Dharitri News
ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଦାମ୍ପତ୍ୟ ପ୍ରେମର ବୈଜ୍ଞାନିକ ରହସ୍ୟ

ଦାମ୍ପତ୍ୟ ପ୍ରେମର ବୈଜ୍ଞାନିକ ରହସ୍ୟ ଡ. ରମେଶ ଚନ୍ଦ୍ର ପରିଡ଼ା/ ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କକୁ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନଟିଏ କେବେକେବେ ମନକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଥାଏ- କାହିଁକି ଏହା ଏତେ ନିବିଡ ? ବିବାହ ବିଚ୍ଛେଦ ବଢି ବଢି ଚାଲିଥିବା ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ମା’-ପୁଅ ସମ୍ପର୍କକୁ ବାଦ୍‌ ଦେଲେ ସମ୍ଭବତଃ ତହିଁରୁ ଦୃଢତର ସମ୍ପର୍କ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମା’ବାପାଙ୍କ ସହିତ ପୁଅଝିଅ ତଥା ଭାଇଭଉଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କର ନିବିଡତାକୁ ଜିନୀୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ପ୍ରଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରୟାସ ହୋଇଛି। କିନ୍ତୁ ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ରହିଯାଇଛି ଏ ଦିଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବୋଧ। ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ କଳହରତ ରହୁଥିଲେ ହେଁ ଏବଂ ଉଭୟ ପରସ୍ପରର ମତକୁ ବିରୋଧ କରୁଥିଲେ ହେଁ ସେମାନେ କେହି କାହାରିକୁ ଛାଡି ରହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ- କମିକ୍‌ ଚରିତ୍ର ଟମ୍‌ ଓ ଜେରୀଙ୍କ ଭଳି। ୟା’ମୂଳରେ କି ରହସ୍ୟ ଲୁକ୍କାୟିତ? ଯଦି କେବଳ ଯୌନ ସମ୍ପର୍କ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ତା’ହେଲେ ପଶୁମାନଙ୍କଠାରେ ତାହା ଏତେ ଦୃଢ ନୁହେଁ କାହିଁକି ? ପରମ୍ପରାବାଦୀମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ, ଏ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ବର୍ଗରେ ତିଆରି ହୋଇଥାଏ, ଯାହାକି ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଅତୁଟ ରହିବାକୁ ଅଭିପ୍ରେତ। ଏହିଭଳି ବିଶ୍ୱାସ ବା ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ କ’ଣ ଆମ ଚିନ୍ତାଧାରାରେ ଏପରି କିଛି ଜୈବିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ, ଯାହାକୁ କି ଏଥିପାଇଁ ଦାୟୀ କରାଯାଇପାରିବ ? କୌଣସି ଯୁକ୍ତି ଯଥାର୍ଥତା କିମ୍ବା ବୈଜ୍ଞାନିକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ମାଧ୍ୟମରେ ଏହାର ସ୍ବୟଂସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତରଟିଏ ଏଯାବତ୍‌ ମିଳିପାରି ନାହିଁ। ଏଣୁ ଏ ସମ୍ପର୍କର ଅସୀମ ଗଭୀରତାକୁ କେବଳ ଏକ ବିସ୍ମୟ ବୋଲି କୁହାଯାଇପାରିବ। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ନିମ୍ନୋକ୍ତ ଦୁଇଟି ଘଟଣାର ଅବତାରଣା। ପ୍ରଥମ ଘଟଣା- ଜଣେ ପତି ଥିଲେ। ଯାହାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ ଅସାମାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଗାଢ। ତେବେ କିଛିବର୍ଷ ଅତିବାହିତ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ସୁଖୀ ଦାମ୍ପତ୍ୟଜୀବନରେ କଳା ମେଘ ଘୋଟି ଆସିଲା। ପତ୍ନୀ ପୀଡିତ ହେଲେ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଚର୍ମରୋଗରେ। ସମସ୍ତ ଚିକିତ୍ସା ସତ୍ତ୍ୱେ କିଛି ଫଳ ହେଲା ନାହିଁ, ବରଂ ଦିନକୁ ଦିନ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଅବକ୍ଷୟ ଘଟିଚାଲିଲା। ଏଣୁ ତାଙ୍କର ଭୟ ହେଲା ଯେ, ଏଣିକି ତାଙ୍କ ପତି ଆଉ ତାଙ୍କୁ ଆଗଭଳି ଭଲ ପାଇବେ ନାହିଁ। ଏ ଚିନ୍ତାରେ ସେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇପଡିଲେ। ତାଙ୍କ ମାନସିକ ସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡିଲା। ଏ କଥା ତାଙ୍କ ପତି ବୁଝିପାରିଲେ ଏବଂ ଏପରି ଆଶଙ୍କା ଭିତ୍ତିହୀନ ବୋଲି ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାହା ବିଶ୍ୱାସ କଲେନାହିଁ। ଫଳରେ ତାଙ୍କର ସାଧାରଣ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟରେ ଘୋର ଅବନତି ଦେଖାଗଲା। ଦିନକର କଥା। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପତି ବାହାରିଗଲେ ଏକ ସୁଦୂର ସହରକୁ। ଫେରିଲା ବାଟରେ ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିଲା ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ହରାଇ ବସିଲେ। ଏହାପରେ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ବଢିଗଲା। ତାଙ୍କୁ ପତି ସେବାରେ ଅଧିକ ସମୟ ଓ ଶ୍ରମ ନିୟୋଜିତ କରିବାକୁ ପଡିଲା। କିନ୍ତୁ ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କର ଅନୁଶୋଚନା ନ ଥିଲା ବରଂ ସେ ବିଚଳିତ ଥିଲେ ପତିଙ୍କର ଅନ୍ଧତ୍ୱକୁ ନେଇ। ତେଣୁ ସେ ଅନେକ ବଡ ବଡ ଡାକ୍ତରଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ନେଲେ। ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ହରାଇବାର କାରଣ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ କି ତା’ର ପ୍ରତିକାର କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଣେ ଦିନକୁଦିନ ପତ୍ନୀଙ୍କର ଚର୍ମରୋଗ ବଢୁଥାଏ। ସେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଅସୁନ୍ଦରୀ ହୋଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି। ତେବେ ତାଙ୍କର ଏଥିପ୍ରତି ନିଘା ନ ଥାଏ। କାରଣ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଥାନ୍ତି ଯେ, ତାଙ୍କ ପତି ଏ କଥା ଜାଣିପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଅତଏବ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରେମ ପ୍ରଗାଢ ହୋଇ ଚାଲିଥାଏ। ଦିନେ ହଠାତ୍‌ ପତ୍ନୀଙ୍କର ହୃଦ୍‌ଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଲା। ପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଥିଲା ଏକ ଦାରୁଣ ଆଘାତ। ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇପଡିଲେ। ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କର କ୍ରିୟାକର୍ମ ଆଦି ଯଥାରୀତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ କଲେ ଏବଂ ତା’ପରେ ବାହାରିଲେ ଘର ଓ ସହର ଛାଡି କୌଣସି ଏକ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପଡୋଶୀ ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ଏଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବାରଣ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ- ତୁମେ ତ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ। ଆଜିଯାଏ ତୁମ ପତ୍ନୀ ତୁମର ସବୁ ସେବା ଯତ୍ନ କରୁଥିଲେ। ସେ ତ ଚାଲିଗଲେ, ଏବେ ତୁମେ ଘର ଛାଡିଗଲେ ଚଳିବ କିପରି ? ବରଂ ଏଇଠି ରୁହ। ଯଥାସମ୍ଭବ ଆମେ ତୁମର ଦେଖାଶୁଣା କରିବୁ। ଏହା ଶୁଣି ପତି ଜଣକ ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ- ”ତୁମେମାନେ କ’ଣ ଭାବୁଛ ଯେ ମୁଁ ସତକୁ ସତ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି ବୋଲି ? ନା...