ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସେଇ ଗୋଟିକ ତୁମର

ସେଇ ଗୋଟିକ ତୁମର
ଅଞ୍ଜନ ଚାନ୍ଦ/ଉଦାସ ନଈକୂଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ବେଳକୁ ଅନ୍ଧାର ଆହୁରି ବାକି ଅଛି। ଆକାଶସାରା ଚିକ୍‌ ମିକ୍‌ ତାରା। ତଳେ କଳାମୟ ସଂସାର। କୁଳୁକୁଳୁ ନଈଜଳ। କୂଳରେ ବନ୍ଧା ନୌକାଟିଏ। ଚହଲାପାଣିରେ ଦୋଳି ଖେଳୁଛି। ରାତି ପାହିଲେ ଆସିବ ନାଉରିଆ। ନୌକାର ବନ୍ଧନ ଫିଟାଇବ। ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ରାଗ, ରୋଷ ସହିତ କେତେ କେତେ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ସଞ୍ଜ ଅନ୍ଧାର ଯାଏ ଏ କୂଳ ସେ କୂଳ ହେବ। ନଈ ସେପାରିରେ ଶାନ୍ତ ଶ୍ୟାମଳ ପରିବେଶରେ ସାଧୁ ସୁଧାନନ୍ଦଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ଉଦାସ ଦୂର ଗାଁରୁ ଆସିଛି ତାଙ୍କୁ ଭେଟିବ। ସକାଳ ପ୍ରବଚନ ଶୁଣିବ। ସାଂସାରିକ ଦୁଃଖଜଞ୍ଜାଳରେ ପୀଡିତ ତା’ ମନ ପାଇଁ ଉପଶମ ଖୋଜିବ। ରାତି କେତେବେଳେ ପାହିବ? ଗୋଟେ ଝଙ୍କାଳିଆ ଗଛ ତଳେ ବସି ସେ ବିଶ୍ରାମ ନେଲା। ନଈକୂଳିଆ ଶୀତଳ ପବନରେ ତା’ ଆଖି ମୁଦି ହୋଇଆସିଲା। ଠିକ୍‌ ସେତେବେଳେ ଥପ୍‌ କରି କ’ଣ ଗୋଟେ ଗଛରୁ ଖସିଲା। ସେ ଚମକିଉଠିଲା। ହାତରେ ଅଣ୍ଡାଳି ଦେଖିଲା ଛୋଟ ମୁଣିଟିଏ। ତା’ଭିତରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପଥର। ଗୋଟେ ପଥର ବାହାର କରି ସେ ନଈପାଣିକୁ ଫିଙ୍ଗିଲା। ଟୁବ୍‌। ତାକୁ ଭାରି ମଜା ଲାଗିଲା। ସେ ଆଉ ଦୁଇଟି ପଥର ଫିଙ୍ଗିଲା। ଟୁବ୍‌, ଟୁବ୍‌। ଏବେ ସେ ସେଇ କାମରେ ମାତିଗଲା। ଗୋଟି ଗୋଟି ପଥର ଏଣେତେଣେ ଫିଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାତି ପାହି ଆସୁଛି। ପ୍ରଭାତର ମ୍ଳାନ ଆଲୋକ ତୋଫା ହେଉଛି। ମୁଣିରୁ ଶେଷ ପଥରଟିକୁ ବାହାର କରି ନଈକୁ ଫିଙ୍ଗିବା ଆଗରୁ ଉଦାସ ତାକୁ ନିରେଖି ଦେଖିଲା ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇଗଲା। ତା’ ହାତରେ ଅଛି ଗୋଟିଏ ରତ୍ନ। ପର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପୁଣି ସେ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡିଲା। ଯାହାକୁ ସାଧାରଣ ପଥର ମନେକରି ସେ ନଈଜଳକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଇଛି ସେଗୁଡିକ ଥିଲା ବହୁମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନପଥର। ସୁଧାନନ୍ଦଙ୍କ ଆଶ୍ରମ। ସାଧୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବସିଛି ଉଦାସ। ତା’ର ବିଷଣ୍ଣ ମୁଖକୁ ଦେଖି ସାଧୁ ପଚାରିଲେ- କ’ଣ ହୋଇଛି ? ମୁଁ ହତଭାଗା ମୋର ସର୍ବସ୍ବ ହରାଇଛି। ଉଦାସ କହିଲା ନଈକୂଳରେ ଘଟିଯାଇଥିବା ଘଟଣା। ସାଧୁ ହସିଲେ। ପଚାରିଲେ- ଘରୁ ଆସିବା ବେଳେ ତୁମ ପାଖରେ କ’ଣ ଥିଲା? କିଛି ନ ଥିଲା। ଏବେ କ’ଣ ଅଛି? ଗୋଟେ ରତ୍ନପଥର। ତଥାପି କହୁଛ ସର୍ବସ୍ବ ହରାଇଦେଇଛ! ଉଦାସ କହିଲା- କିନ୍ତୁ ରତ୍ନପଥରଗୁଡିକ ମୋ ହାତକୁ ଆସି ଚାଲିଗଲା। ସାଧୁ କହିଲେ- ସେଗୁଡିକ ତୁମ ହାତକୁ ଆସିଥିଲା ସତ କିନ୍ତୁ ତୁମର ନ ଥିଲା। ତୁମ ପାଇଁ ଯେତିକି ଦରକାର ଈଶ୍ୱର ସେତିକି ତୁମ ପାଖରେ ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମେ ହତଭାଗ୍ୟ ନୁହଁ। ନିଜକୁ ଭାଗ୍ୟବାନ୍‌ ମନେକର ଯେ, ଅନ୍ତତଃ ଗୋଟିଏ ରତ୍ନପଥର ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି। ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଯେ, ଏମିତି ଏକ ସାଧାରଣ କଥା ଉଦାସମାନେ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସଂସାରକୁ ଶୂନ୍ୟହସ୍ତରେ ଆସି ଯେତିକି ସେମାନେ ପାଆନ୍ତି ସେ ସବୁ ସେମାନଙ୍କର ଲାଭ। ଅଥଚ ଚିରକାଳ ସେମାନେ ହରାଇବାର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି। ହରାଇଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି ସାଉଁଟିବା ପାଇଁ ପୁଣି ଦ୍ରୁତଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଆନ୍ତି। ଧାଇଁବାର ବେଗ ଭିତରେ ହୃଦୟର ଆବେଗ ବୋଲି ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟଟିକୁ ହରାଇ ଦିଅନ୍ତି। ଅଭାବର କୃଷ୍ଣଗର୍ଭ ଭିତରେ ଲୀନ କରିଦିଅନ୍ତି ଭାବର ସମୁଦ୍ର। ଥରେ ଜଣେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ପରିବ୍ରାଜକ ନିବିଡ ଅରଣ୍ୟ ଭିତରେ ପଶିଗଲେ। ଏଣେତେଣେ ବୁଲୁବୁଲୁ ଗୁମ୍ଫା ଭିତରେ ଜଣେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଭେଟିଲେ। ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ତାଙ୍କୁ ସାଦର ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି ବସିବାକୁ ନିବେଦନ କଲେ। ପରିବ୍ରାଜକ ସବୁଆଡକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ- ବସିବା ପାଇଁ ଆସନଟିଏ ତ ଦେଖୁନାହିଁ। ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ପଚାରିଲେ- ଆପଣ ଆସନ ନେଇ ଆସିନାହାନ୍ତି? ପରିବ୍ରାଜକ କହିଲେ- ମୁଁ ତ ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛି। ଆସନ ଆଣିବି କାହିଁକି? ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କହିଲେ- ଆପଣଙ୍କ ପରି ମୁଁ ବି କିଛିଦିନ ଏ ସଂସାରକୁ ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛି। ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପରି ଆମେ ସମସ୍ତେ ଜଣେ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ। କେଜାଣି କେତେଦିନ ଏଠାକୁ ବୁଲିବାକୁ ଆସିଛୁ। ଅଥଚ ଯାତ୍ରାକୁ ଉପଭୋଗ ନ କରି ଧନଜନର ମାୟାରେ ପଡିଯାଉଛୁ। ଆନନ୍ଦ ନ ହୋଇ ଉଦାସ ବନିଯାଉଛୁ। ଚାରିପଟେ କେତେ କେତେ ଆଲୋକ କିନ୍ତୁ କାହିଁକି କେଜାଣି ଆମ ମନ ଭିତରେ ଘନଘୋର ଅନ୍ଧାର। ଅଥବା ଏହାର ନାଁ ସଂସାର। ଅଙ୍ଗାରଗାଡ଼ିଆ, ବାଲେଶ୍ୱର, ମୋ: ୯୪୩୭୨୯୬୮୬୪
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/କୃଷି ଆଗ

