୀ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ଚଳଣିକୁ ଆମେ ଅନୁକରଣ କରୁଛୁ। ସେମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ସୂଚନାପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଦ୍ୟାର ପ୍ରସାର ଏବଂ ତହିଁରେ ପାରଙ୍ଗମ ଯୁବଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ବହୁଳ ନିଯୁକ୍ତି। ନିଯୁକ୍ତି ଲାଗି ଯେଉଁ ଯୋଗ୍ୟତା ଦରକାର ତାହା ମିଳିଥିଲା ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଙ୍ଗ୍‌ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବୈଷୟିକ ଶିକ୍ଷା ଯୋଗୁ। ଆମ ଦେଶର ପ୍ରାଦେଶିକ ସରକାରମାନେ ଭାବିନେଲେ ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମ ହିଁ ଆମ ପିଲାଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିବ। ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାରେ ଇଂଲିଶ ଦରକାର ସିନା, ମାଧ୍ୟମିକ ସ୍ତର ପ୍ଯଯ୍ୟନ୍ତ ଶିକ୍ଷାରେ ଇଂଲିଶ କ’ଣ ଦରକାର? ତା’ଛଡା ଇଂଲିଶରେ ପଢିବା ପିଲାମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତ ବୈଷୟିକ ନିଯୁକ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ! ଜନସଂଖ୍ୟାର କେତେ ଅଂଶ ବୈଷୟିକ ଶିକ୍ଷାରେ ଦକ୍ଷତା ହାସଲ କରୁଛନ୍ତି? ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରେ ଶିକ୍ଷା ପାଉଥିବା ପିଲାଙ୍କ ଭିତରୁ ଶତକଡା ୧ କି ୨ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଏକ ଦଶମାଂଶ କି କମ୍‌ ପିଲା ସୂଚନା ପ୍ରଯୁକ୍ତି (ଆଇଟି) ସମ୍ପର୍କୀୟ ପାଠ ପଢନ୍ତି। ଏତେ କମ୍‌ ପିଲା ଇଂଲିଶ ଦରକାର କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶତକଡା ୯୯ ଭାଗ ପିଲାଙ୍କୁ ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଶିକ୍ଷା ଦେବା କି ଦରକାର? ଅଥଚ ନେତାମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଶିକ୍ଷାନୀତି ତିଆରି କରୁଥିବା ଅଧିକାରୀମାନେ ଇଂଲିଶ ଭାଷାକୁ ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟର ମାଧ୍ୟମ କରୁଛନ୍ତି। ଆମ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଭୁଲିଯାଉଛନ୍ତି। ପ୍ରାଥମିକ ଓ ମାଧ୍ୟମିକ ଶିକ୍ଷା ମାତୃଭାଷାରେ ନ ହେଲେ ଆମ ପିଲାଏ ପାଠକୁ ସହଜେ ହଜମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏବେ ତ ବିନା ପରୀକ୍ଷାରେ ସପ୍ତମ ଶ୍ରେଣୀ ଯାଏ ଉଠୁଥିବା ପିଲା ତୃତୀୟ ଶ୍ରେଣୀର ପାଠ ପଢିପାରୁନାହିଁ ବୋଲି ପ୍ରଥମା ନାମକ ଏକ ସଂସ୍ଥା ସର୍ଭେ କରି ଜଣାଇଛି। ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ପୁଣି ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମରେ ପଢି ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରିଥିବା ପିଲା ଭାରତୀୟତା କ’ଣ ଜାଣୁଛି? ମାତୃଭାଷାରେ ପଢ଼ାଲେଖା କଲେ ଯେ ପ୍ରକୃତ ଭାରତୀୟ ହେବ ସେ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ। ଇଂଲିଶ ଭାଷାରେ ଭାରତୀୟ ଲେଖା ଏତେ ବଢ଼ିଯାଇଛି ଯେ ତାହା ବ୍ରଟିଶ୍‌ ଶାସନ ସମୟରେ ନ ଥିଲା। ଏବେ ସଂସ୍କୃତ ବା ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଭାଷା ପଢ଼ିବା ଲାଗି ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ବିଦେଶ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କଲମ୍ବିଆ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ସଂସ୍କୃତ ଅଧ୍ୟାପକ ସେଲ୍‌ଡନ ପୋଲକ କହନ୍ତି- ଏଭଳି ରୀତିରେ ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ଓ ଧୀଶକ୍ତି ଯଦି ଚାଲୁ ରହିବ ତେବେ କ୍ଲାସିକାଲ ଯୁଗର ଲେଖା ଓ ଦଲିଲମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ିବା ଓ ବୁଝିବାର ନାଗରିକଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଖୁବ୍‌ଶୀଘ୍ର ଶୂନକୁ ଆସିଯିବ। ଭାରତ ଏଭଳି ଏକମାତ୍ର ସଂସ୍କୃତି ହୋଇପଡ଼ିବ ଯାହାର ସାହିତି୍ୟକ ପିତୃତ୍ୱ ଏବଂ ଇତିହାସ ଦେଶବାହାରର ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ହାତରେ ରହିବ। ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧିର ଉପହାର ସ୍ବରୂପ ଏବେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ମାତାପିତାମାନେ ଆଗକାଳର ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରର ଅନିଶ୍ଚିତତାରୁ ମୁକୁଳିଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ପିଲାମାନେ ନୂଆ ନୂଆ କ୍ୟାରିୟର ଖୋଜୁଛନ୍ତି ଯାହା ଦିନେ ନ ଥିଲା। ପିଲାମାନଙ୍କର ଅତୀତକୁ ଜାଣିବାର ସ୍ବାଭାବିକ ଇଚ୍ଛା ଯାହା ଥିଲା, ତାହା ଆଉ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ। ପୁରୁଣା ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକରୁ ମାନେ କାଢ଼ିବାର ଯେଉଁ ବିଦ୍ୟା ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଇଂଲିଶରେ ଫିଲୋଲୋଜି କହନ୍ତି ତାହା ଏବେ ଭାରତରେ ମରିଗଲାଣି। କିନ୍ତୁ ଅଧ୍ୟାପକମାନଙ୍କର ଦରମା ଖୁବ୍‌ ବଢ଼ିଛି। ରାଜନେତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରନ୍ତୁ। ଭଲ ଭାରତୀୟ ହେବା ମାନେ ନୁହେଁ ଯେ ଆମେ ଇଂଲିଶ କହିବା ବନ୍ଦ କରିଦେବା। ଏହାର ମାନେ ଆମର ବିପୁଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧ ଭାଷାଗତ ଅତୀତକୁ ପୁଣିଥରେ ଫେରାଇ ଆଣିବା। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପାଇଁ ପୁରାଣ କାହାଣୀ ଯେଭଳି ସାର୍ବଜନୀନ ହେବା ଦରକାର, ମଣିଷ ସମାଜରେ ଶାଶ୍ୱତ ସତ୍ୟ ଆଣିବା ପାଇଁ ସେଭଳି ଚିତ୍ର ଦରକାର। ତା’ହେଲେ ଆମେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତରର ଜୀବନ ସହିତ ତାଳମେଳ ରଖିପାରିବା। ମଣିଷ ପଶୁଠାରୁ ଭିନ୍ନ ହେବାର କାରଣ ତା’ର ସ୍ମରଣ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଆମେ ଯଦି ଐତିହାସିକ ସ୍ମୃତିକୁ ଭୁଲିଯାଉ ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏହାର ଅପବ୍ୟବହାର କରିବେ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପି ଦେଉ ତେବେ ଆମେ ପଶୁଠାରୁ କେଉଁ ଗୁଣରେ ଭଲ? ସହଦେବ ସାହୁ ଇମେଲ୍‌: sahadevas@yahoo.com

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ

ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ଥାନ

ଦିଲ୍ଲୀକା ବାବୁ-ଦିଲୀପ ଚେରିଏନ୍‌/ ୨୦୧୭ ମସିହାରେ ଗୋଟିଏ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଧାରା ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ଏବଂ ତାହା ହେଉଛି ସାଧାରଣତଃ ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନେ ନିଯୁକ୍ତି ପାଉଥିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦପଦବୀରେ ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତି। ଯୁଗ୍ମ-ସଚିବ ପାହ୍ୟା ପଦପଦବୀଗୁଡ଼ିକରେ ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯିବାର ନୂତନ ପରମ୍ପରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବାରୁ ଆଇଏଏସ୍‌ ବାବୁମାନଙ୍କର ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ହ୍ରାସ ପାଇବା ଦେଖାଯାଉଛି। ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସରମାନେ ଭାବି ଆସୁଥିଲେ ଯେ ସର୍ବଭାରତୀୟ ସେବା କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଥାନ ସବା ଉପରେ। ସେ ଭାବନା ଉପରେ ଏବେ ଭଟ୍ଟା ପଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଛି। ୨୦୧୭ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସ ପ୍ରାରମ୍ଭରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ୧୬ ଜଣ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବଙ୍କୁ ସ୍ବରାଷ୍ଟ୍ର ବ୍ୟାପାର ଓ ଅର୍ଥ ସେବା ବିଭାଗ ସମେତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଓ ବିଭାଗରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୧୦ ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଭାରତୀୟ ବନସେବା (ଆଇଏଫ୍‌ଓଏସ୍‌), କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସଚିବାଳୟ ସେବା (ସିଏସ୍‌ଏସ୍‌), ଭାରତୀୟ ଡାକ ସେବା (ଆଇପିଓଏସ୍‌), ଭାରତୀୟ ରେଳପଥ ହିସାବ ସେବା (ଆଇଆର୍‌ଏଏସ୍‌) ପ୍ରଭୃତି ଅଣ-ଆଇଏଏସ୍‌ ସେବା ଅଧିକାରୀ। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ୧୯୮୬ ବ୍ୟାଚ୍‌ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଫ୍‌ଓଏସ୍‌ ଅଧିକାରୀ ବିନୋଦ କୁମାର ତିଓ୍ବାରୀଙ୍କୁ ୧୯୯୪ ବ୍ୟାଚ୍‌ ଛତିଶଗଡ଼ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଧିକାରୀ ମନୋଜ କେ. ପିଙ୍ଗୁଆଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଆଦିବାସୀ ବ୍ୟାପାର ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟରେ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି ଏବଂ ୧୯୮୯ ବ୍ୟାଚ୍‌ ଭାରତୀୟ ଡାକ ସେବା ଅଧିକାରୀ ବନ୍ଦିତା କୌଲଙ୍କୁ ୧୯୯୮ ବ୍ୟାଚ୍‌ ତାମିଲନାଡ଼ୁ କ୍ୟାଡର ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସର ଏ.ଭି. ପାଟିଲଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଅର୍ଥ ସେବା ବିଭାଗରେ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଛି। ସେହିପରି ଗତ ଜୁନ୍‌ ମାସରେ ୨୧ ଜଣ ନୂତନ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତି ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମାତ୍ର ୪ ଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆଇଏଏସ୍‌ ଅଫିସର। ସରକାର ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଯୁଗ୍ମ ସଚିବ ପାହ୍ୟାରେ ନିଯୁକ୍ତି ଦେଲାବେଳେ ଜଣେ ଅଫିସରଙ୍କର ବିଶେଷଜ୍ଞତା ବିଚାର କରାଯାଏ ନାହିଁ। ...

ଜଣା ରାମଟେକ, ଅଜଣା ରାମଗିରି

ଜଣା ରାମଟେକ, ଅଜଣା ରାମଗିରି

ଶିବରାମ ଶତପଥୀ/ ନାଗପୁର ଓ ଭଣ୍ଡାରା ସହିତ ଏକ ସମଦ୍ୱିବାହୁ ତ୍ରିଭୁଜ ଅଙ୍କନ କରି କ୍ରମନିମ୍ନ ଅନୁଚ୍ଚ ରାମଟେକ ପାହାଡ଼ ଅବସ୍ଥିତ। ଅମ୍ବାଗଡ ପର୍ବତ ଶ୍ରେଣୀର ପଶ୍ଚିମ ଦିଗବର୍ତ୍ତୀ ପାହାଡଟି ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚହଜାର ବର୍ଷ ହେଲା ରାମଗିରି ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛି। ଆବହମାନ କାଳରୁ ଅନୁକୂଳ ଭୌଗୋଳିକ ପରିବେଶ ଓ ଜଳବାୟୁ ହେତୁ ଏ ପାହାଡ଼ ଏକ ଉତ୍ତମ ସେନାଛାଉଣି ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଉଥିଲା। ଭୋଁସଲେ ରାଜାମାନେ ଏ ପାହାଡ଼କୁ ଶସ୍ତ୍ରାଗାର ରୂପେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। ନାଗପୁରରୁ ଭଣ୍ଡାରା (ଜିଲାର ସଦର ମହକୁମା) ପ୍ରାୟ ୮୦ କି.ମି. ଦୂର। ନାଗପୁରରୁ ରାମଟେକ ଓ ଭଣ୍ଡାରାରୁ ରାମଟେକର ଦୂରତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରାୟ ୫୦ କି.ମି.। ଭଣ୍ଡାରା ନିକଟରେ ପ୍ରଶସ୍ତ ବୈନଗଙ୍ଗା (ବନ୍ୟଗଙ୍ଗା?) ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ। ରାମଟେକ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଝରଣା ସୁରନଦୀ ନାମରେ ଅଭିହିତ। ସୁରନଦୀ ଦକ୍ଷିଣକୁ କିଛି ଦୂର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ବୈନଗଙ୍ଗାରେ ମିଶିଛି। ବୈନଗଙ୍ଗା ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଅନେକ ଦୂର ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଗୋଦାବରୀର ଉପନଦୀ ସାଜିଛି। ...

ମଣିଷକୁ ଦିଅ ମଣିଷ ବେଭାର

ମଣିଷକୁ ଦିଅ ମଣିଷ ବେଭାର

ରବିନ୍‌ ଖଣ୍ଡାୟତରାୟ/ ମଣିଷ ହିଁ ଏ ଜଗତକୁ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି, ତା’ ବିନା ସଂସାର ଶ୍ରୀହୀନ ସତେ। ମର୍ତ୍ତ୍ୟଭୂମିର ଯେତେ ଲୀଳାଖେଳା ସବୁ ତାରି ମାଧ୍ୟମରେ ହିଁ ସ୍ରଷ୍ଟା ସମ୍ପାଦନ କରାଇଥାଆନ୍ତି। ସେ ଗୁଣୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ବିବେକୀ ଆଉ ଅମୃତର ସନ୍ତାନ। ଗଛଟିଏ ପାଇଁ ଖତ, ସାର, ପାଣି ନିଶ୍ଚିତ ପ୍ରୟୋଜନ ହେବା ପରି ମଣିଷଟିଏ ପାଇଁ ଅନ୍ତରର ଶ୍ରଦ୍ଧା, ସାଧୁତା ନିହାତି ଦରକାର। ଏହିପରି ସ୍ବଭାବଯୁକ୍ତ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ମଣିଷମାନଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଚାଲିଚଳନ, ଆଚାରବ୍ୟବହାର ସବୁ ସରସ, ସୁନ୍ଦର ଆଉ ସୁସଙ୍ଗଠିତ ମଧ୍ୟ। ମାତ୍ର ଦୁଃଖର କଥା ପୃଥିବୀର ଜନସଂଖ୍ୟା କ୍ରମଶଃ ବଢ଼ିଚାଲିଥିବା ବେଳେ ଦିବ୍ୟପ୍ରେମ ତଥା ପବିତ୍ର ଭାବନାଯୁକ୍ତ ଏହିପରି ମଣିଷମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କମିବାରେ ଲାଗିଛି। ମୁଁ ଆଉ ମୋର ପରି ଅହଂଭାବ ସହିତ କ୍ରୂରତା ଏବଂ ଖଳସ୍ବଭାବ ଘୁଣପୋକ ପରି ଆମ ଭିତରର ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକକୁ କୋରି ଖାଇଚାଲିଛି। ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଆସନରେ ଆସ୍ଥାନ ଜମାଉଛି କୁତ୍ସିତ ତଥା ଭୟାନକ ଆସୁରିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି। ସଭ୍ୟତାର ଦ୍ୱାହିଦେଇ ଆଡ଼ମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ବାହ୍ୟ ଆଭୂଷଣ, ବିଳାସମୟ ବାସଗୃହ ଆଉ ପାଟିସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟପାନୀୟ ଆଦି ଯେତେ ପ୍ରକାରର ଭୌତିକ ଉନ୍ନତିର ସୋପାନ ଚଢ଼ି, ଆମେ ନିଜକୁ ସଭ୍ୟ ଆଉ ମାର୍ଜିତ ଭାବରେ ପ୍ରତିପାଦନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ବଦଳରେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ମନୋଭାବ ତଥା ଅମଣିଷ ପଣିଆ ସେତିକି ଆମ ଭିତରକୁ ପଶିଆସୁଛି। ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ବସ୍ତି ବାସିନ୍ଦାଙ୍କ ଫିକା ଜୀବନକୁ ରଙ୍ଗିନ କରିବାକୁ ହେବ। ସେମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏଭଳି ଆଦର୍ଶରେ ଅନୁପ୍ରାଣିତ ହୋଇ ବମ୍ବେ ସହରତଳି ଘଟକୋପାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଆସଲ୍‌ଫା ଅଞ୍ଚଳର ବସ୍ତି ଅଞ୍ଚଳକୁ ରଙ୍ଗିନ୍‌ କରିଦେଇଛି ଏକ ଅଣଲାଭକାରୀ ସଂସ୍ଥା ‘ଚଲ୍‌ ରଙ୍ଗେ ଦେ’। ଦୁଇଟି କର୍ପୋରେଟ୍‌ ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରୋତ୍ସାହନରେ ୧୨୦ଟି ବସ୍ତିର ବାହାର କାନ୍ଥକୁ ଏମିତି ରଙ୍ଗ କରାଯାଇଛି ଯେ, ଦେଖଣାହାରିଙ୍କ ଆଖି ଲାଖିଯାଉଛି। ଉକ୍ତ ସଂସ୍ଥାର ଜଣେ ଆୟୋଜକ ଦେଦୀପ୍ୟ ରେଡ୍ଡୀ କହନ୍ତି, ୧୭ଜଣ ପେଣ୍ଟର ଏବଂ ୭୫୦ଜଣ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ୪୦୦ଲିଟର ରଙ୍ଗ ବ୍ୟବହାର କରି ଉକ୍ତ ପରିବେଶକୁ ରଙ୍ଗିନ କରିପାରିଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଏକ ଧାରଣା କାହିଁକି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ରେଡ୍ଡୀ କହନ୍ତି, ଭର୍ସୋଭା-ଅନ୍ଧେରି-ଘଟକୋପାର ମେଟ୍ରୋ ରାଜପଥରେ ଚାଲିଗଲେ ଆଖିରେ ପଡେ ପାହାଡର ଶୀର୍ଷଭାଗରେ ଥିବା ଏହି ବସ୍ତି। ...

ଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ

ଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ

ଦେଶରେ କୃଷିଜାତ ପଦାର୍ଥର ମୂଲ୍ୟରେ ଉତ୍ଥାନପତନର ଅନ୍ତ ନାହିଁ। ଆଜି ପିଆଜ, କାଲି ଆଳୁ ଓ ଅନ୍ୟଦିନ ଅଣ୍ଡା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏପରି ଘଟୁଛି। ଗତ କିଛିମାସ ଧରି ପିଆଜ କିଲୋ ଖୁଚୁରା ବଜାରରେ ୪୫ ଟଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେବା ସହ ସାଧାରଣ ଖାଉଟିଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ନିଗିଡ଼ି ପଡ଼ୁଛି। ଏହି ପରିବା ସାଧାରଣ ଖାଉଟିଙ୍କ ରୋଷେଇ ବଜେଟ୍‌କୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରିଆସିଛି। ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ନାନା ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଆସୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣପ୍ରାଣରେ କରାଯାଇ ନ ଥିବାରୁ ସମୟାନ୍ତରରେ ସମସ୍ୟା ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଉଛି। ଦୀର୍ଘ ଦୁଇମାସ ହେଲା ପିଆଜ କିଲୋ ୪୫ ଟଙ୍କା ରହିଆସିଛି ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ପୂର୍ବ ଭଳି ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ଅସହାୟତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। କୃଷିଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଏପରି ଅସ୍ବାଭାବିକ ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଓ ହ୍ରାସ ସହ ଭାରତର ଜନସାଧାରଣ- ଉଭୟ ଖାଉଟି ଓ ଚାଷୀ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେଣି। ଏ ସମସ୍ୟାର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଆମର ଉନ୍ନତ କୃଷି ଭିତ୍ତିଭୂମିର ଅଭାବ। ଆମ ରାଜ୍ୟର ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର କୃଷି ଭିତ୍ତିଭୂମି ସୁଦୃଢ଼ ନୁହେଁ। ଅଭାବ ସମୟରେ କୃଷି ଉତ୍ପାଦ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରୁ ଆଣିବା ଓ ଦରକାର ବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସଂଯନ୍ତ୍ର (ମେକାନିଜିମ୍‌)ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଉଦାହରଣସ୍ବରୂପ ଆଳୁ ଦର କଥା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଏବେ କିଲୋ ପିଛା ୧୦ ଟଙ୍କା ତଳକୁ ଖସିଯାଇଛି। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଚାଷୀମାନେ ପାଇକାରୀ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କୁ ୧ ଟଙ୍କାରୁ କମ୍‌ ମୂଲ୍ୟରେ ଆଳୁ ବିକ୍ରି କରୁଛନ୍ତି। ଅନେକ ହତାଶ ଚାଷୀ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି। ନିକଟରେ ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ର ଚାଷୀ ଟନ୍‌ ଟନ୍‌ ଟମାଟୋ ରାସ୍ତାରେ ଫୋପାଡ଼ିଦେଲେ କାରଣ ବଜାରକୁ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ପଠାଇଲେ ସେମାନଙ୍କର ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଉଠୁନାହିଁ। ...

ଜାତି ଉତ୍ଥାନରେ ଶିକ୍ଷା

ଜାତି ଉତ୍ଥାନରେ ଶିକ୍ଷା

ଉପେନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ୱାଳ/ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଇନ୍‌ଷ୍ଟାଇନ୍‌ଙ୍କୁ ଥରେ ପଚରାଗଲା- ବିଜ୍ଞାନର ଏତେ ଉନ୍ନତି ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ସମାଜର ଅବସ୍ଥା କାହିଁକି ସୁଧୁରୁନାହିଁ? କାହିଁକି ସୁସ୍ଥ ସମାଜଟିଏ ଗଢ଼ା ଯାଇପାରୁନି? ଆଇନ୍‌ଷ୍ଟାଇନ୍‌ କହିଲେ- ”ବିଜ୍ଞାନର ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ସତ। ମାତ୍ର ମଣିଷର ଉନ୍ନତି କାହିଁ ?“ ବାସ୍ତବରେ ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭୂତ ଉନ୍ନତି ଯୋଗୁ ମଣିଷ ଆଜି ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀସମ ଉଡ଼ିବୁଲୁଛି। ସମୁଦ୍ରର ଅତଳ ଗହ୍ବରରେ ମାଛସମ ସନ୍ତରଣ କରିପାରୁଛି। ଚନ୍ଦ୍ର, ମଙ୍ଗଳରେ ବସତି ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ବସିଲାଣି। ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ ବଳରେ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ସୁଖ, ସୁବିଧା, ସଉକ ସବୁକୁ ସାଉଁଟି ଚାଲୁଛି। ମାତ୍ର ମର୍ତ୍ତ୍ୟଭୂମିରେ ମଣିଷପରି କିପରି ଚଳିବାକୁ ହୁଏ ତାହା ଶିଖିପାରୁନି। ତା’ର ଚେତନାର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ତା’ର ମାନସିକତାର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ତା’ର ଭାବନା, ବିଚାରର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ଯେଉଁଠି ଭଲ ଭାବନାର ମଣିଷ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ସୁସ୍ଥ ସମାଜଟିଏ ସମ୍ଭବ ହେବ କେମିତି?...

ପ୍ରାଚୀର ଓ ସୀମାରେଖା

ପ୍ରାଚୀର ଓ ସୀମାରେଖା

ପ୍ର. ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ମହାନ୍ତି/ ସ୍ଥାପତ୍ୟକଳାର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀର। କ୍ଷେତ୍ରର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡିକ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ। ଏହା ନିଜସ୍ବ ଅଧିକାରକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରେ ଏବଂ ଅନ୍ତେବାସୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ। ‘ଆମେ’ ଓ ‘ତୁମେ’ର ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଘୋଷଣା କରେ। ସୀମା ପ୍ରାଚୀର ସହ ଏକ ପ୍ରବେଶପଥ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ, ଯାହା କି ନୀରବରେ ବହିର୍ବାସୀଙ୍କୁ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ-ଆଇନଗତ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ ଯେ, ପ୍ରବେଶ ଅଧିକାର ସଂରକ୍ଷିତ। ଏହାର ଅତିକ୍ରମଣ ଦଣ୍ଡନୀୟ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏକ ସୀମାପ୍ରାଚୀର ଅବଶ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ସୁଦୂର ଅତୀତରେ ମଧ୍ୟ, ଗ୍ରୀକ୍‌ ନଗର-ରାଜ୍ୟ ଯେପରି କି ଏଥେନ୍ସ, ସ୍ପାର୍ଟା ଏବଂ ଥେବ୍ସରେ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣର ଉଦାହରଣ ଦେଖାଯାଏ। ସଂସଦର ୨୦୦୯ ଅଧିନିୟମ ଦ୍ବାରା ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ ଜିଲାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ପୁରାତନ ନଗର ପରିକଳ୍ପନା ଏବଂ ସ୍ଥାପତ୍ୟକଳା ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା। ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କର୍ମକର୍ତ୍ତାଗଣଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଧାରା ଥିଲା ଏକ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ। ଏହି ପ୍ରାଚୀର ପର୍ବତଗୁଡିକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଯାଉଥିଲା ଏବଂ ପାରିପାର୍ଶ୍ୱିକ ଗ୍ରାମଗୁଡିକର ସୀମାରେଖା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିଲା। ଏହି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରତିବେଶୀ ଭାବରେ ପାଞ୍ଚୋଟି ଗ୍ରାମ ରହିଛି।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ହ୍ବାଟ୍ସ ଆପ୍‌, ଫେସ୍‌ବୁକ୍‌, ଟୁଇଟର ଭଳି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଗ୍ରୁପ୍‌ରେ ଜାତି, ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନେଇ କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସମାଜରେ ବିଭ୍ରାଟ ଖେଳାଉଥିବା ବାର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ଫଟୋ ପୋଷ୍ଟ ନ କରିବା ସକାଶେ ସବୁବେଳେ ସତର୍କ କରାଯାଉଛି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆକୁ ସତ୍ୟ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନକାରୀ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଉଛି। ମାତ୍ର ସମାଜରେ ଏଭଳି କେତେକ ଖଳ ପ୍ରକୃତିର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଭ୍ରାଟ ସୃଷ୍ଟିକରି ମଜା ଦେଖିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ବୁଝିପାରୁ ନାହାନ୍ତି ଯେ, ଏହି ସାଇବର ଅପରାଧ ଆଜିର ସୂଚନା-ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଯୁଗରେ ଆଉ ଗୋପନ ରଖିହେବ ନାହିଁ। ନିକଟରେ ଏକ କନ୍ନଡ ଖବରକାଗଜର ଜଣେ ଫଟୋ ଖବରଦାତା ହ୍ବାଟ୍ସଆପ୍‌ ଗ୍ରୁପ୍‌ରେ ଧର୍ମକୁ ନେଇ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପୋଷ୍ଟ କରି ବୁଧବାର ରାତିରେ ଧରାପଡିଛନ୍ତି। ...