ନା..., କଦାପି ନୁହେଁ। ମୁଁ କେବଳ ସେପରି ଅଭିନୟ କରୁଥିଲି। କାରଣ ମୋ ପତ୍ନୀଙ୍କର ରୂପ କୁରୂପ ହୋଇଯିବାରୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଆସିଯାଇଥିଲା ଯେ ମୁଁ କାଳେ ତାଙ୍କୁ ଭଲ ପାଇବି ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ ସେ ପ୍ରବଳ ମାନସିକ ଚାପରେ ଥିଲେ। ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ଓ ଚିରନ୍ତନ ହେଲାବେଳେ ବାହ୍ୟ ସୁନ୍ଦରତା ଅସ୍ଥାୟୀ ବୋଲି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଯେତେ ବୁଝାଇଲେ ବି ତାଙ୍କର ଏଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ ଆସୁ ନ ଥିଲା। ସେଇଥିପାଇଁ ତାଙ୍କ ମନରୁ ସେ ମିଥ୍ୟା ଭୟ ଦୂର କରି ତାଙ୍କୁ ସୁଖୀ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଭଳି ଛଳନା କରୁଥିଲି ।“ ଏ ଘଟଣାଟି ଘଟିଥିଲା (୨୦୧୬ରେ) ଜାପାନର ହିରୋସୀମା ସହରରେ ଏବଂ ସେହି ଦମ୍ପତି ଥିଲେ ଟିକୋ ଏବଂ ଇଟୋ ୟୁଓସ୍କି। ଦ୍ୱିତୀୟ ଘଟଣା- ଜଣେ ପତ୍ନୀ ଥାଆନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦାମ୍ପତ୍ୟଜୀବନ ଥାଏ ସୁଦୀର୍ଘ। ତାହା ପୁଣି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଅତି ଅପରିପକ୍ୱ ବୟସରୁ, ଯେତେବେଳେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ବୟସ ୧୬ ବର୍ଷ ଓ ପତିଙ୍କ ବୟସ ୧୮। ତା’ ପରଠାରୁ ସେମାନେ ପ୍ରାୟତଃ କେବେ ଅଲଗା ହୋଇ ନାହାନ୍ତି। ଏମିତି କଟିଯାଏ ୭୦ ବର୍ଷ। ବୟସାଧିକ୍ୟ ଯୋଗୁ ପତି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। କ୍ରମେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାସିବାକୁ ଲାଗେ ମତିଭ୍ରମ ରୋଗ ବା ଡିମେନ୍‌ସିଆ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ କ୍ରମେ ଅଚଳ ହେବାକୁ ଲାଗେ। ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କର ଯଥାସମ୍ଭବ ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି। ହେଲେ ଶେଷରେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପରାମର୍ଶ କ୍ରମେ ତାଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି କରାଯାଏ। ସେତେବେଳକୁ ପତିଙ୍କ ବୋଧଶକ୍ତି ଅନେକାଂଶରେ ହ୍ରାସ ପାଇଥାଏ। ଏଣୁ ସେ ବିଶେଷ କିଛି ଜାଣି ପାରନ୍ତିନି। କିନ୍ତୁ ପତ୍ନୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ବିଚ୍ଛେଦ ଥାଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ। ଫଳରେ ତାଙ୍କର ବି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟଭଙ୍ଗ ହୁଏ। ତଥାପି ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଯାଆନ୍ତି ପତିଙ୍କ ସଙ୍ଗେ କିଛି ସମୟ କଟାଇବାକୁ। ସାଙ୍ଗରେ ଧରି ଯାଆନ୍ତି ତାଙ୍କ ମନପସନ୍ଦର ଖାଦ୍ୟ। ଦିନକର କଥା। ପତିଙ୍କର ମତିଭ୍ରମ ପହଞ୍ଚେ ଚରମସୀମାରେ। ତେଣୁ ସେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଆଉ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ କି ତାଙ୍କ ସହିତ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏ ଆଚରଣ ତାଙ୍କୁ ମନେହୁଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃସହ। ମର୍ମାହତ ହୋଇ ସେ ସେହିଠାରେ ଚେତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ପଡିଯାଆନ୍ତି। ଏଣୁ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ଭର୍ତ୍ତି କରିଦିଆଯାଏ ଓ ରଖାଯାଏ ପତିଙ୍କର ପାଖ ଶଯ୍ୟାରେ। ଯେଉଁଠୁ ସେ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ। କିଛିଦିନ ବିତିଯାଏ। ପତ୍ନୀ ସାମାନ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଦିନେ ହଠାତ୍‌ ପତିଙ୍କର ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟାବସ୍ଥାରେ ଅବନତି ଘଟେ ଏବଂ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି। ଏ ଦାରୁଣ ଦୃଶ୍ୟ ସହ୍ୟ କରିପାରନ୍ତିନି ପତ୍ନୀ। ସେ ଶଯ୍ୟାରେ ପଡି ଛଟପଟ ହୁଅନ୍ତି ଓ ମାତ୍ର ୪ ମିନିଟ ପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣବାୟୁ ଉଡିଯାଏ। ଦାମ୍ପତ୍ୟ ପ୍ରେମର ଏହି ଅନନ୍ୟ ଘଟଣାଟି ଥିଲା ଏକ ନାଟକର ବିଷୟବସ୍ତୁ, ଯାହା ଅଭିନୀତ ହୋଇଥିଲା ୨୦୧୬ରେ ବ୍ରିଟେନରେ। ଏଥିରେ ନାୟିକାନାୟକ ଥିଲେ ଭେରା ଓ ଓ୍ବିଲିଫ୍‌ ରୁସେଲ୍‌ । ପତି-ପତ୍ନୀ ସମ୍ପର୍କ ଏତେ ଗଭୀର ହେବାର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି ଷ୍ଟାଣ୍ଡଫୋର୍ଡ ୟୁନିଭରସିଟି ସ୍କୁଲ ଅଫ୍‌ ମେଡିସିନର ବୈଜ୍ଞାନିକ ରୋବର୍ଟ ମାଲେଙ୍କା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଗବେଷକଗଣ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗବେଷଣା ପତ୍ରିକା ନେଚରର ଏପ୍ରିଲ, ୨୦୧୭ସଂଖ୍ୟାରେ ପ୍ରକାଶିତ ଏକ ନିବନ୍ଧରେ ସେମାନେ ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି ଯେ ସମ୍ଭବତଃ ଆମେ ଲଭ୍‌ ହରମୋନ ବୋଲି କହୁଥିବା ଅକ୍ସିଟୋସିନର ଏଥିରେ କିଛି ଭୂମିକା ରହିଛି। ଏହି ହର୍‌ମୋନଟି ମସ୍ତିଷ୍କର ନିଉକ୍ଲିୟସ ଆକ୍ୟୁମ୍ବେନସ୍‌ ଅଂଶର କ୍ରିୟାବିଧିରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ, ଯାହା କି ସ୍ନାୟୁବିଜ୍ଞାନୀମାନେ ରିଓ୍ବାର୍ଡ ବୋଲି କହୁଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅନୁଭୂତି ସୃଷ୍ଟିହେବାରେ ସହାୟତା କରେ। ଆମେ ସାମାଜିକ ହେବା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଏହାର ଅବଦାନ ଥିବା ମନେ କରାଯାଏ। ଏପରି କି ମୂଷା, ଠେକୁଆ ଆଦି ପଶୁମାନଙ୍କଠାରେ ଯୋଡିଯୋଡି ହୋଇ ବାସ କରିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତିକୁ ଏହା ପ୍ରରୋଚିତ କରେ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ମତ। ତେବେ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ଯେ ଦିନକୁ ଦିନ ସାରା ବିଶ୍ୱରେ ଅଧିକାଂଶ ସମାଜରେ ବିବାହ ବିଚ୍ଛେଦ ବଢି ବଢି ଚାଲିଛି କାହିଁକି? ପରିବେଶର ପ୍ରଭାବରେ କ’ଣ ଏହି ହରମୋନର କ୍ରିୟାଶୀଳତା କ୍ରମେ ହ୍ରାସ ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି ? (ଉଷା ନିବାସ, ୧୨୪/୨୪୪୫, ଖଣ୍ଡଗିରି ବିହାର, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୋ:୯୯୩୭୯୮୫୭୬୭)