ଆଜିର ସ୍ଥିତି ଦେଖିଲେ ୨୦୧୪ରେ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିବା ପରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଆଦୌ ପୂରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ସ୍ବରରେ ‘ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ବିକାଶ’ କଥା କହୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ଫଳ ଶୂନ ହୋଇଛି। ବିଶେଷକରି ସାମାଜିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ ଦେଶର ଅଧିକ କ୍ଷତି ଘଟିଛି। ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ମିଛିମିଛିକା ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ବିଭାଜନ ରାଜନୀତି ସାମାଜିକ ବାତାବରଣକୁ ଘୋର ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଏକ ଉତ୍ତମ ଶାସନ ଜରିଆରେ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଖାଇଦିଆଯିବ ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ର ସୁଫଳ ଲୋକେ ପାଇପାରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ଜଣାଶୁଣା ଯେ, ମୋଦିଙ୍କ ଶାସନ ସମୟରେ କର୍ପୋରେଟ ପ୍ରୀତି ବଢ଼ିଛି..

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି: ସୁଶାସନ ହିଁ ସମାଧାନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ଜାତିସଂଘର ଖାଦ୍ୟ ଓ କୃଷି ସଂସ୍ଥା (ଏଫ୍‌ଏଓ) ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି ବିରୋଧୀ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସଂଗୋଷ୍ଠୀ (ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାଶନାଲ ଆଲାଏନ୍ସ ଏଗେଁଷ୍ଟ ହଙ୍ଗର ଆଣ୍ଡ ମାଲନ୍ୟୁଟ୍ରିଶନ୍‌) କୃଷି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭାରତର ଅଭୂତପୂର୍ବ ବିକାଶକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଛି। ୧୯୫୦-୫୧ରେ ଭାରତରେ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉପତ୍ାଦନ ପରିମାଣ ୫ କୋଟି ଟନ୍‌ ଥିବାବେଳେ ୨୦୧୬-୧୭ରେ ୨୭ କୋଟି ୨୦ ଲକ୍ଷ ଟନ୍‌ ହୋଇଛି, ପ୍ରାୟ ୫ଗୁଣ। ଲୋକସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଛି ୪ ଗୁଣ। ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ-ଅଭାବୀ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଭାରତ ଏକ ଖାଦ୍ୟ ରପ୍ତାନିକାରୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ହୋଇଗଲାଣି। ତଥାପି ଭାରତରେ କ୍ଷୁଧା ଓ କୁପୁଷ୍ଟି କାରଣରୁ ଏକଚତୁର୍ଥାଂଶ ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇପାରୁ ନାହା..

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତି

ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ପଣ୍ଡା

ଆଜିକାଲି ଭାରତୀୟ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଏଭଳି ଅଧୋଗତି ହୋଇଛି ଯେ, ପ୍ରାୟ ୬୦% ମାଧ୍ୟମିକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଦରଖାସ୍ତଟିଏ ଲେଖିବାକୁ ବା ସାଧାରଣ ହିସାବଟିଏ କରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଭାରତର ୭୫% ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଓ କାରିଗରି ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ନାତକ ଚାକିରି ପାଇବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ତଥ୍ୟ ସାରା ଭାରତରେ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଖାଲି ସେତିକି ନୁହେଁ ଛାତ୍ରସମାଜର ଆଜି ନୈତିକ ସ୍ଖଳନ ଘଟିଛି। ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିର ଅବକ୍ଷୟ ହେଉଛି। ମାନବିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଲୋପ ପାଉଛି। ଆଜିର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟୟବହୁଳ ଏବଂ ଚାକିରିସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଜ୍ଞାନ ଓ ଗବେଷଣା ଅର୍ଥସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ସମାଜସେବା ପ୍ରଚାରସର୍ବସ୍ବ ହୋଇଛି। ଯଦି ସ୍ନାତକ ଓ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ପିଅନ ..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

କାହିଁ କେଉଁ ଆଦିମ କାଳରୁ କୁକୁର ହେଉଛି ମଣିଷର ସାଥୀ। ଏହି ପ୍ରାଣୀ ମଣିଷର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ଭୃତ୍ୟ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ। ଏପରି କି ମାଲିକର ଲୁଣ ଖାଇବାରୁ ତା’ର ଗୁଣ ଗାଏ। ମାଲିକର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଯାଇ ଦରକାର ପଡ଼ିଲେ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦିଏ। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ଜୟପୁରରେ। ରାଜସ୍ଥାନର ଜୟପୁରରେ ବାସ କରୁଥିବା ପୂର୍ବତନ ରଣଜୀ ଖେଳାଳି ସଞ୍ଜୀବ ଓହଲାନ୍‌ଙ୍କ ବାସଭବନରେ ନିଆଁ ଲାଗିଯାଇଥିଲା। ତଳ ମହଲାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ଚାକରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଆଁ ଲାଗିବା ଯୋଗୁ ସଞ୍ଜୀବ..

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ମୋଦି: ସବୁଥିରେ ଆଙ୍ଗୁଠି

ସ।ଧାରଣ ନିର୍ବାଚନ ଯେତେ ନିକଟତର ହେଉଛି, ରାଜନୈତିକ ଉଷ୍ମତା ସେତେ ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଲାଣି। ଜାନୁୟାରୀ ୧୯ରେ କୋଲକାତାରେ  ବିରୋଧୀଙ୍କ ରାଲିର କଳେବର ଦେଖିଲେ ମହାଗଠବନ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଥିବା ମନେହେଉଛି। 

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

ସବୁଜ ପରିବହନ ବ୍ୟବସ୍ଥା

 ବିଶ୍ୱ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ସଂସ୍ଥାର ଏକ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାଯାଏ ଯେ, ଭାରତରେ ଅଧିକାଂଶ ସହର ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଏପରି କି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପନ୍ଦରଟି ସହର ମଧ୍ୟରେ ଭାରତର ଚଉଦଟି ସହର ଅଛି। ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଦୂଷିତ ସହର ହେଉଛି କାନପୁର। 

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ବାସିପାଣିରେ ପଚରା

ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ବାସିପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ଚିହ୍ନା ଲୋକଟିଏ, ଆପଣାର ମଣିଷଟିଏ ଆମକୁ ପୂର୍ବାପେକ୍ଷା ହତାଦର କରିବାର ଅନୁଭବ କଲେ ଆମେ ଏ ରୂଢିଟିର ପ୍ରୟୋଗ କରିଥାଉ! ଏଠାରେ ବାସିପାଣିକୁ ନିକୃଷ୍ଟ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଛି। ନଚେତ୍‌ ଆମେ କହୁଥାନ୍ତେ- ହଇରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ସଜପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ନଚେତ୍‌ କହିଥାନ୍ତେ- କିରେ ମୋତେ କ’ଣ ଆଉ ମଦପାଣିରେ ପଚାରୁନୁ? ମାନେ ବାସିପାଣିଟି ପଚାରିବା ବା ବନ୍ଧୁ ଚର୍ଚ୍ଚା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭଲ ପାଇବାର ହୃଦୟଟିଏ ଥିଲେ କେତେକ ପୁରୁଷ ଓ ମହିଳା ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ବୟସରେ ବି ଭଲପାଇ ବସନ୍ତି। ତେବେ ଭଲ ପାଇବା ପାଇଁ ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳା ଏକ ଅଭିନବ ପନ୍ଥା ଆପଣାଇଥିଲେ। 

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି

ଆକାର ପଟେଲ

ଡ୍ୟାନ୍ସ ବାର୍‌ ସଂସ୍କୃତି ମୁମ୍ବାଇରୁ, ବିଶେଷତଃ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ମୁମ୍ବାଇ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ପରମ୍ପରା ସହ ସମ୍ଭବତଃ ଲାଓ୍ବଣୀର ସମ୍ପର୍କ ଅଛି। ଢୋଲକୀ ବାଜାର ତାଳେ ତାଳେ ନାଚ-ଗୀତକୁ ଲାଓ୍ବଣୀ କହନ୍ତି, ଯାହା ହେଉଛି ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଲୋକନୃତ୍ୟ। ପୁରୁଷମାନଙ୍କର ଛୋଟ ଛୋଟ ଦଳ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଟେବୁଲରେ ବସି ଏକ ଖୋଲା ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଅଧ ଡଜନ ମହିଳା ହିନ୍ଦୀ ଗୀତର ତାଳେ ତାଳେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥାନ୍ତି। ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଆବୃତ କଲାଭଳି ବସ୍ତ୍ର ପନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ପରିଚାରିକାମାନେ ଦର୍ଶକମାନଙ୍କ ଟେବୁଲ ଉପରେ ମଦ ପରଷନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏପରି କି ମୃଦୁ ପାନୀୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବିୟର ଭଳି ମୂଲ୍ୟ ନିଆଯାଏ। କିଛି ପୁ..