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ପରିବେଶ ପରିଚିନ୍ତା-ମାନେକା ଗାନ୍ଧୀ/ ବିଜ୍ଞାନ ଯେମିତି ଚାଲିଛି, ଯଦି ଠିକ୍‌ ଠିକ୍‌ ସେମିତି ଚାଲେ ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ୧୦୦ ବର୍ଷ ପରେ ମଣିଷମାନେ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିବେ। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏବେ ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ, ଯକୃତ, କିଡ୍‌ନୀ, ଅଗ୍ନ୍ୟାଶୟ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌ ଆଦି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଉପରେ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ, ପେଶୀ ଓ କୋଷର ଚାହିଦା ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି। ଏଥିପାଇଁ ମଣିଷ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର ଅଭାବ ପଡ଼ୁଥିବାରୁ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପାଇଁ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରୁ ପେଶୀ ବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରେ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାଷାରେ ଜେନୋଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟେଶନ୍‌ କୁହାଯାଉଛି। ତେବେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ବାବଦରେ ଯାହା ବି ଗବେଷଣା ଓ ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଛି, କୌଣସିଟି ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ। (ଏ ବାବଦ ପ୍ରଥମ ନିବନ୍ଧ ଜାନୁୟାରୀ ୪ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା)। ତେବେ ପୂରା କର୍ପୋରେଶନ୍‌ ଏବେ କାମରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପେଟ, ଛାତି ଆଦି ଚିରି ଅନ୍ତବୁଜୁଳା, ଯକୃତ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌, ବୃକ୍କ, ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଆଦି ବାହାର କରି ଗବେଷଣା ଜାରି ରହିଛି, ଯାହାଫଳରେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନ୍‌ରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରିବ। ଏହା ସପକ୍ଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦରକାର ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ମଣିଷର ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ନ ମିଳିଲେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅବୟବ ମିଳିପାରିବ। ସେଥିପାଇଁ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଆଉ ମାସ ମାସ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବନି। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରତିରୋପଣ ହୋଇପାରିଲେ ରୋଗୀଙ୍କ ବଞ୍ଚିବା ହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇପାରିବ। ମଣିଷ ମରିବା ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କରି ତା’ଠାରୁ ଆଂଶିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଜିଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥ ସବଳ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚେତକ ଦେଇ ତା’ଠାରୁ ତାଜା ଅବୟବ କାଢ଼ି ଅଣାଯାଇପାରିବ। ...

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

କମଳାକାନ୍ତ ଜେନା/ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସମୀର ସହିତ ବଜାରରେ ମଦନର ଭେଟ ହୋଇଗଲା। ଉଭୟଙ୍କ ହାତରେ ପରିବାଥଳି। ମଦନ ପଚାରିଲା, ଭାଇ, କେତେବେଳେ ଆସିଲ? ଥଳି ଖାଲି। କିଛି କିଣିନା କି? ସମୀର ଉତ୍ତର ଦେଲା, ହଁ, ଅଧଘଣ୍ଟା ହେବ ଆସିଲିଣି। ହେଲେ, କ’ଣ ନେବି ଠିକ୍‌ କରିପାରୁନି। ମଦନ କହିଲା, କ’ଣ କହୁଛ? ଶୀତ ଯେତେ ବଢୁଛି, ବଜାରରେ ସେତେ ପରିବା ଆସି ଗଦା ହେଉଛି। ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲକୋବି। ମେଣ୍ଢାମୁଣ୍ଡ ପରି ଓଲକୋବି। ବାଇଗଣ, ମୂଳା, ଶିମ୍ବ, କାହିଁ କେତେ କ’ଣ ପଡିଛି। ତୁମେ ପୁଣି କ’ଣ ନେବ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ସମୀର କହିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଛି। ଏଡେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦିଶୁଥିବା ପରିବା ନେବାକୁ ଘରେ ପୂରା ମନା କରିଛନ୍ତି। ସିଧାସିଧା କହିଛନ୍ତି- ଦେଶୀ ପାଇଲେ ଆଣିବ, ନ ହେଲେ ସେମିତି ଫେରିଆସିବ। ଅଧଘଣ୍ଟା ହେଲାଣି, ମୁଁ ଦେଶୀ ଖୋଜୁଛି। ମଦନ ଟିକିଏ ରହିଯାଇ କହିଲା, ଘରେ ଠିକ୍‌ କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯେମିତି ଚାରିଆଡେ ପାଣି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧଜଳ ମୁନ୍ଦାଏ ମିଳିବା କଷ୍ଟକର। ସେମିତି ବଜାରରେ ପରିବା ଅଛି, କିନ୍ତୁ କିଣିବା ଆଗରୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡୁଛି। ଆଗରୁ ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ କୋବି ବାଇଗଣ ମିଳୁ ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ସୁଆଦିଆ ଲାଗୁଥିଲା। ଆଜିକାଲି ହରମୋନ୍‌ ଓ ସାର ଦିଆ ପରିବାରେ ସେ ସୁଆଦ ନାହିଁ। ମୋର ବି ସେଇ ସମସ୍ୟା। ମୁଁ ଦେଶୀ ପରିବା ଦି’ଟା ଖୋଜୁଛି।...