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଓବିଓଆର୍‌ ବିକଳ୍ପ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଓବିଓଆର୍‌ ବିକଳ୍ପ

ଓ୍ବାନ୍‌ ବେଲ୍‌ଟ ଓ୍ବାନ୍‌ ରୋଡ୍‌ (ଓବିଓଆର୍‌) ପ୍ରକଳ୍ପ ଜରିଆରେ ଏସୀୟ ଏବଂ ୟୁରୋପୀୟ ଦେଶଗୁଡିକରେ ପ୍ରଭାବ ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଚାଇନା ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଛି। ଏହାର ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ, ଆମେରିକା, ଭାରତ ଏବଂ ଜାପାନ ଅନ୍ୟ ଏକ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛନ୍ତି। ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆର ଅର୍ଥନୈତିକ ରିପୋର୍ଟରେ ଏଭଳି ଏକ ଯୋଜନା ସମ୍ପର୍କରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ଯଦିଓ ଏ ନେଇ ଏହି ଚାରି ରାଷ୍ଟ୍ର ପକ୍ଷରୁ କୌଣସି ବିଧିବଦ୍ଧ ଆଭାସ ମିଳିନାହିଁ, ତେବେ ଚଳିତ ସପ୍ତାହରେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ମାଲ୍‌କମ୍‌ ଟର୍ନବୁଲ ଆମେରିକା ଗସ୍ତ କାଳରେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଡୋନାଲ୍‌ଡ ଟ୍ରମ୍ପଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିବେ ବୋଲି ସୂଚନା ମିଳୁଛି। ଜାଣିବାକୁ ମିଳିଛି ଯେ, ପରସ୍ପର ସହ ତାଳମେଳ ରଖି ଏହି ଚାରି ରାଷ୍ଟ୍ର ଅର୍ଥନୈତିକ ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବେ। ଚାଇନାର ବଡଭାଇପଣିଆକୁ ରୋକିବା ସକାଶେ ଏହି ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି ବୋଲି କୁହାଯାଉଛି। ଚାଇନାର ଓବିଓଆର୍‌ ପ୍ରକଳ୍ପ ସମ୍ପର୍କରେ ୨୦୧୩ରୁ ସୂଚନା ମିଳିଥିଲା। ସେତେବେଳେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଜି ଜିନ୍‌ପିଙ୍ଗ୍‌ କାଜାଖସ୍ତାନ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଏକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିବାବେଳେ ଆଞ୍ଚଳିକ ଭିତ୍ତିଭୂମି ବିକାଶର କଥା ଉଠାଇ ଉକ୍ତ ପ୍ରକଳ୍ପ ସମ୍ପର୍କରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ୬୦ରୁ ଅଧିକ ଦେଶ ସହ ପରିବହନ ଏବଂ ବାଣିଜି୍ୟକ ସମ୍ପର୍କ ସୁଦୃଢ଼ କରି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏସୀୟ ଦେଶଗୁଡିକର ଭୂମିକାକୁ ମଜଭୁତ କରିବା ସକାଶେ ଚାଇନା ଓବିଓଆର ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଜିନ୍‌ପିଙ୍ଗ ସୂଚନା ଦେଇଥିଲେ। ଗତବର୍ଷ ମେ’ରେ ଚାଇନା ଉକ୍ତ ପ୍ରକଳ୍ପର ଉଦ୍‌ଘାଟନୀ ଉତ୍ସବକୁ ବିଭିନ୍ନ ରାଷ୍ଟ୍ରର ମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲା। ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ସକାଶେ ୧୨,୪୦୦ କୋଟି ଡଲାର ଅର୍ଥ ଚାଇନା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବ ବୋଲି ଉକ୍ତ ଉତ୍ସବରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା। କେବଳ ବ୍ୟବସାୟିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ରଖି ନୁହେଁ ଓବିଓଆର୍‌ ଚାଇନାର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ ପଦକ୍ଷେପ। ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଭାରତ ସମେତ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଚାଇନା ତା’ର ଉତ୍ପାଦିତ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଲଦି ସାରିଲାଣି। ଏପଟେ ଦକ୍ଷିଣ ଚାଇନା ସମୁଦ୍ରରେ ଆଧିପତ୍ୟ ଜାହିର କରିବା ସହ ପଡୋଶୀ ଦେଶଗୁଡିକ ସୀମାନ୍ତରେ ବେଳକୁ ବେଳ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରି ଚାଇନା ତା’ର ଜୋର ଦେଖାଇ ଆସୁଛି । ଓବିଓଆର ପ୍ରକଳ୍ପରେ ଏକାଧିକ ଦେଶକୁ ସାମିଲ କରୁଥିବାରୁ ଚାଇନାର ବାଣିଜ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ରହିବ ନାହିଁ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି। ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆମେରିକା, ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ, ଜାପାନ ଓ ଭାରତ ଭଳି ରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି ବଡ ଶକ୍ତିକୁ ସାମ୍ନା କରିବା ପାଇଁ ହାତ ମିଳାଇଛନ୍ତି। ଚାଇନା ଯାହା ୫ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଯୋଜନା କରିଥିଲା ତାହା ଏବେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ, ଜାପାନ, ଭାରତ, ଓ ଆମେରିକା ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ରୂପ ନେବାକୁ ଆହୁରି କେତେବର୍ଷ ଲାଗିବ ତାହା କହିବା ମୁସ୍କିଲ। ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ପକ୍ଷରୁ କୁହାଯାଇଛି ଯେ, ଏହି ଯୋଜନା ଓବିଓଆର୍‌ର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ନୁହେଁ, ବିକଳ୍ପ ମାତ୍ର। ମୂଳକଥା ହେଲା ଆମେରିକା, ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ଏବଂ ଜାପାନ ଭଳି ରାଷ୍ଟ୍ର ବଡଧରଣର ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରକଳ୍ପରେ ଅର୍ଥ ଲଗାଇବା ପାଇଁ ସମର୍ଥ। ଏହି ଦେଶଗୁଡିକ ବୈଷୟିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ସୁଦୃଢ ହେବା ସହ ଆର୍ଥିକ ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ଭାରତ ଭଳି ଦେଶଠାରୁ କାହିଁ କେତେଗୁଣ ଆଗରେ। ଭାରତରେ ଏବେ ଘୋର ଅର୍ଥନୈତିକ ସମସ୍ୟା ଦେଖାଦେଲାଣି। ବିମୁଦ୍ରୀକରଣ ଏବଂ ତରବରିଆ ଭାବେ ଜିଏସ୍‌ଟି ଲାଗୁ ହେବା ପରେ ଦେଶର ଅର୍ଥନୈତିକ ମେରୁଦଣ୍ଡ ଦୋହଲି ଯାଇଛି। ଶିଳ୍ପ ଉତ୍ପାଦନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତ ବହୁ ପଛରେ। କୃଷିକ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଅଗ୍ରଗତି ହୋଇନାହିଁ । ଏପରିସ୍ଥଳେ ଏତେ ବୃହତ୍‌ ଯୋଜନାରେ କେଉଁ ଆକାରରେ ଭାରତ କରଦାତାଙ୍କ ଅର୍ଥ ଲଗାଇବ ତାହା ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ହୋଇ ଛିଡା ହେଲାଣି। ଚାଇନା କଥା ଦେଖିଲେ ଏହି ରାଷ୍ଟ୍ର ପ୍ରଥମେ ତା’ର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ଅର୍ଥନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସୁଦୃଢ କରିବାରେ ଲାଗି ରହିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଦମ୍ଭର ସହ ଏହି ଦେଶ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ମୁଣ୍ଡ ଖେଳାଉଛି। ଭାରତରେ ବିପରୀତ ପରିସ୍ଥିତି। ଦେଶ ଭୁଶୁଡି ପଡୁଥିବାବେଳେ ଦୁନିଆର କଥା ଚିନ୍ତା କରାଯାଉଛି। ଭାରତର କୂଟନୈତିକ ପାରଦର୍ଶିତାକୁ ଦେଖିଲେ ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆ ପ୍ରାୟୋଜିତ ନୂଆ ଯୋଜନାରେ ଆମର କେତେ ବଳ ରହିବ ଏବଂ ଦେଶକୁ କେତେ ଲାଭ ମିଳିବ ତାହା ଏବେଠାରୁ କହିବା କଷ୍ଟକର।

ଚାକିରି ଜବାବ ପକୋଡ଼ାରେ

ଚାକିରି ଜବାବ ପକୋଡ଼ାରେ

ଭାଲଚନ୍ଦ୍ର ଷଡ଼ଙ୍ଗୀ/ ଆଜିକାଲି ଦେଶରେ ‘ପକୋଡ଼ା ବିକିବା’ ନେଇ ବେଶ୍‌ ଚର୍ଚ୍ଚା ଚାଲିଛି। ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି କିଛିଦିନ ତଳେ ଏକ ଗଣମାଧ୍ୟମର ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍‌କାର ଦେବା ସମୟରେ ଯେଉଁ ଠେଲାବାଲା ପକୋଡ଼ା ବିକି ଦିନକୁ ୨୦୦ ଟଙ୍କା ଆୟ କରୁଛି ତାହା କ’ଣ ରୋଜଗାର ନୁହେଁ କି ବୋଲି କହିବା ପରେ ଏହାକୁ ନେଇ ବିତର୍କ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଛି। ରାସ୍ତାକଡ଼ର ପାନ ଦୋକାନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସଂସଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଠି ଏ ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚା ହେବା ସହ ପକୋଡ଼ା ଏବେ ରୋଜଗାରର ନୂଆ ପ୍ରତୀକ ହୋଇଯାଇଛି। ନିକଟରେ ବାଙ୍ଗାଲୋରରେ ମୋଦିଙ୍କ ଏକ ସମାବେଶ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ କିଛି ଏମ୍‌ବିଏ, ଏମ୍‌ସିଏ ପାସ୍‌ କରିିଥିବା ଯୁବକ ଷ୍ଟଲ୍‌ ପକାଇ ପକୋଡ଼ା ବିକି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ବକ୍ତବ୍ୟର ପ୍ରତିବାଦ କରିଛନ୍ତି। ମୋଦିଙ୍କ ବକ୍ତବ୍ୟକୁ ନାପସନ୍ଦ କରି ପୂର୍ବତନ ଅର୍ଥମନ୍ତ୍ରୀ ପି. ଚିଦାମ୍ବରମ୍‌ ମଧ୍ୟ ‘ଯଦି ପକୋଡ଼ା ବିକିବାକୁ ଚାକିରି କୁହାଯିବ ତା’ହେଲେ ଭିକ ମାଗିବାକୁ ବି କାହିଁକି ଚାକିରି କୁହାଯିବନି ?’ ବୋଲି ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ତେବେ ମୋଦିଙ୍କ ପକୋଡ଼ା ତତ୍ତ୍ୱ ସପକ୍ଷରେ ଜୋରଦାର ଯୁକ୍ତି ବାଢ଼ିବାକୁ ଆଉ ପାଦେ ଆଗେଇ ଯାଇ ଖୋଦ୍‌ ଭାଜପା ସଭାପତି ଅମିତ ଶାହ ‘ବେକାର ରହିବା ଅପେକ୍ଷା ପକୋଡ଼ା ବିକିବା ଭଲ’ ବୋଲି ଯୁକ୍ତି କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ କହି ରଖିବା ଉଚିତ ହେବ ଯେ ପକୋଡ଼ା ବିକିବା ଖରାପ କଥା କିମ୍ବା ତୁଚ୍ଛ ପେସା ନୁହଁ। ଯେଉଁମାନେ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଠେଲାଗାଡ଼ିରେ ପକୋଡ଼ା ବିକି ପରିବାରର ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟାଉଛନ୍ତି ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ରୂପେ ସମ୍ମାନର ସହ ରୋଜଗାର କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାହା ଆଦୌ ଚାକିରି ପଦବାଚ୍ୟ ହୋଇ ନ ପାରେ। ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଶ୍ରମ ସଙ୍ଗଠନର ସଂଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଯେଉଁ ପେସାରେ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ଥିରତା ରହିଥିବ, ଦରମାର ନିୟମିତତା ରହିଥିବ ଏବଂ ରୋଜଗାରର ସ୍ଥାୟିତ୍ୱ ରହିଥିବ ତାକୁ ହିଁ ଚାକିରି କୁହାଯିବ। କୌଣସି ବି ଶିକ୍ଷିତ ଯୁବକ ଖୁସିରେ କିମ୍ବା ସ୍ବଇଚ୍ଛାରେ ଫୁଟ୍‌ପାଥ୍‌ରେ ପକୋଡ଼ା ବକି ନ ଥାଏ। କେବଳ ଚାକିରି ନ ପାଇ ମଜ୍‌ବୁରୀରେ କୌଣସି ମତେ ଚଳିଯିବାର ଆଶା ନେଇ ଜଣେ ପକୋଡ଼ା ବିକିଥାଏ। ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ଯେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଦେଶରେ ବେରୋଜଗାରୀ ଦୂର କରିବାରେ ନିଜ ସରକାରର ଅପାରଗତାକୁ ଘୋଡ଼େଇବାକୁ ଯାଇ ପକୋଡ଼ା ଉପାଖ୍ୟାନର ଅବତାରଣା କରିଛନ୍ତି। ବର୍ଷକୁ ଦୁଇ କୋଟି ଯୁବତୀଯୁବକଙ୍କୁ ଚାକିରି ଦେବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ତାକୁ ପୂରଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥିବା ମୋଦି ସରକାର, ନିଜର ଏହି ବିଫଳତାକୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ ସ୍ବୀକାର କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ପକୋଡ଼ା ବିକ୍ର୍ରିକୁ ଚାକିରି ବୋଲି କହି ଦେଶର ବେରୋଜଗାରୀଙ୍କୁ କ୍ରୂର ପରିହାସ କରିଛନ୍ତି। ନିର୍ବାଚନ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ଦଳ ବାର୍ଷିକ ଦୁଇ କୋଟି ଲୋକଙ୍କୁ ଚାକିରି ଦେବାର ଯେଉଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲା ତାହା ପକୋଡ଼ା ବିକିବା ବା ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଠେଲାଧରି ଚା ବିକ୍ରି କରିବା ପରି ସ୍ବରୋଜଗାର ନ ଥିଲା। ବାସ୍ତବତା ହେଲା ମୋଦି ସରକାରର ଗତ ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷର ଶାସନ କାଳରେ ଦେଶରେ ବେରୋଜଗାରୀ ଭୟାନକ ଭାବେ ବଢ଼ିଛି। ଖୋଦ୍‌ ସରକାରଙ୍କ ଶ୍ରମ ବ୍ୟୁରୋର ରିପୋର୍ଟ ମୁତାବକ ଭାରତ ଆଜି ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ବେଶି ବେରୋଜଗାରୀଙ୍କ ଦେଶରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ୨୦୧୯ ସୁଦ୍ଧା ବିଶ୍ୱର ମୋଟ ବେରୋଜଗାରୀଙ୍କ ୧୦% କେବଳ ଭାରତରେ ଥିବେ ବୋଲି ଅନୁମାନ କରାଯାଇଛି। ସିଏମ୍‌ଆଇଇ ସଂସ୍ଥାର ହିସାବ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରତିବର୍ଷ ହାରାହାରି ୨.୫ କୋଟି ଲୋକ କାମ କରିବାର ବୟସ (୧୫ରୁ ୪୯ବର୍ଷ ବୟସ)ରେ ପହଞ୍ଚୁ ଥିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୪୪% ବା ୧.୧ କୋଟି ଲୋକ ସକ୍ରିୟ ଭାବେ ଚାକିରି ଅନୁସନ୍ଧାନରେ ଅଛନ୍ତି। ଦେଶର ପ୍ରତି ଦଶ ଜଣ ସ୍ନାତକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ୬ ଜଣଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁରୂପ ଚାକିରି ବଜାରରେ ନ ଥିବା ଜଣାପଡ଼ିଛି। କିନ୍ତୁ ସାଢ଼େ ତିନି ବର୍ଷର ଶାସନ ପରେ ବି ଶ୍ରମ ବ୍ୟୁରୋର ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ମାତ୍ର ପାଞ୍ଚଲକ୍ଷ ନୂଆ ଚାକିରି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରିଛି। ୨୦୧୨ରେ ଭାରତରେ ବେରୋଜଗାରୀ ହାର ୩.୮% ଥିବା ବେଳେ ତାହା ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୫%ରେ ପହଞ୍ଚତ୍ଛି। ...

ମହାର୍ଘ ଦିନଲିପି

ମହାର୍ଘ ଦିନଲିପି

ସୁଧିରାଜ ରାଉତ/ ଝଞ୍ଜା ପରି ପୃଥିବୀ ବକ୍ଷକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଛନ୍ତି ବୀଭତ୍ସ ଶକ୍ତିମାନେ- ସେମାନେ ଅଜ୍ଞ, ଉଗ୍ର, ବଳବାନ, ଅନ୍ଧ (୮ା୮ା୧୯୧୪ )। ଏଇ ଦୁଃସ୍ଥ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅନ୍ଧକାର ଘନେଇ ଆସିଛି, ବର୍ତ୍ତମାନ କ’ଣ ଏଇ ଅନାସୃଷ୍ଟି ଉପରେ ତୁ ଆସି ଉଦୟ ହେବୁନି, କହିବୁନି ଆଲୋକିତ ହେଉ (୧୧ା୮ା୧୯୧୪)? ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଥମ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧର ଦାନବ ବାଦ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟରତ, ରକ୍ତର ଛିଟାରେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଲାଲ ହୋଇଉଠିଛି, ଯୁଦ୍ଧାସୁର ଅକ୍ଟୋପସ ଭଳି ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଦେଶ, ମହାଦେଶକୁ ଗ୍ରାସ କରି ଏ ପୃଥିବୀରୁ ସଭ୍ୟତାକୁ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ କରିଦେବାକୁ ତତ୍ପର, ଜଣେ ମହୀୟସୀ ନାରୀ ଯିଏ ବିଶ୍ୱ ପାଇଁ ଅଜ୍ଞ ଓ ଅପରିଚିତ ସେ ବିଶ୍ୱରକ୍ଷାର ଭାର ବହନ କରି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧର କରାଳ ଅନ୍ଧାର ମଧ୍ୟରେ, ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ତାଙ୍କ ଦିନଲିପିର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ପ୍ରାର୍ଥନାର ମହାଆଲୋକ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାର ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରତ। ତାଙ୍କ ଦିନଲିପିର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ଏହା ପ୍ରକାଶ କରୁଛି- ରକ୍ତ ମଦିରାରେ ମତ୍ତ ସେ ଦାନବଠାରୁ ମଣିଷକୁ, ପୃଥିବୀକୁ ରକ୍ଷାକରିବାକୁ ସଂକଳ୍ପବଦ୍ଧ। ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଶ୍ରୀମାଙ୍କ ଦିନଲିପି ଯଦି ପୃଷ୍ଠା ପରେ ପୃଷ୍ଠା ପଢିଚାଲିବା, ତେବେ ଭେଟିବା ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରାର୍ଥନା, ବିଶ୍ୱଠାରୁ ଆହୁରି ବିରାଟ ଆସ୍ପୃହାର ଅଗ୍ନି, ସମର୍ପଣର ମହିମାରେ ମଣ୍ଡିତ ମହାମାୟା ପୃଥିବୀକୁ କୋଳାଗ୍ରତ କରି ଉଠି ଚାଲିଛନ୍ତି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ। ସେହି ପରମଙ୍କ ସମୀପରେ ଠିଆ ହୋଇ କହୁଛନ୍ତି, ଆସ ପ୍ରକାଶ ହୁଅ! ଶ୍ରୀମା ତାଙ୍କ ଆଗାମୀ ଆତ୍ମଲିପିରେ ଲେଖୁଛନ୍ତି- ସେହି ଅଜ୍ଞେୟ, ଅତଳ ଗଭୀରତା ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ସମୁଦାତ୍ତ ଓ ଦୁର୍ନିବାର ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଲୁ ଏବଂ ବୁଝିପାରିଲୁ ପୃଥିବୀ ରକ୍ଷା ପାଇଲା(୧ା୯ା୧୯୧୪)। ତାଙ୍କ ଦିନଲିପିରୁ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଉଛି ଯୁଦ୍ଧ-ଦାନବ କବଳରୁ ପୃଥିବୀ ରକ୍ଷା ପାଇବାର ନିଶ୍ଚିତତା ଦେବୀ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦିନଲିପି ସବୁର ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର ଅଂଶ ହିଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଘଟଣା। ଏହି ଦିନଲିପିର ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦରେ, ପ୍ରତିଟି ବାକ୍ୟରେ ଭରିରହିଛି ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର ନୂତନ ବିଜ୍ଞାନ। ଏହା ପଢିବସିଲେ ମନେହେବ ଆପଣ ସ୍ବର୍ଗକୁ ଛୁଉଁଛନ୍ତି, ମନେହେବ ଉପନିଷଦର ସେହି ମହାନ୍‌ ସତ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉଛନ୍ତି। ମନେହେବ ଆପଣ ଏକା ନୁହନ୍ତି, ଏ ବିଶ୍ୱ ଏବଂ ବିଶ୍ୱ ନିୟନ୍ତା ପ୍ରତିଟି ଛନ୍ଦରେ ତୁମ ସହ ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ହିଁ ସିଏ। ଏହି ଡାଏରୀର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖାଅଛି- ଶେଷରେ ଏପରି ଏକ ଦିନ ଆସିବ, ମୁଁ ତୋ ସଙ୍ଗେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ହୋଇଯିବି, ସେତେବେଳେ ମୋର ତୋତେ କିଛି କହିବାର ନ ଥିବ, କାରଣ ‘ମୁଁ ’ ହୋଇଯିବି ‘ତୁ’... (୨ା୧୧ା୧୯୧୨)। ଏହିସବୁ ଲେଖାର ପ୍ରତିଟି ବାକ୍ୟ, ବାକ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ନିହିତ ଶକ୍ତି ଆମକୁ ନେଇଯିବ ସେଇ ଅଜ୍ଞେୟ ପରମଙ୍କ ହୃଦୟସ୍ପନ୍ଦନ ମଧ୍ୟକୁ, ମନେହେବ ଆମେ ବିଶ୍ୱ ନିୟନ୍ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ସୁରକ୍ଷିତ।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା ଅତି ପବିତ୍ର। କେଉଁ ପ୍ରାଚୀନ ଯୁଗରୁ ଏ ପରମ୍ପରା ଚାଲିଆସିଛି। ହେଲେ କେତେକ ଶିକ୍ଷକ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଦେଉଥିବାରୁ ସମଗ୍ର ଗୁରୁକୁଳ ନିନ୍ଦିତ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ଏଭଳି ରାଶି ରଶି ଉଦାହରଣ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି। ନିକଟରେ ତାମିଲନାଡୁର ଏକ ସରକାରୀ ଅନୁଦାନପ୍ରାପ୍ତ ସ୍କୁଲର ଶିକ୍ଷକ ଭାଲେଣ୍ଟାଇନ୍ସ ଡେ’ରେ ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଯେଭଳି ଭାବେ ପ୍ରେମ ନିବେଦନ କରିବାକୁ ଯାଇ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଦେଇ ଗିରଫ ହେଲେ ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ଭେଲୁପୁରମ୍‌ ନିକଟସ୍ଥ ଚିନ୍ନା ସାଲେମଠାରେ ଥିବା ସ୍କୁଲରେ ଜଣେ ଅଷ୍ଟମ ଶ୍ରେଣୀର ଛାତ୍ରୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେଣୀ କକ୍ଷରେ ୪୩ ବର୍ଷୀୟ ଶିକ୍ଷକ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଯାଚିଥିଲେ। ସାର୍‌ଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ହେବା ସକାଶେ ସ୍କୁଲର ଶାରୀରିକ ଶିକ୍ଷା ଶିକ୍ଷକ (ପିଇଟି) ମଧ୍ୟ ଛାତ୍ରୀ ଜଣଙ୍କୁ ବାଧ୍ୟ କରିଥିଲେ। ହେଲେ ଛାତ୍ରୀ ଜଣକ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ନ ଥିଲେ। ପରେ ସେ ଦିନତମାମ ସ୍କୁଲରେ ମନଦୁଃଖରେ ରହିଥିଲେ। ଘରକୁ ଗଲା ପରେ ସେ କାନ୍ଦିବାରୁ ମାତାପିତା କାରଣ ପଚାରି ବୁଝିଥିଲେ। ଝିଅ ସବୁ ଘଟଣା ଜଣାଇବା ପରେ ମାତାପିତା ଓ ସମ୍ପର୍କୀୟ ସ୍କୁଲ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରତିବାଦ କରିଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଜିଲା ଶିକ୍ଷା ଅଧିକାରୀଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ଶିକ୍ଷାଧିକାରୀ ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଯାଚିଥିବା ଶିକ୍ଷକ ନିର୍ମଳ ଓ ପିଇଟି ଲରେନ୍ସଙ୍କୁ ଚାକିରିରୁ ନିଲମ୍ବିତ କରିଛନ୍ତି। ସମ୍ପୃକ୍ତା ଛାତ୍ରୀଙ୍କ ମାତାପିତାଙ୍କ ଅଭିଯୋଗ କ୍ରମେ ପୋଲିସ ସେମାନଙ୍କୁ ଗିରଫ କରିଛି। ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଛି ଯେ ସମ୍ପୃକ୍ତା ଛାତ୍ରୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଝିଅ ବୟସର। ଉଭୟ ଶିକ୍ଷକ ବିବାହିତ ଓ ସେମାନଙ୍କର ପିଲାଛୁଆ ଅଛନ୍ତି। ସମ୍ପୃକ୍ତ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଏଭଳି ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିକ୍ଷକ ସମାଜକୁ ନିନ୍ଦିତ କରିବା ସହ ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରାକୁ କଳଙ୍କିତ କରୁଛି।

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଜନସଂଖ୍ୟା

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଜନସଂଖ୍ୟା

ଏକ ଆକଳନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ୨୦୨୨ ସୁଦ୍ଧା ଭାରତର ଜନସଂଖ୍ୟା ୧୫୦ କୋଟିକୁ ଟପିଯିବ। ଦେଶରେ ୨ ସନ୍ତାନ ନୀତି ଠିକ୍‌ ଭାବେ ଅନୁସରଣ କରାଯାଇପାରୁ ନ ଥିବାରୁ ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି। ସରକାର ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରେ ବିଫଳ ହେଉଥିବାରୁ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟରେ ୩ଟି ପୃଥକ୍‌ ଆବେଦନ କରାଯାଇଛି। ଦେଶରେ ୨ ସନ୍ତାନ ନୀତି ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ସକାଶେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ଉକ୍ତ ଆବେଦନଗୁଡ଼ିକରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଏହି ନୀତିକୁ ପାଳନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପୁରସ୍କୃତ କରିବା ବା ମାନୁ ନ ଥିବା ନାଗରିକଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି କରାଗଲେ ଜନସଂଖ୍ୟା ବିସ୍ଫୋରଣ ରୋକାଯାଇପାରିବ ବୋଲି ଆବେଦନକାରୀ ଆଶା ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତା ସପ୍ତାହରେ ଏ ସଂକ୍ରାନ୍ତରେ ଶୁଣାଣି ହେବାକୁ ଥିବାରୁ ଜନସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରସଙ୍ଗ ପୁଣି ଆଲୋଚନାର ବିଷୟ ପାଲଟିଛି। ଦେଶର ଆୟତନ ସମାନ ରହିଥିବା ବେଳେ ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଚାଲିଛି। ଫଳରେ ରହିବା ପାଇଁ ସ୍ଥାନାଭାବ ଦେଖାଦେଲାଣି। ସେହିପରି ଜମି, ଜଳ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଭଳି ସମ୍ପଦ ସୀମିତ ଥିବାରୁ ଢେର ଲୋକ ଚାହିଦା ମେଣ୍ଟାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱିତା ସ୍ତରକୁ ଆସିଗଲେଣି। ଅନୁରୂପ ଭାବେ ଜନସଂଖ୍ୟା ବୃଦ୍ଧି ସହ ତାଳଦେଇ ବେକାରି, ଅଶିକ୍ଷା, ଦୁର୍ବଳ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ପ୍ରଦୂଷଣ ଏବଂ ବିଶ୍ୱତାପନ ଭଳି ସମସ୍ୟା ପ୍ରବଳମାତ୍ରାରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି। ୧୯୫୧ ମସିହାରେ ଦେଶର ଜନସଂଖ୍ୟା ୩୬ କୋଟି ଏକ ଲକ୍ଷ ଥିବା ବେଳେ ୨୦୧୧ ଜନଗଣନା ଅନୁଯାୟୀ ଏହା ୧୨୧ କୋଟିରୁ ଅଧିକ ହୋଇଥିଲା। ତେବେ ବେସରକାରୀ ଆକଳନ ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ତ୍ତମାନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଦେଶର ଲୋକସଂଖ୍ୟା ୧୩୦ କୋଟି ଟପିଗଲାଣି। ୨୦୧୮ ଅର୍ଥନୈତିକ ସର୍ଭେ ରିପୋର୍ଟରୁ ମିଳିଥିବା ଏକ ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଲୋକେ ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନଟିଏ ପାଇବା ଆଶାରେ ଝିଅ ଜନ୍ମ କରିଚାଲିଛନ୍ତି। ଫଳରେ ୨ କୋଟି ୧ ଲକ୍ଷ ଅଲୋଡ଼ା କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ଇରାନ୍‌ ଭଳି ମୁସଲିମ୍‌ ରାଷ୍ଟ୍ର ୧୯୯୦ରୁ ଦୁଇ ସନ୍ତାନ ନୀତି ଆପଣାଇ ଜନସଂଖ୍ୟା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦିଗରେ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କଲାଣି। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଚାଇନା ଏକ ସନ୍ତାନ ନୀତି ହଟାଇବା ପରେ ୨୦୧୬ ତୁଳନାରେ ୨୦୧୭ରେ ସେଠାରେ ୬ ଲକ୍ଷ ୩୦ ହଜାର ଶିଶୁ କମ୍‌ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି। ଉଲ୍ଲେଖଯୋଗ୍ୟ ଯେ ଜନସଂଖ୍ୟା ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଚାଇନା ୧୯୭୯ରେ ଏକ ସନ୍ତାନ ନୀତି କଠୋର ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରିଥିଲା। ତେବେ ଇତିହାସ ଦେଖିଲେ ଭାରତ ହେଉଛି ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଥମ ରାଷ୍ଟ୍ର ଯିଏ ୧୯୫୨ରେ ପରିବାର ନିୟୋଜନ ଲାଗି ଏକ ଜାତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଶୁଭାରମ୍ଭ କରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଦେଶର ଜନସଂଖ୍ୟା ଯେଭଳି ବୃଦ୍ଧି ପାଇବାରେ ଲାଗିଛି ତାହା ୨୦୨୮ ସୁଦ୍ଧା ଚାଇନାକୁ ଟପିଯିବାର ସବୁ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଦେଲାଣି। ,...

ଭାଷା ପ୍ରଦୂଷଣ ଓ ମଦ୍ୟ

ଭାଷା ପ୍ରଦୂଷଣ ଓ ମଦ୍ୟ

ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ମିଶ୍ର/ ଆଜିର ସମାଜ ଏକ ବିସ୍ମୟକର ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରୁଛି। ନା ଅଛି ଶୃଙ୍ଖଳା ନା ଅଛି ଗୁରୁଗୁରୁଜନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନବୋଧ। ଏକ ଅରୁଚିକର ଓ ଅପାଂକ୍ତେୟ ଜୀବନଚର୍ଯ୍ୟାରେ ସର୍ବେ ନିମଜ୍ଜିତ। ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ମନରେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ, ବ୍ୟବହାରରେ ଶାଳୀନତା ନାହିଁ କିମ୍ବା ଭାଷାରେ ସଂଯମ ନାହିଁ। ତୁଣ୍ଡ ଖୋଲିଲେ ଅମାର୍ଜିତ ଭାଷା ଯେଉଁଥିରେ ମାତା, ଭଗିନୀଙ୍କ ମର୍ଯ୍ୟାଦାକୁ କାଳିମାମୟ କରିବାର ପ୍ରୟାସ। ପଲ୍ଲୀରୁ ସହର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଠାରେ ଅଶ୍ରାବ୍ୟ ଭାଷା କଥନ ଏକ ଦୈନନ୍ଦିନ ଅଭ୍ୟାସରେ ପରିଣତ ହେଲାଣି। ବୟସ୍କଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ବିନୟଭାବ ଆଜି ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ। ମହିଳାମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଯିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି କୁତ୍ସିତ ଇଙ୍ଗିତ ତଥା କୁଭାଷା ପ୍ରୟୋଗ ତାଙ୍କୁ ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ କରିଦେଲାଣି। ଭାଷାକୁ ଅସଭ୍ୟତାର ରୂପ ଦେବା ଆଜିର ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀର ଏକ ଆଧୁନିକ ରୁଚି। କେବଳ ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀ କାହିଁକି ସମଗ୍ର ସମାଜ ଆଜି କୁଭାଷାର କରାଳ କବଳରେ କବଳିତ। ଭାଷାକୁ ସରସ୍ବତୀଙ୍କର ପ୍ରତିକୃତି କୁହାଯାଏ। ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ଅନ୍ୟ ନାମ ହେଉଛି ‘ଭାଷା’ (ବ୍ରାହ୍ମୀ ତୁ ଭାରତୀ ଭାଷା ଗୀର୍ବାଗ୍‌ବାଣୀ ସରସ୍ବତୀ- ଅମରକୋଷ)। ମୂର୍ଖଟିଏ ବାଣୀ ଆରାଧନା କରି ପାଣ୍ଡିତ୍ୟଲାଭ କରିବା ଉତ୍କଳର ଅନ୍ୟତମ ବିଶେଷତ୍ୱ। ଚଷାପୁଅ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶିକ୍ଷାଗତ ଯୋଗ୍ୟତା ନ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ବାଣୀରୂପୀ ଶାରଳାଙ୍କ କୃପାରୁ ହେଲେ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଶୂଦ୍ରମୁନି ଶାରଳାଦାସ, ଯାହାଙ୍କ ଲେଖନୀରୁ ନିଃସୃତ ହେଲା ଓଡିଆ ମହାଭାରତ ସମେତ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗ୍ରନ୍ଥ। ତାଙ୍କ ରଚିତ ମହାଭାରତରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ସ୍ବୀକାର କରି କହିଛନ୍ତି- ”ଜନ୍ମରୁ ମୂରୁଖ ମୁହିଁ ନାହିଁ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନ, ତୁ ଯାହା କହୁ ମୁଁ ତା’ କରଇ ଲିଖନ।“ ଆଜି ଆମେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଛୁ। ଜ୍ଞାନୀ ବୋଲି ଗର୍ବ କରୁଛୁ। କିନ୍ତୁ ଭାଷାକୁ କୁରୁଚିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବାରେ ଆମେ ବେଶ୍‌ ପାରଙ୍ଗମ। ଏକଦା ଭାଷା ସାହିତ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ଉତ୍କଳଜନନୀ ଆଜି ତା’ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ବିମୁଖ। ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଶବ୍ଦ ପରି ଭାଷା ଆଜି ପ୍ରଦୂଷିତ। ପରିବେଶ ପ୍ରଦୂଷଣକୁ ନେଇ ଆମେ ଯେତେ ଚିନ୍ତିତ, ଭାଷା ପ୍ରଦୂଷଣ ପ୍ରତି ଆମର ସାମାନ୍ୟତମ ଶୋଚନା ନାହିଁ। ଭାଷାରେ ମାତୃ ଅପମାନ ମା’ ପାଇଁ ଅସହ୍ୟ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଅନେକ ନାମ ଭିତରୁ ଗୋଟିଏ ହେଉଛି ମା (ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପଦ୍ମାଳୟା ପଦ୍ମା କମଳା ଶ୍ରୀର୍ହରିପ୍ରିୟା। ଇନ୍ଦିରା ଲୋକମାତା ମା କ୍ଷୀରାବ୍ଧିତନୟା ରମା। ଭାର୍ଗବୀ ଲୋକଜନନୀ କ୍ଷୀରସାଗରକନ୍ୟକା।ା- ଅମରକୋଷ)। କଳଙ୍କିତ ଭାଷା, ସେଥିରେ ପୁଣି ମା’ର ଅପମାନ ଉତ୍କଳ ପାଇଁ ଘୋର ଦୁର୍ଦ୍ଦିନକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି। ଫଳରେ ଉଭୟ ସରସ୍ବତୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର କରୁଣାରେ ଭଟ୍ଟା ପଡିଛି। ଉତ୍କଳରେ ଆଜି ସରସ୍ବତୀଙ୍କର ବୀଣା ଝଙ୍କୃତ ହେଉନାହିଁ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଶତଦଳ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହେଉନାହିଁ। ଉଭୟତଃ ଆମେ ଦରିଦ୍ର। ଭାଷା ପ୍ରଦୂଷଣର ମୂଳଉତ୍ସ ମଦ୍ୟପାନ। ମଦ ଢୋକେ ଉଦରସ୍ଥ କରିଦେଲେ ପ୍ରଦୂଷିତ ଭାଷାଗୁଡିକ ଆପେ ଆପେ ବହିର୍ନିର୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି। ନିଶା ସେବନ ଓ ପ୍ରଦୂଷିତ ଭାଷା କଥନ ସତେଯେପରି ଆମ ପୌରୁଷର ସ୍ବାକ୍ଷର ବହନ କରନ୍ତି। ମଦକୁ ମଣିଷ ପିଏନାହିଁ, ବରଂ ମଣିଷକୁ ମଦ ପିଇଥାଏ। ଏକଥା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ମଦ୍ୟପଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ହୁ ହୁ ହୋଇ ବଢିଚାଲିଛି। ଏକ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ଅନୁସାରେ ୨୦୧୦-୧୧ ସୁଦ୍ଧା ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ସର୍ବନିମ୍ନ ବୟସ ୧୬ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ଏହି ବୟସ ସୀମା ୧୨କୁ ଖସିଆସିଛି। ସରକାର ମଧ୍ୟ ମଦ ବିକ୍ରିକୁ ପରୋକ୍ଷ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦେଇଆସୁଛନ୍ତି। ଏହା ରାଜସ୍ବ ଆୟର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମାଧ୍ୟମ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଉଛି। ସରକାରୀ ସୂତ୍ରରୁ ପ୍ରକାଶ ଯେ, ଆମ ରାଜ୍ୟରେ ୨୦୦୦-୨୦୦୧ରେ ମଦ ବିକ୍ରିଜନିତ ରାଜସ୍ବ ଆୟ ୧୧୪.୮୨ କୋଟି ଟଙ୍କା ଥିବାବେଳେ ୨୦୦୪-୦୫ରେ ଏହା ୩୦୬.୨୧ କୋଟି, ୨୦୦୯-୧୦ରେ ଏହା ୮୪୮.୯୭ କୋଟି, ୨୦୧୩-୧୪ ବେଳକୁ ଏହା ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ୧୭୮୦.୨୯ କୋଟି ଏବଂ ୨୦୧୫-୧୬ରେ ଏହା ୨୫୦୦ କୋଟି ଟଙ୍କାକୁ ଟପିଗଲା। ୨୦୧୮-୧୯ ଆର୍ଥିକ ବର୍ଷରେ ଏହା ୩ ହଜାର କୋଟି ଟପିବ ବୋଲି ଆକଳନ କରାଯାଇଛି। ମଦ ଦୋକାନ ସଂଖ୍ୟା ୨୦୦୪-୦୫ରେ ୬୫୬ ଥିବାବେଳେ ୨୦୦୯-୧୦ରେ ଏହା ୧୧୦୦ ଓ ୨୦୧୩-୧୪ରେ ଏହି ସଂଖ୍ୟା ୧୧୬୩ରେ ପହଞ୍ଚିଛି। ପୂର୍ବେ ସହରାଞ୍ଚଳରେ ଅଧିକ ଲୋକ ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳକୁ ଏହା ଦ୍ରୁତ ସମ୍ପ୍ରସାରିତ ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ଆଉ ଏକ ସର୍ଭେ ଅନୁସାରେ ବିଶ୍ୱରେ ହାରାହାରି ବାର୍ଷିକ ମୁଣ୍ଡପିଛା ମଦ୍ୟପାନର ପରିମାଣ ୧୦ ଲିଟର ଥିବାବେଳେ ଭାରତରେ ଏହି ପରିମାଣ ୨୮.୭ ଲିଟର। ଓଡିଶାରେ ଏହା ୨୦ ଲିଟରରୁ ଅଧିକ। ...

ବଦଳୁଛି ଆଭିମୁଖ୍ୟ

ବଦଳୁଛି ଆଭିମୁଖ୍ୟ

ଅଲେଖ ଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର/ ପିଲାଟିଏ ସ୍କଲରୁ ଫେରି ଘରେ ତାଲା ପଡିଥିବା ଦେଖିଲେ ତା’ର ମାନସିକ ଅବସ୍ଥା ଯାହାହୁଏ ତା’ସହିତ ତାକୁ ଉତ୍କଣ୍ଠାର ସହ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ମା’ର ସୁମଧୁର ସମ୍ଭାଷଣକୁ ତୁଳନା କଲେ ଉଭୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଭାବଗତ ତାରତମ୍ୟ ପରିଲକ୍ଷିତ ହୁଏ ତାହା କେବଳ ଅଙ୍ଗେନିଭା କଥା। ସେହିପରି ଅଫିସରୁ ଅଥବା ହାଟ ବଜାରରୁ ଫେରିବା ବେଳକୁ ଶୂନ୍ୟ ଗୃହର ଅବସ୍ଥା ସହିତ ଅପେକ୍ଷାରତା ମହିଳାଟିଏର ହସ ହସ ମୁହଁକୁ ତଉଲିଲେ ମନ ଉପରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଭାବ ପଡେ ତାହା ଅନୁଭବର କଥା। ପରସ୍ପର ବିରୋଧାଭାସର ପ୍ରତୀକ ଏହି ଉଭୟ ପ୍ରକାରର ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଏ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଯିଏ ଏକମାତ୍ର ଯୋଗସୂତ୍ରକାରୀ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଗୃହିଣୀ। ଗୃହକର୍ମ ଏପରି ଏକ କର୍ମ, ଯାହାର ପରିସୀମା ଅପରିମିତ। ଏହା ଏକ ପେସା ନୁହେଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ତେଣୁ ଏହାର କିଛି ଆର୍ଥିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ନ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ପରୋକ୍ଷ ଏବଂ ଆପେକ୍ଷିକ ମୂଲ୍ୟ ଏହାକୁ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପଦ କରି ଗଢିତୋଳିଥାଏ। ସେଥିପାଇଁ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗୃହିଣୀମାନଙ୍କୁ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀର ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଥାଏ। ଯେତେ ଓଷା, ବ୍ରତ, ଉପାସନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଛି ସେ ସବୁର ମୁଖ୍ୟ ପାଳନକର୍ତ୍ତ୍ରୀ ନାରୀ। ସେ ରଜ ହେଉ ଅଥବା ସାବିତ୍ରୀ ବ୍ରତ, ଦୁର୍ଗାଷ୍ଟମୀ ହେଉ ଅବା ମାଣବସା ସବୁ ନାରୀକୈନ୍ଦ୍ରିକ। ଘରେ ସର୍ବଦା ଜଣେ ନାରୀର ଉପସ୍ଥିତି ହିଁ ଯଥେଷ୍ଟ। ମହିଳାଶୂନ୍ୟ ଗୃହ ଶ୍ମଶାନତୁଲ୍ୟ। ତେଣୁ କୁହାଯାଇଥାଏ ‘ଯତ୍ର ନାର୍ଯ୍ୟସ୍ତୁ ପୂଜ୍ୟନ୍ତେ ରମନ୍ତେ ତତ୍ର ଦେବତାଃ।’ ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଜମିବାଡିର ଲୋଭ ଏତେ ଯେ, ଏଥିପାଇଁ ଭାଇ-ଭାଇ ମଧ୍ୟରେ ମାରପିଟ ଓ ହଣାକଟା ହୋଇଯାଉଛି। ଚାଖଣ୍ଡେ ଜମି ପାଇଁ ବିବାଦ କୋର୍ଟ କଚେରି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ସମାଜରେ ଏମିତି ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନଙ୍କଠାରେ ଏ ନେଇ କୌଣସି ଲୋଭ ନାହିଁ। ବରଂ ସେମାନେ ସମାଜର କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ନିଜର ଜମିକୁ ଦାନ କରିଦେଉଛନ୍ତି। ସେମିତି ଜଣେ ଉଦାରଚେତା ମହିଳା ହେଉଛନ୍ତି କେ. ପୋନମନି ଦେବୀ। ତାମିଲନାଡୁ ରାଜ୍ୟ ଇରୋଡ ଜିଲାର ଏହି ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରଧାନଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀଙ୍କୁ ୮୦ ବର୍ଷ ହେଲାଣି। ସ୍ବାମୀଙ୍କ ପରଲୋକ ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅଙ୍କ ନିକଟରେ ରହିଆସୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦିନର ଅନ୍ତ ଘଟିଲା ନାହିଁ। ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ ଆଘାତରେ ଆରପାରିକୁ ଚାଲିଗଲେ ପୋନମନି ଦେବୀଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର। ଅସହାୟ ହୋଇପଡିଥିବା ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ସାହାରା ଦେଲେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀ। ଶିକ୍ଷକତା ସମୟରୁ ସମାଜକଲ୍ୟାଣ ଚିନ୍ତା କରିଆସୁଥିବା ପୋନମନି ଦେବୀ ୨୦୦୬ରୁ ବଦାନ୍ୟତାର ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଆସିଛନ୍ତି। ସେ ପ୍ରଥମେ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କ ସକାଶେ ଏକ ହଷ୍ଟେଲ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ଅନୁନ୍ନତ ଶ୍ରେଣୀ କଲ୍ୟାଣ ବିଭାଗକୁ ଦାନ କରିଦେଇଥିଲେ ୨୫ ସେଣ୍ଟ୍‌ ଜମି। ଏହାର ୯ ବର୍ଷ ପରେ ସେ ଚିତୋଡର ସରକାରୀ ମହିଳା ହାଇସ୍କୁଲର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କୁ ୨ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ଏବେ ସେହି ସ୍କୁଲରେ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ଖୋଲିବା ସକାଶେ ଘର କରିବାକୁ ଜମିର ଅଭାବ ଅଛି ବୋଲି ଜାଣିବାରେ ପୋନମନି ଦେବୀ ଏକ ଏକର ଜମି ଦାନ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଜମି ଉପରେ ଘର ତିଆରି କରାଯାଇ ଆଗାମୀ ଶିକ୍ଷାବର୍ଷଠାରୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ପାଠପଢା ଆରମ୍ଭ ହେବ। ପୋନମନି ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଦାନ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ହୋଇଛି। ଜିଲା ପ୍ରଶାସନ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଶିକ୍ଷାମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ସମ୍ବର୍ଦ୍ଧିତ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛି।

ମୋଦି ନୀରବ

ମୋଦି ନୀରବ

ଭାରତୀୟ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ୍‌ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଶେଷକରି ରାଷ୍ଟ୍ରାୟତ୍ତ ବ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକର ବିଚିତ୍ର କାରବାର ଓ ନୀତି ଦେଖିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼ୁଛି। ସାଧାରଣ ଲୋକ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ମଧ୍ୟମ ଧରଣର ଜଣେ ଉଦ୍ୟୋଗୀଙ୍କ ପକ୍ଷେ ବ୍ୟାଙ୍କରୁ ଋଣ ପାଇବା କାଠିକର ପାଠ ହୋଇଯାଉଥିବା ବେଳେ ପଇସାବାଲା ଅନାୟାସରେ ଟଙ୍କା ହଡ଼ପ କରିବା ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଉଛି। ହୀରା ବ୍ୟବସାୟୀ ନୀରବ ମୋଦି ପଞ୍ଜାବ ନ୍ୟାଶନାଲ ବ୍ୟାଙ୍କ (ପିଏନ୍‌ବି)ରୁ ୧୧,୪୦୦ କୋଟି ଟଙ୍କା କାରସାଦି କରି ନେଇଯାଇଥିବା ଘଟଣା ହେଉଛି ଏହାର ସଦ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ। ବିନା କୌଣସି ବନ୍ଧକରେ ଜଣେ ବ୍ୟବସାୟୀଙ୍କୁ ଲେଟର ଅଫ୍‌ ଅଣ୍ଡରଟେକିଂ (ଏଲ୍‌ଓୟୁ) ଦିଆଯିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି। ଫଳରେ ଏହି ବ୍ୟାଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ ପୁଞ୍ଜି ବଜାରରେ ଯଥେଷ୍ଟ ହ୍ରାସ ପାଇଛି।

ଜୀବନର ମହାରୂପକାର

ଜୀବନର ମହାରୂପକାର

ଡ. ପ୍ରତିଭା ଶତପଥୀ/ଏକା ଏକା ଆଖିବୁଜି ବସିଥିଲେ କେଉଁ ଚେତନାଲୋକରେ ଥାଏ ତାଙ୍କ ସମାଧିସ୍ଥ ସ୍ମୃତି। ଜାଗ୍ରତରେ ଥିଲେ ହାତରେ ଥାଏ କେବେ ଅମୃତସ୍ରାବୀ କଲମ ତ କେବେ ନିହଣ ବା ତୂଳୀ। କେତେ ଯେ ନିଷ୍ପ୍ରାଣ ପଥର ଜୀବନ୍ୟାସ ପାଆନ୍ତି ତାଙ୍କ ନିହଣ ମୁନରେ, କେତେ ସାଦା କାନ୍‌ଭାସ୍‌ କଥା କହିଉଠନ୍ତି ତାଙ୍କ ତୂଳୀ ସ୍ପର୍ଶରେ, ପୁଣି କେତେ ଯେ ନିରର୍ଥକ ଜୀବନ ଅର୍ଥମୟ ହୋଇଉଠେ ତାଙ୍କ କଲମ ଛୁଆଁରେ- ତା’ର ହିସାବ ନାହିଁ। ନିହଣ, ତୂଳୀ ଓ କଲମର ସେଇ ମହାରୂପକାର ଜଣକ ହେଲେ ବିଶାଳଚେତା ପଦ୍ମଶ୍ରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ରଥ। ଜନ୍ମ ବଲାଙ୍ଗୀରରେ ୧୭ ଅକ୍ଟୋବର ୧୯୨୯ରେ। ଲକ୍ଷ୍ନୌ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ଇଂଲିଶ୍‌ ଭାଷାରେ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ପରେ ଓଡ଼ିଶା ଶିକ୍ଷାସେବାରେ ଇଂଲିଶ ଅଧ୍ୟାପକ ଭାବେ ବୃତ୍ତି ଜୀବନର ଆରମ୍ଭ ଓ ସେବାନିବୃତ୍ତି ୧୯୮୭ରେ। ବିଳମ୍ବରେ କଲମ ଧରିଥିଲେ ବି ଲେଖକ ଜୀବନର ଆରମ୍ଭରୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଭାର ଅନନ୍ୟତା ବାରି ହୋଇଯାଏ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ବିଧାୟକ ଓ ସାଂସଦଙ୍କ ଭଳି ଲୋକ ପ୍ରତିନିଧିମାନେ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସମସ୍ୟାକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଥିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟପ୍ରଦେଶର ଜଣେ ସାଂସଦ ତାଙ୍କ ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀ ଅଧୀନରେ ଥିବା ଏକ ପ୍ରାଥମିକ ସ୍କୁଲ୍‌ର ପାଇଖାନା ସଫାକରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଛନ୍ତି। ସେ ଖାଲି ହାତରେ ପାଇଖାନା ସଫା କରିବାର ଭିଡିଓ ଶୁଟିଂ ସୋସିଆଲ୍‌ ମେଡିଆରେ ଭାଇରାଲ୍‌ ହୋଇଛି।

ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଯୁଦ୍ଧ

ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଯୁଦ୍ଧ

ଆକାର ପଟେଲ/ ଦୁଇଟି ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ସଂଘଟିତ ହୋଇଥିଲା ୧୫ ବର୍ଷ ତଳେ। ୨୦୦୩ ମସିହାରେ ସଦ୍ଦାମ ହୁସେନ ଜର୍ଜ ଡବ୍ଲ୍ୟୁ ବୁଶ୍‌ଙ୍କଠାରୁ ପରାସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ଇରାକୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନ ଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ପୁରୁଣାକାଳିଆ କମାଣ ଓ ଲଢ଼ୁଆ ଜେଟ୍‌ ଆମେରିକାର ସାମରିକ ଶକ୍ତି ଆଗରେ ତିଷ୍ଠିପାରିଲା ନାହିଁ। ଯଦିଚ ଉଭୟ ପକ୍ଷରେ ସମାନ ସଂଖ୍ୟକ ସୈନିକ (ପ୍ରତ୍ୟେକର ପ୍ରାୟ ୩,୫୦,୦୦୦) ଥିଲେ, ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଯୋଗୁ ଆମେରିକାର ଯେତିକି ସୈନ୍ୟ ମଲେ, ତା’ର ୧୦ ଗୁଣ ସୈନ୍ୟ ମଲେ ଇରାକର। ପ୍ରତିରକ୍ଷା ବିଭାଗ୨ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ ଯେଉଁ ବିପୁଳ ବ୍ୟୟ ବରାଦ କରନ୍ତି, ତା’ର ମୁଖ୍ୟାଂଶ ବ୍ୟୟ ହୁଏ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ କମାଣ, ଯୁଦ୍ଧ ଜାହାଜ, ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ ଆଦି କିଣିବାରେ। ସାମରିକ ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, କେବଳ ସାଧାରଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସ ପରେଡ୍‌ ପରି ଦିବସ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଏସବୁ ଜିନିଷ ଆଦୌ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ଯଦି କୌଣସି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ସଂଘଟିତ ହୁଏ, ତେବେ ତାହା କେବେହେଲେ ଇରାକ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ହେବ ନାହିଁ, ଯେପରି ୨୦୦୩ର ଇରାକ ଯୁଦ୍ଧ ୧୭୫୭ର ପଲାସୀ ଯୁଦ୍ଧଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିଲା। ଦୁଇ ଦେଶ ମଧ୍ୟରେ ସେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ସଂଘଟିତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷ ସ୍ଥିରନିଶ୍ଚିତ ଥାଏ ଯେ, ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ସେ ଅନ୍ୟ ଦେଶଠାରୁ ସେ ଚାହୁଁଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ହାସଲ କରାଇପାରିବ। କିନ୍ତୁ ବିନା ହିଂସାରେ ବି ଏହି ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ ହୋଇପାରିବ। ଆମେରିକାର ଗୋଇନ୍ଦା ସଂସ୍ଥା କହିଛି ଯେ, ଆମେରିକାର ୨୦୧୬ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ନିର୍ବାଚନରେ ରୁଷିଆର ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନ ଭୂମିକା ରହିଥିଲା। ଭ୍ଲାଡିମିର ପୁଟିନ୍‌ ଚାହୁଁଥିଲେ ହିଲାରୀ କ୍ଲିଣ୍ଟନ ହାରନ୍ତୁ ଓ ଡୋନାଲ୍‌ଡ ଟ୍ରମ୍ପ ଜିତନ୍ତୁ। ରୁଷିଆର ଏହି ଅଯଥା ହସ୍ତକ୍ଷେପରେ ଟ୍ରମ୍ପ ବି ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ ହୁଏ। ଏ ବିଷୟରେ ତଦନ୍ତ ଜାରି ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ପୁଟିନ ଓ ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତଚରମାନେ ଆମେରିକା ନିର୍ବାଚନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରି ତାକୁ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ମୋଡ଼ ଦେଇଥିଲେ। ଫେବୃୟାରୀ ୧୬ ତାରିଖ ଶୁକ୍ରବାର ଟ୍ରମ୍ପଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ବିଭାଗ ୧୩ ଜଣ ରୁଷୀୟଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅଭିଯୋଗ ଆଣିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଧିକାଂଶ ହେଉଛନ୍ତି ସେଣ୍ଟ ପିଟର୍ସବର୍ଗ, ରୁଷିଆର ଇଣ୍ଟର୍‌ନେଟ୍‌ ରିସର୍ଚ୍ଚ ଏଜେନ୍ସିର ସଦସ୍ୟ। ସେମାନେ ଏକ ଘରୋଇ ନେଟ୍‌ଓ୍ବର୍କରେ ଏକ ସୋସିଆଲ ମିଡ଼ିଆ ଆକାଉଣ୍ଟ ଖୋଲିଥିଲେ, ଯାହା ରୁଷିଆରୁ ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିଲେ ହେଁ ଆମେରିକାରୁ ପରିଚାଳିତ ହେଉଛି ବୋଲି ମନେହେଉଥିଲା। ଏହି ମିଡ଼ିଆରେ ପୁଟିନ ପ୍ରାୟ ୨ କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ଟ୍ରମ୍ପ୍‌ଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ପ୍ରଚାର କରାଇଥିଲେ। ତେବେ ଟ୍ରମ୍ପ ଜିତନ୍ତୁ ବୋଲି ରୁଷିଆ କାହିଁକି ଚାହୁଁଥିଲା? କାରଣ ବିଶ୍ୱ ରାଜନୀତିରେ ରୁଷିଆର ପ୍ରଭାବ ନୂ୍ୟନ କରିବାକୁ ହିଲାରୀ ଚେଷ୍ଟା କରିଥାନ୍ତେ। ଆମେରିକା ବିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ନ କରି ପୁଟିନ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହାସଲ କରିନେଲେ। ...