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଅସତ୍ୟ ସହରର ରାତି

ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

କେଇଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜଧାନୀ ସହରର ଚେହେରା ଦେଖିଥିବା ଲୋକ ଏ ସହରର ବାସିନ୍ଦା ହୋଇ ନ ପାରିଥିବାର ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଭାଗ୍ୟକୁ ନିନ୍ଦିବାର କାରଣ ଥିଲା ବେଶ୍‌ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ। ବିଶ୍ୱକପ୍‌ ହକି ଅନୁଷ୍ଠିତ  ହେଉଥିବାର ବିରଳ ଗୌରବବୋଧ ନେଇ ଏ ସ୍ମାର୍ଟ ସହର ଯେମିତି ସୁସଜ୍ଜିତ ତୋରଣ ଓ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକମାଳାରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ରୂପରେ ସଜେଇ ହୋଇଥିଲା, ତହିଁରେ ଏଠାରେ ରହୁ ନ ଥିବା ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ମନରେ ଈର୍ଷାର ଅସୁରଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିବା ସ୍ବାଭାବିକ। ମାତ୍ର ସ୍ମାର୍ଟ..

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

କୁଷ୍ଠରୋଗୀଙ୍କ ସାହାରା

ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ/ ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ବିଶ୍ୱକୁ ମହାତ୍ମା ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଅବଦାନ ଅତୁଳନୀୟ। ତାଙ୍କ ଆଦର୍ଶକୁ ସ୍ମରଣୀୟ ରଖିବା ଲାଗି ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ୧୯୯୫ରୁ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଗାନ୍ଧୀ ଶାନ୍ତି ପୁରସ୍କାର ପ୍ରଦାନ କରାଯାଇଆସୁଛି। ମହାତ୍ମାଙ୍କ ୧୨୫ତମ ଜନ୍ମବାର୍ଷିକୀରୁ ସଂସ୍ଥାପିତ ଏହି ସମ୍ମାନ ଅହିଂସା ଓ ଗାନ୍ଧୀବାଦ ଜରିଆରେ ସାମାଜିକ, ଅର୍ଥନୈତିକ ଓ ରାଜନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରୂପାନ୍ତରଣ ଆଣିପାରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ସଙ୍ଗଠନକୁ ଦିଆଯାଉଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାର ବର୍ଣ୍ଣବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧୀ ବିପ୍ଳବୀ ନେଲ୍‌ସନ ମଣ୍ଡେଲା, ଭାରତର ‘ଚିପ୍‌କୋ’ ଆନ୍ଦୋଳନର ପୁରୋଧା ଚଣ୍ଡିପ୍ରସାଦ ଭଟ୍ଟଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତୀୟ ମହାକାଶ ଗବେଷଣା ସଂସ୍ଥା (ଇସ୍ରୋ) ଭଳି ସଙ୍ଗଠନ ଏଭଳି ସମ୍ମାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇପାରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୯ ଜା..

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଭାରତୀୟ ସମାଜ ପିତୃକୈନ୍ଦ୍ରିକ ପରିବାରକୁ ନେଇ ଗଢ଼ିଉଠିଛି। କାରଣ ଆମ ଦେଶର ପରିବାରରେ ପୁରୁଷ ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ମୁଖ୍ୟତଃ ସମ୍ପତ୍ତିର ମାଲିକାନା ରହିଥାଏ। ପରିବାରର ଅନ୍ୟ ସଦସ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ମାନି ଚଳିଥାଆନ୍ତି। ତେଣୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜ ଏକ ପୁରୁଷପ୍ରଧାନ ସମାଜ ଭାବରେ ଗଣ୍ୟ ହୋଇଥାଏ। ନିକଟରେ ଝିଅ ନାମରେ ସମ୍ପତ୍ତି କରିବାରୁ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତରେ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଣ୍ଡାଦେଶ ହୋଇଛି। ଏପରି ଏକ ଘଟଣା ଘଟିଛି ରାଜସ୍ଥାନ ରାଜ୍ୟର ଯୋଧପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ। ସ୍ଥାନୀୟ ବିଲାଡା ତହସିଲ ଖେଜଡଲାରେ ଜଣେ ପିତା ତାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତିର କିଛି ଅଂଶ ଝିଅ ନାମରେ କରିଥିଲେ। ତେବେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ସରଗରା ସମାଜ ପକ୍ଷରୁ ପସନ୍ଦ କରାଯାଇ ନ ଥିଲା। କାରଣ ସମାଜରେ ପ୍ରଚଳିତ ପୁରୁଣା..