ଅବଗଣନା

ଅବଗଣନା

ଡ. ସୁବାସ ଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର/ ପିଲାଟିଏ ନୂଆକରି ଯେତେବେଳେ ପାଠପଢ଼ା ଶିଖେ ବାପା, ମା’ ଭାରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ବିଶେଷତଃ ଗଣନା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତା’ର ଦକ୍ଷତା ସେମାନେ ବଖାଣି ବସନ୍ତି ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କୁ। ‘ପଚାରି ଦେଖ, ମୋ ପୁଅ ଗୋଟିଏ ନିଃଶ୍ୱାସରେ ଏକରୁ ଶହେ ଗଣିଦେବ।’ ଅବଶ୍ୟ ସ୍କୁଲରେ ପୁଣି ନୂଆ ପ୍ରକାର ଏକ ଗଣତି ଶିଖାଯାଏ-ଓଲଟା ଗଣତି। ଟିକିଏ ପାଠୁଆ ବାପା, ମା’ ପୁଅ ବା ଝିଅର ଏ ବାବଦ ଦକ୍ଷତା ଦେଖି ଆହୁରି ଅଧିକ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ପୂର୍ବଦକ୍ଷତା ସହ ଏହାକୁ ଯୋଡ଼ି ପିଲାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି। ଅବଶ୍ୟ ସେ ପ୍ରକାର ବାପା, ମା’ ଜାଣି ନ ଥାନ୍ତି, ମସ୍ତିଷ୍କ ଏବେ ଖାଲି, ବହୁ ଜିନିଷ ଏ ଭିତରେ ରଖିହେବ। ପାଠର ପ୍ରକୃତ ଚାପ ଆସିଲେ ଅନେକ କିଛି ମନ୍ଥର ହୋଇଯିବ ଏବଂ ବାପା, ମା’ ପିଲାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସ୍କୁଲରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍କୁଲ ନେଇଯିବେ। ସ୍କୁଲ ବଦଳୁ ବା ନ ବଦଳୁ ପିଲାଟି ପଢ଼େ, ବଢ଼େ ଏବଂ ଦେଖେ ଜୀବନ ଗଣିତ ବହିରେ ଗଣତି ଅପେକ୍ଷା ଓଲଟା ଗଣତି ବା ଅବଗଣନା ବେଶି। ଜୀବନର ଅତି ଜଟିଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଦେଖେ ଏକରୁ ଦଶ ଅପେକ୍ଷା, ଦଶରୁ ଏକ ବା ଶୂନ ଗଣନା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଉଛି। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ ଆସେ, ଆସେ ଏସିଆନ୍‌ ଗେମ୍ସ ବା ଏସୀୟ ଦୌଡ଼କୁଦ। ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ଅବଗଣନା ପର୍ବ। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ-୧୦୦ଦିନ, ୯୯ଦିନ, ୯୮ଦିନ...ା ଆମେ ବେଶି ଚକିତ ହେଉ କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅବଗଣନା ଶୈଳୀ ଦେଖି। ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମାସର ଅବଗଣନା, ତା’ପରେ ଦିନ, ତା’ପରେ ଘଣ୍ଟା, ମିନିଟ୍‌ ଏବଂ ଶେଷରେ ସେକେଣ୍ଡ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିପାରେ ଏ ଅବଗଣନା କ’ଣ ପାଇଁ? କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ଭଳି ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚମାନର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପର୍ବ। ପ୍ରକଳ୍ପ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷକୁ ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ସକ୍ରିୟ କରେ ଏବଂ ସୂଚେଇ ଦିଏ ଏ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ସେ କେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେ ସାମାନ୍ୟ ହେଲେ ବି ପ୍ରକଳ୍ପର ସଫଳତା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଧ୍ୟାନପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋନିବେଶ ଅତି ଜରୁରୀ।...

ଏଇ ଭାରତରେ

କୁହାଯାଏ ଲୋଭର ସୀମା ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ସର୍ବସ୍ବାନ୍ତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ‘ଜୀବ ଅଛି ତ, ଲୋଭ ଅଛି’ ନ୍ୟାୟରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହାକୁ ସମ୍ବରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଲୋଭ କରି ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ କିପରି ୮ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ହରାଇଛନ୍ତି ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର କୁର୍ଲାସ୍ଥିତ ନେହେରୁ ନଗର ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ ଗୋବିନ୍ଦ ତଲଓ୍ବାରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଠକାମିର ଶିକାର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛି। ୬୨ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ଗୋବିନ୍ଦ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ, ଜଣେ ପଦସ୍ଥ ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ସେ ଅବସର ନେଇଛନ୍ତି ନିକଟରେ। ଚାକିରି କାଳ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ରୋଜଗାର ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ସେଭଳି କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ସମସ୍ୟା ନାହିଁ ତାଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଅବସର ପରେ ସେ ଚାହିଁଲେ କୌଣସି ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି କରି ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ହେବେ। ଖୋଜି ଚାଲିଲେ ଚାକିରି, ଏଥିପାଇଁ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ର ସାହାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ବୟସ ଓ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଦେଖି ଏବଂ ସେ ଚାକିରି ଆଶାୟୀ ବୋଲି ଜାଣି ତାଙ୍କ ସହ ଭାବ ଲଗାଇ ଦେଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ପରେ ଠିକଣା ଖୋଜି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି ମିଳିବ ବୋଲି କହି ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ କାଗଜପତ୍ର ନେଲେ। ପ୍ରୋସେସିଂ ଫି ପାଇଁ କିଛି ପଇସା ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ତା’ପରଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଶୋଷଣ...