ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଚୟନାତ୍ମକ ସ୍ବାଧୀନତା

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଚୟନାତ୍ମକ ସ୍ବାଧୀନତା
ଭାରତ ଜନସଂଖ୍ୟାର ୬୦ରୁ ୭୦ ଭାଗ ଲୋକ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ଆନୁଷ୍ଠାନୀକରଣ ବା ବୈଧୀକରଣ, ସହରୀକରଣ ଏବଂ ଉଦ୍ୟୋଗୀକରଣ ବିଷୟରେ ପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେଣି ଯେ କୃଷି ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ବୋଝ ସଦୃଶ ଉଭା ହୋଇଛି । ସେମାନଙ୍କ ମତରେ ଜମି ଟୁକୁରା ଟୁକୁରା ହୋଇଯାଉଥିବାରୁ ଏହାର ମାଲିକମାନେ କୃଷିକୁ ଜୀବିକା କରି ଚଳିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼ୁଛି । ସେମାନଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ ମୋଟ ଘରୋଇ ଉତ୍ପାଦ (ଜିଡିପି)ରେ ଚାଷର ଅବଦାନ ମାତ୍ର ୧୫ ପ୍ରତିଶତ। ସାରାଂଶ ହେଉଛି, କୃଷି ସହ ଜଡ଼ିତ ବୃହତ୍‌ ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ଚାଷ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ହଟାଇ ବିକଳ୍ପ କର୍ମସଂସ୍ଥାନରେ ନିୟୋଜିତ କରିବା। ଉପରଠାଉରିଆ ଭାବେ ଏହି ଯୁକ୍ତି ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ଲାଗୁଛି। ଇତିହାସ ଦେଖିଲେ କାମ୍ବୋଡିଆର ପୂର୍ବତନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ପଲ୍‌ ପଟ୍‌ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ଖାଇମର ରୌଗ୍‌ ବାମପନ୍ଥୀ ସରକାର (୧୯୭୬ରୁ ୧୯୭୯) ଅମଳରେ ୧୫ ଲକ୍ଷରୁ ୨୦ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଅନାହାର, ଫାଶୀ ପାଇବା, ରୋଗ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ କାର୍ଯ୍ୟଭାର ଯୋଗୁ ମୃତ୍ୟୁମୁଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଭାରତରେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଭଳି ବିଷମ ସ୍ଥିତି ଦେଖାଦେଇ ନାହିଁ। ତଥାପି ପରିସ୍ଥିତି ଉପୁଜିଲେ ଚାଷୀଙ୍କୁ ବାଣୀ ଶୁଣାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ନିଜ କର୍ମକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଗାଁକୁ ଯାଇ ଯଦି ଚାଷ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ, ତାହାହେଲେ ସେମାନେ କରିବେ କ’ଣ? ହୁଏତ ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି କହିପାରନ୍ତି ଯେ, ସେଭଳି ପରିସ୍ଥିତି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନକାଳରେ ଆସିବ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇ ନୂଆ ଜାତୀୟତା ଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପଛାଇବେ ନାହିଁ। ଅବଶ୍ୟ ଅଧିକାଂଶ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପାଖରେ ଏଭଳି ସୁଯୋଗ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜିଡିପିକୁ କମ୍‌ ଅବଦାନ ଦେଉଥିବା ଏହି ଗରିବ ଚାଷୀ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଓହରିଯିବେ, ସେହି ସମୟରୁ ଭାରତକୁ ଏକ ଉତ୍କଟ ଖାଦ୍ୟ ସଙ୍କଟର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୈଳ ଆମଦାନୀ କରି ଭାରତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଅର୍ଥ ବୋଝ ମୁଣ୍ଡାଇ ଚାଲିଛି। ଏଭଳି ସ୍ଥଳେ ଯଦିବା ଭାରତକୁ ତା’ର ଅଧା ଜନସଂଖ୍ୟା ଲାଗି ଖାଦ୍ୟ ଆମଦାନୀ କରିବାକୁ ପଡ଼େ, ତାହାହେଲେ ଏହି ଦେଶର ଅର୍ଥନୀତିରେ ଯେ କି ଅବସ୍ଥା ହେବ ତାହା ଅନୁମେୟ। ଏହା ହେଲେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ବିଷୟରେ ବଡ଼ବଡ଼ କଥା କହୁଥିବା ଏହି ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଦାମୀ ଗାଡ଼ିରେ କେଉଁ ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଟେଲ ବା ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟକୁ ଖାଇବାକୁ ଯିବେ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ହେବ। କ୍ଷୁଧା ଜର୍ଜରିତ ଉତ୍ତ୍ୟକ୍ତ ଲୋକେ ହୋଟେଲ ସାମ୍ନାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ବିଳାସପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍‌ଗୁଡ଼ିକୁ କେତେବେଳେ ଯେ ଭାଙ୍ଗିଦେବେ କହି ହେବ ନାହିଁ। ଭାରତରେ ଏଭଳି ଏକ ସ୍ଥିତି ଉପୁଜିବା ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ବୋଲି ଧରିନେବାକୁ ହେବ। ନିକଟ ଅତୀତରେ କେବଳ ସବ୍‌-ସାହାରା ନୁହେଁ, ଆଫ୍ରିକା ମହାଦେଶର ବିଭିନ୍ନ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ଏଭଳି ସ୍ଥିତି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି। ମନକୁ ଆସୁଥିବା ଆଉ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି, ଭାରତର କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜିଡିପି ପରିମାପର ମାନଦଣ୍ଡ ସ୍ଥିର ଲାଗି ସରକାର କେଉଁ ପଦ୍ଧତି ଅବଲମ୍ବନ କରୁଛନ୍ତି। ଏଭଳି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରିବାର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଅମଳ କରନ୍ତି; ହେଲେ ଶସ୍ୟକୁ ମଣ୍ଡିରେ ବିକନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି କରୁଥିବା କିଛି ପରିବାରକୁ ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ଜାଣିଛେ। ସେହି ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ ତୁଲାଇବା ପାଇଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୋକାନ ଖୋଲିବା, ପୁଅ ଟ୍ୟାକ୍ସି ଚଳାଇବା କିମ୍ବା ସକାଳେ ଖବରକାଗଜ ବିକିବାରେ ନିୟୋଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅଧିକନ୍ତୁ ପରିବାରର ଆଉ କେତେକ ସଦସ୍ୟ ଅଣସଙ୍ଗଠିତ କ୍ଷେତ୍ରରେ କାମ କରିଥାନ୍ତି। ଏହି ଲୋକଙ୍କ ଆୟକୁ ଆମ ଅତି ଚତୁର ପରିସଂଖ୍ୟାନ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କିପରି ହିସାବକୁ ନିଆଯିବ ତାହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନ। ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ ଏହି ବିଶାଳ ଦେଶରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପରିବାର ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଉପାର୍ଜନର ପନ୍ଥା ନାହିଁ। ଏମାନଙ୍କ ପାଖକୁ କୌଣସି ଗୋଟିଏ ବି ସରକାରୀ ଯୋଜନାର ସୁବିଧା ପହଞ୍ଚତ୍ପାରୁ ନାହିଁ। ପରୋକ୍ଷରେ ଏମାନେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ସୀମାରେଖା ଉପରେ (ଏପିଏଲ୍‌) ରହିଯାଉଛନ୍ତି। ବାସ୍ତବରେ ଏପିଏଲ୍‌-ବିପିଏଲ୍‌ ସଂଜ୍ଞା ଠିକ୍‌ ଭାବେ ନିରୂପଣ ହୋଇପାରୁ ନ ଥିବାରୁ ଗରିବ ଜାଣିବା କଷ୍ଟକର ହୋଇପଡ଼ୁଛି। ଆଧାର ପାଇଁ ଓକିଲାତି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏହି ବାସ୍ତବତା ସମ୍ପର୍କରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜ୍ଞ। କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ବ୍ୟୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଜନା କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କରାଯାଉଥିବା କୁହାଯାଉଛି। ହେଲେ ଏହାର ସୁଫଳ ମିଳୁନାହିଁ। ଉଦାହରଣ ସ୍ବରୂପ, ସରକାରଙ୍କ ଦକ୍ଷତା ବିକାଶ ପଦକ୍ଷେପ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ କୌଶଳ ବିକାଶ ଯୋଜନା (ପିଏମ୍‌କେଭିଓ୍ବାଇ)କୁ ନିଆଯାଇପାରେ। ଏହା ଏବେ ବିକେନ୍ଦ୍ରୀକରଣ ହୋଇଛି ଏବଂ ପାଣ୍ଠିଗୁଡ଼ିକୁ ରାଜ୍ୟ ଦକ୍ଷତା ବିକାଶ ମିଶନ ଜରିଆରେ ବ୍ୟୟ କରାଯାଉଛି। ହେଲେ ସାରା ଦେଶରେ ତାଲିମ ସେବା ପ୍ରଦାନକାରୀମାନଙ୍କୁ ୨୦୧୭ ଅଗଷ୍ଟ-ସେପ୍ଟେମ୍ବରରୁ ଅର୍ଥ ମିଳି ନାହିଁ। କେତୋଟି ବଡ଼ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ସଂସ୍ଥାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଅଧିକାଂଶ ଛୋଟ କମ୍ପାନୀ ତିଷ୍ଠି ରହିବା ପାଇଁ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଛନ୍ତି। ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଅଭାବରୁ ରାଜ୍ୟର ମିଶନଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟତଃ ପାଣିପାଇପ୍‌, ରାଜମିସ୍ତ୍ରି ଓ ଅନ୍ୟ ନିମ୍ନ ଆୟକାରୀ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି। ଆତିଥ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ବିଶେଷ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ମିଳିନାହିଁ। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ ରେକଗ୍‌୍‌ନିଶନ ଅଫ୍‌ ପ୍ରାୟର ଲର୍ନିଂ (ଆର୍‌ପିଏଲ୍‌) ଯୋଜନା ଅଦ୍ୟାବଧି ଉନ୍ନତ ହୋଇପାରି ନାହିଁ। ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନୀତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ ବୋଲି ଯୋଜନା ପ୍ରଣୟନକାରୀ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଆଯାଉ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଆଧାରର ନକାରାତ୍ମକ ଦିଗ ବିଷୟରେ ଅବତାରଣା କରାଯାଇପାରେ। ଏହା ଏଭଳି ଏକ ଅସ୍ତ୍ର, ଯାହାକୁ ବୈଧୀକରଣ ପାଇଁ କୋଳାହଳ କରୁଥିବା ଲୋକେ ବ୍ୟବହାର କରିବେ। କେତେକ ପରିବାର ସହରୀ ପରିବେଶକୁ ଯାଇ ନୂଆ ସାମାଜିକ ଧାରାରେ ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ। ସେହି ନୂଆ ସାମାଜିକ ଧାରାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିବା ସକାଶେ ବୃହତ୍‌ ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ଦାସରେ ପରିଣତ କରିବାର ଉଦ୍ୟମ ଚାଲିଛି। ଏମାନଙ୍କ ଉପରେ ନଜର ରଖିବା ପାଇଁ ଆଧାର ଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା ବ୍ୟବହୃତ ହେବ। ଏଥିରୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କେତେ ଜଣ ମୁନିବ ରହିବେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ହେବେ ଚାକର। ମୁନିବମାନେ ଚାହାନ୍ତି ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ହ୍ରାସ ପାଉ। ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଣକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରିଲେ ସବୁ ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ଆୟତ୍ତରେ ରଖାଯାଇପାରିବ। ଏପରି ହେଲେ କେତେ ଜଣ ହାତଗଣତି ମୁନିବ ସ୍ବାଧୀନତାକୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ।
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ୨୦୧୪ରେ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆଦୌ ପୂରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସ୍ବରରେ ‘ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ବିକାଶ’ କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ଫଳ ଶୂନ ହୋଇଛି। ବିଶେଷକରି ସାମାଜିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ଦେଶର ଅଧିକ କ୍ଷତି ଘଟିଛି। ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ମିଛିମିଛିକା ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ବିଭାଜନ ରାଜନୀତି ସାମାଜିକ ବାତାବରଣକୁ ଘୋର ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଏକ ଉତ୍ତମ ଶାସନ ଜରିଆରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଖାଇଦିଆଯିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ସୁଫଳ ଲୋକେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମୋଦିଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ କର୍ପୋରେଟ ପ୍ରୀତି ବଢ଼ିଛି..

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଜାତିସଂଘର ଖାଦ୍ୟ ଓ କୃଷି ସଂସ୍ଥା (ଏଫ୍‌ଏଓ) ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି ବିରୋଧୀ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ (ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାଶନାଲ ଆଲାଏନ୍ସ ଏଗେଁଷ୍ଟ ହଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ମାଲନ୍ୟୁଟ୍ରିଶନ୍‌) କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଅଭୂତପୂର୍ବ ବିକାଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ୧୯୫୦-୫୧ରେ ଭାରତରେ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉପତ୍ାଦନ ପରିମାଣ ୫ କୋଟି ଟନ୍‌ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୨୭ କୋଟି ୨୦ ଲକ୍ଷ ଟନ୍‌ ହୋଇଛି, ପ୍ରାୟ ୫ଗୁଣ। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଛି ୪ ଗୁଣ। ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ-ଅଭାବୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଭାରତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ରପ୍ତାନିକାରୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି। ତଥାପି ଭାରତରେ କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି କାରଣରୁ ଏକଚତୁର୍ଥାଂଶ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇପାରୁ ନାହା..

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପଣ୍ଡା

ଆଜିକାଲି ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏଭଳି ଅଧୋଗତି ହୋଇଛି ଯେ, ପ୍ରାୟ ୬୦% ମାଧ୍ୟମିକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଦରଖାସ୍ତଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବା ସାଧାରଣ ହିସାବଟିଏ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଭାରତର ୭୫% ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଓ କାରିଗରି ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନାତକ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ସାରା ଭାରତରେ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଛାତ୍ରସମାଜର ଆଜି ନୈତିକ ସ୍ଖଳନ ଘଟିଛି। ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଅବକ୍ଷୟ ହେଉଛି। ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଲୋପ ପାଉଛି। ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟୟବହୁଳ ଏବଂ ଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଗବେଷଣା ଅର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ସମାଜସେବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଯଦି ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ପିଅନ ..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

କାହିଁ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ କୁକୁର ହେଉଛି ମଣିଷର ସାଥୀ। ଏହି ପ୍ରାଣୀ ମଣିଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏପରି କି ମାଲିକର ଲୁଣ ଖାଇବାରୁ ତା’ର ଗୁଣ ଗାଏ। ମାଲିକର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦିଏ। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଜୟପୁରରେ। ରାଜସ୍ଥାନର ଜୟପୁରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପୂର୍ବତନ ରଣଜୀ ଖେଳାଳି ସଞ୍ଜୀବ ଓହଲାନ୍‌ଙ୍କ ବାସଭବନରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ତଳ ମହଲାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ଚାକରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବା ଯୋଗୁ ସଞ୍ଜୀବ..

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ସ।ଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉଛି, ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା ସେତେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲାଣି। ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ କୋଲକାତାରେ  ବିରୋଧୀଙ୍କ ରାଲିର କଳେବର ଦେଖିଲେ ମହାଗଠବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମନେହେଉଛି। 

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

 ବିଶ୍ୱ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଭାରତରେ ଅଧିକାଂଶ ସହର ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏପରି କି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପନ୍ଦରଟି ସହର ମଧ୍ୟରେ ଭାରତର ଚଉଦଟି ସହର ଅଛି। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଦୂଷିତ ସହର ହେଉଛି କାନପୁର। 

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ବାସିପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ଚିହ୍ନା ଲୋକଟିଏ, ଆପଣାର ମଣିଷଟିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହତାଦର କରିବାର ଅନୁଭବ କଲେ ଆମେ ଏ ରୂଢିଟିର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥାଉ! ଏଠାରେ ବାସିପାଣିକୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ନଚେତ୍‌ ଆମେ କହୁଥାନ୍ତେ- ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ସଜପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ନଚେତ୍‌ କହିଥାନ୍ତେ- କିରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ମଦପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ମାନେ ବାସିପାଣିଟି ପଚାରିବା ବା ବନ୍ଧୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭଲ ପାଇବାର ହୃଦୟଟିଏ ଥିଲେ କେତେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ବି ଭଲପାଇ ବସନ୍ତି। ତେବେ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳା ଏକ ଅଭିନବ ପନ୍ଥା ଆପଣାଇଥିଲେ। 

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଆକାର ପଟେଲ

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି ମୁମ୍ବାଇରୁ, ବିଶେଷତଃ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମୁମ୍ବାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପରମ୍ପରା ସହ ସମ୍ଭବତଃ ଲାଓ୍ବଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଢୋଲକୀ ବାଜାର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚ-ଗୀତକୁ ଲାଓ୍ବଣୀ କହନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକନୃତ୍ୟ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଟେବୁଲରେ ବସି ଏକ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଧ ଡଜନ ମହିଳା ହିନ୍ଦୀ ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲାଭଳି ବସ୍ତ୍ର ପନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ପରିଚାରିକାମାନେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଟେବୁଲ ଉପରେ ମଦ ପରଷନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏପରି କି ମୃଦୁ ପାନୀୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିୟର ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ। କିଛି ପୁ..

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

କେଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜଧାନୀ ସହରର ଚେହେରା ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଏ ସହରର ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ନ ପାରିଥିବାର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦିବାର କାରଣ ଥିଲା ବେଶ୍‌ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ। ବିଶ୍ୱକପ୍‌ ହକି ଅନୁଷ୍ଠିତ  ହେଉଥିବାର ବିରଳ ଗୌରବବୋଧ ନେଇ ଏ ସ୍ମାର୍ଟ ସହର ଯେମିତି ସୁସଜ୍ଜିତ ତୋରଣ ଓ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକମାଳାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା, ତହିଁରେ ଏଠାରେ ରହୁ ନ ଥିବା ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମନରେ ଈର୍ଷାର ଅସୁରଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ମାତ୍ର ସ୍ମାର୍ଟ..

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ/ ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ବିଶ୍ୱକୁ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶକୁ ସ୍ମରଣୀୟ ରଖିବା ଲାଗି ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ୧୯୯୫ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଆସୁଛି। ମହାତ୍ମାଙ୍କ ୧୨୫ତମ ଜନ୍ମବାର୍ଷିକୀରୁ ସଂସ୍ଥାପିତ ଏହି ସମ୍ମାନ ଅହିଂସା ଓ ଗାନ୍ଧୀବାଦ ଜରିଆରେ ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରଣ ଆଣିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧୀ ବିପ୍ଳବୀ ନେଲ୍‌ସନ ମଣ୍ଡେଲା, ଭାରତର ‘ଚିପ୍‌କୋ’ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଚଣ୍ଡିପ୍ରସାଦ ଭଟ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ) ଭଳି ସଙ୍ଗଠନ ଏଭଳି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ ଜା..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି। କାରଣ ଆମ ଦେଶର ପରିବାରରେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ରହିଥାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନି ଚଳିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଏକ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ନିକଟରେ ଝିଅ ନାମରେ ସମ୍ପତ୍ତି କରିବାରୁ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତରେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଛି। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଯୋଧପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ। ସ୍ଥାନୀୟ ବିଲାଡା ତହସିଲ ଖେଜଡଲାରେ ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଝିଅ ନାମରେ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ସରଗରା ସମାଜ ପକ୍ଷରୁ ପସନ୍ଦ କରାଯାଇ ନ ଥିଲା। କାରଣ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରୁଣା..