ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ମାତୃଦ୍ରୋହର କ୍ଷମା ନାହିଁ

ମାତୃଦ୍ରୋହର କ୍ଷମା ନାହିଁ
ପ୍ରଭାତ କୁମାର ଦାସ/ ବେଆଇନ ଭାବରେ ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିବା ଖଣିମାଲିକମାନଙ୍କଠାରୁ ଶତ ପ୍ରତିଶତ ଜରିମାନା ଆଦାୟ କରିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟର ରାୟ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା ପରେ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରଶାସନ ଓ ସରକାର ସମସ୍ୟା ଭିତରେ ପଡିଯାଇଥିଲେ। କାରଣ ଏ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଖଣିଜ ଲୁଟ୍‌ ସମସ୍ୟା ଭିତରୁ ଉତ୍ତୋଳନକାରୀଙ୍କଠାରୁ ଯଥାସମ୍ଭବ ରାଜନୈତିକ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଫାଇଦା ହାସଲ କଥା ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। କୋର୍ଟଙ୍କ ରାୟ ପରେ ସେଥିରେ ଭଟ୍ଟା ପଡିବାର ଆଶଙ୍କା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ତେଣୁ ରାଜ୍ୟ କ୍ୟାବିନେଟ୍‌ର ଏକ ଜରୁରୀ ବୈଠକ ବସିଲା। ସ୍ଥିର ହେଲା ପାଖାପାଖି ୧୯ ହଜାର ୫୦୦ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଜରିମାନା ରାଜକୋଷକୁ ଆସିବ। ପୂର୍ବ ହିସାବର ଏହା ଏକ ତୃତୀୟାଂଶ ମାତ୍ର। ସାଧାରଣ ରାଜ୍ୟବାସୀ ଏତେ କ୍ଳିଷ୍ଟ ହିସାବ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ନିନ୍ଦୁକମାନେ କହନ୍ତି, ଏହା ସରକାରଙ୍କର ଖଣିମାଲିକମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକ ବୁଝାମଣା ବା ଫିକ୍ସିଂ। ଚଳିତବର୍ଷ ଡିସେମ୍ବର ସୁଦ୍ଧା ଜରିମାନା ଅର୍ଥ ଆଦାୟ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନ୍ୟାୟାଳୟଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଥିଲା। ତାକୁ ଏକକାଳୀନ ନ ଦେଇ କିସ୍ତିରେ ଦେବା ପାଇଁ ଖଣିମାଲିକମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ସେହି ବିଚାର ପାଇଁ ତନାଘନା ଚାଲିଛି। ଏଥିରୁ ବି ପ୍ରତି ଦଳ ରାଜନୈତିକ ଫାଇଦା ଖୋଜିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ।କିନ୍ତୁ ଆମ ଆଲୋଚନାର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏକ ଭିନ୍ନ ଭାବନା ଉପରେ ଆଧାରିତ। ରାଜ୍ୟର ଚିନ୍ତାଶୀଳ ନାଗରିକମାନେ ଏ କଥା ନିରପେକ୍ଷ ଭାବରେ ବିଚାର କରନ୍ତୁ। ମାଟି ତଳେ ଯେଉଁ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ପ୍ରକୃତି ଏ ରାଜ୍ୟବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ସାଇତି ରଖିଛି, ସେ ସବୁ କ’ଣ ଅସୀମିତ? ଯଦି ଅସୀମିତ ନୁହେଁ, ତେବେ ସେ ସବୁକୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଭିତରେ ବିନର୍ବ୍ୟୟ କରିବାର ଅଧିକାର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟର ସରକାରଙ୍କର ଅଛି କି? ପରିମିତ ରାଶିର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଭିତରେ ଶେଷ କରିଦେଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ କାଳର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବ? ଉଚ୍ଚହାରର ରାଜସ୍ବ ଆବଶ୍ୟକତା ପାଇଁ ଏବେ ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି- ଖଣିଜସମ୍ପଦକୁ ମନଇଚ୍ଛା ଉତ୍ତୋଳନ କରି ଶେଷ କରିଦେବା- ତାହା କେତେଦୂର ଯଥାର୍ଥ ? ପିଲାଦିନେ ଛୋଟ ଶିକ୍ଷଣୀୟ ଗଳ୍ପଟିଏ ଆମେ ପଢିଥିଲୁ- ଜଣେ ଅଶୀତିପର ବୃଦ୍ଧ ଆମ୍ବଗଛର ଚାରାଟିଏ ପୋତୁଥିଲେ। ଜଣେ ଯୁବକ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲା, ଅଜା! କେତେଦିନ ଆଉ ବଞ୍ଚିବେ, ଆମ୍ବଗଛର ଚାରା ପୋତୁଛନ୍ତି? ବୃଦ୍ଧ ଜଣକ ପାକୁଆ ପାଟିରେ ହସଟିଏ ହସି କହିଥିଲେ- ‘ନାହିଁରେ ନାତି, ମୁଁ ଏବେ ଯେଉଁ ଆମ୍ବ ଖାଉଛି, ସେ ଗଛ ମୋ ଜେଜେବାପା ଲଗେଇଥିଲେ। ଏବେ ମୁଁ ଯେଉଁ ଗଛ ଲଗାଉଛି ସେ ଆମ୍ବ ମୋ ନାତିମାନେ ଖାଇବେ। ମୁଁ ଏବେ ଗଛ ନ ଲଗାଇଲେ ମୋ ନାତି, ଅଣନାତିଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ୍ବଟାଏ ମିଳିବ କେଉଁଠୁ?’ ଏଣୁ ଆମେ ଆମ ଉତ୍ତରପିଢି ପାଇଁ ଦାୟିତ୍ୱବାନ ହେବା ଓ କିଛି ରଖିଯିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ସରକାର ଗଢୁଥିବା ବିଜ୍ଞ ରାଜନେତାମାନେ ଏ କଥା ଭୁଲିଯାଉଛନ୍ତି। ଯେଉଁ ଖଣି ମାଲିକ ବା ଖଣି ଲୁଟେରାମାନେ ଅପରିମିତ ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନ କରି, ଖଣି ବାହାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଖଣିଜ ତାଡି, ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ କରି, ବିଦେଶ ବଜାରରେ ତାକୁ ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟରେ ବିକି ପ୍ରଚୁର ଲାଭ ଅର୍ଜନ କରିନେଲେ, ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଶତପ୍ରତିଶତ ଜରିମାନା ଆଦାୟ ପାଇଁ ନ୍ୟାୟାଳୟ ରାୟ ଦେଇଛନ୍ତି ସତ। ରାଜ୍ୟର ଆର୍ଥିକ କ୍ଷତି ଏହାଦ୍ୱାରା କିଛି ପରିମାଣରେ ଭରଣା ହୋଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଖଣିଜ ଆମ ମାଟିତଳୁ ଲୁଟ୍‌ ହୋଇଗଲା, ତା’ର କ୍ଷତିକୁ କ’ଣ ଏ ଜରିମାନା ଭରଣା କରିପାରିବ? ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଚାଇନା ସରକାର ଆମ ଦେଶରୁ ଦଶବର୍ଷ କାଳ ଲୁହାପଥର ଗୁଣ୍ଡ କିଣିନେଇ, ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ତାକୁ ତାଙ୍କ ଦେଶର ମାଟି ତଳେ ସାଇତି ରଖୁଛି। ଏବେ ଆମ ଦେଶରୁ ଲୁହାପଥର କିଣିନେଇ ତାଙ୍କ ଶିଳ୍ପରେ ଉପଯୋଗ କରୁଛି। ନିଜ ଦେଶର ଲୁହାପଥର ଭବିଷ୍ୟତ କାଳକୁ ସାଇତା ହୋଇ ରହିଛି। ଅଥଚ ଆମେ ଆମ ଲୁହାପଥରକୁ ଶାଗମାଛ ଦରରେ ବିକିଦେଇ ଆମ ଦେଶର ବିକାଶ କରୁଛୁ। ପିଲାଦିନେ ଆମେ ଦେଖିଥିଲୁ ଅଶିକ୍ଷିତ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଚାଷୀମାନେ ଅମଳ ସମୟର ଧାନକୁ ତୁଚ୍ଛା ଦରରେ ବିକିଦେଇ ବର୍ଷାଦିନରେ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟରେ କିଣନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଚାଲାକ ଚତୁର ଚାଷୀମାନେ ଅମଳ ଧାନକୁ ଖଣି ପକେଇ ସାଇତି ରଖି ଅମଳ ବେଳେ କିଣି ଖାଆନ୍ତି। ବର୍ଷାଦିନେ ଖଣି ଖୋଳି ଧାନ କାଢି ଅଧିକ ଦରରେ ବିକନ୍ତି। ଏଇ ସାମାନ୍ୟ କଥା କ’ଣ ଆମ ସରକାରରେ ଥିବା ବିଜ୍ଞ ନେତାମାନେ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ? ଯେଉଁମାନେ ଖଣିଜସମ୍ପଦକୁ ରକ୍ଷା ଓ ପରିଚାଳନା କରିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର କ’ଣ ରାଜ୍ୟର ଏ ବିପୁଳ କ୍ଷତି ପାଇଁ କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱ ନ ଥିଲା? ଏ କଥା କାହିଁକି ବିଚାର ପରିସର ଭିତରକୁ ଆସୁନାହିଁ? ଏଭଳି ନିଷ୍କ୍ରିୟତାକୁ ଦେଖିଲେ ମନେହେଉଛି ଏ ରାଜ୍ୟକୁ ଲୁଟି ଖାଇବାର ଅଧିକାର କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରାଜନୈତିକ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ଓ ପ୍ରଶାସନିକ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କୁ ନିଃସର୍ତ୍ତରେ ମିଳିଥିଲା। ଆମେ ତ ଭାବୁଛୁ ଯଦି ଏ ଦେଶରେ ନ୍ୟାୟ ଅଛି, ତେବେ ଯେମିତି ଖଣି ଲୁଟେରାମାନଙ୍କଠାରୁ ଜରିମାନା ଆଦାୟ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଠିକ୍‌ ସେହିପରି ସେହି ଦଶବର୍ଷ କାଳ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶାସନିକ ଦାୟିତ୍ୱରେ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶତପ୍ରତିଶତ ସେମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ବେତନ ଓ ଅନୁଦାନକୁ ଜରିମାନା ରୂପେ ଆଦାୟ କରାଯିବା କଥା। ଯେଉଁ ମାଫିଆମାନେ ଲିଜ୍‌ ଖଣି ପରିସର ବାହାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଜମିରୁ ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନ କରି କୋଟିପତି ପାଲଟିଯାଇଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନ୍ୟାୟର ପରିଧି ଭିତରକୁ ଟଣାଯାଉ। ଯେତିକି ପରିମାଣର ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି, ତା’ର ପୁନଃରୋପଣ ପାଇଁ, ସେହି ମାଫିଆମାନଙ୍କ ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ବାଜ୍ୟାପ୍ତ କରି ଅଣାଯାଉ। ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷୟର ଆକଳନ କଲାବେଳେ ଏ କଥା ମଧ୍ୟ ବିଚାର କରାଯାଉ- ତାହା କେତେମାତ୍ରାରେ ପରିବେଶ ନଷ୍ଟ କରିଛି ଓ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ତାହା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ କେତେ ମାତ୍ରାରେ କ୍ଷତି ସାଧନ କରିବ। ଆମ ରାଜ୍ୟ ଏକ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ବୋଲି ଏବେ ମଧ୍ୟ ବିବେଚିତ ହେଉଛି। ମାତ୍ର ଦଶବର୍ଷ ଭିତରେ ଯେତିକି ଖଣିଜ ଲୁଟ୍‌ ହୋଇଯାଇଛି, ଆଉ ଦଶବର୍ଷ ଯଦି ସେମିତି ଚାଲିବ, ତେବେ ଏ ରାଜ୍ୟ ଶୂନ୍ୟଗର୍ଭା ପାଲଟିଯିବ। ଆଗାମୀ ପିଢି ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଏକ ଟାଙ୍ଗରାଭୂମିରେ ପରିଣତ ହୋଇଯିବ। ଗୋଟିଏ ସଫଳ ସରକାରର ଦାୟିତ୍ୱ କେବଳ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସରକାରଙ୍କ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁବିଚାର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। କେବଳ କେତେମାତ୍ରାରେ ଜରିମାନା ଆଦାୟ ହୋଇ ରାଜକୋଷକୁ ଆସିବ ତାହା ଭବିଷ୍ୟତ ସୁରକ୍ଷାର ସମାଧାନ ନୁହେଁ। ସେହି ସ୍ବାର୍ଥାନ୍ବେଷୀ, ଅପରିଣାମଦର୍ଶୀ ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ, ଯେଉଁମାନେ ମା’ମାଟିର ଚମଡା ଉତାରି ଲାଭ ଆଶାରେ ବିଦେଶରେ ବିକ୍ରି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବି ଲୋକଲୋଚନକୁ ଆସିବା ଉଚିତ। ତା’ ଦ୍ୱାରା ଭବିଷ୍ୟତରେ ରାଜ୍ୟବାସୀ ବିି ଶିଖିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇବେ- ମା’ ମାଟି ପ୍ରତି ଅତ୍ୟାଚାର କରିବା ମାତୃଦ୍ରୋହ ସହ ସମାନ। କେଉଁ ଧର୍ମରେ, କେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, କେଉଁ ସମ୍ବିଧାନରେ, କେଉଁ ନ୍ୟାୟର ପରିଭାଷାରେ ମାତୃଦ୍ରୋହର କ୍ଷମା ଅଛି? (୫୮ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣପୁରୀ, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୋ -୯୪୩୭୦୧୫୨୫୦)
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଟିକା ଦେଇ ଶୋଷଣ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଟିକା ଦେଇ ଶୋଷଣ

ଜନସଂଖ୍ୟାବହୁଳ ଭାରତରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିବା ରୋଗୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାକୁ ଦେଖି ଔଷଧ ନିର୍ମାତାମାନେ ଏହାର ଫାଇଦା ଉଠାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ଖୁବ୍‌ କମ ଦାମ୍‌ର ଔଷଧରେ ଯେତେବେଳେ ନାମକରା କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଷ୍ଟାମ୍ପ୍‌ ବାଜିଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ମୂଲ୍ୟ ବହୁଗୁଣ ହୋଇଯାଉଛି। ଏବେ ଏକ ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ, ଫାର୍ମା କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ବ୍ରାଣ୍ଡ୍‌ର ଭାକ୍‌ସିନ୍‌ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଡାକ୍ତର ଓ ହସ୍ପିଟାଲ...

ବିପଦକୁ ଅବହେଳାରୁ ବିପତ୍ତି

ବିପଦକୁ ଅବହେଳାରୁ ବିପତ୍ତି

ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ତର୍କ/ ବିମଳ ପ୍ରସାଦ ପାଣ୍ଡିଆ 

‘ତିତ୍‌ଲି’ ଭଳି ବାତ୍ୟାରେ, ଅମୃତସରରେ ରେଳଗାଡ଼ି ମାଡ଼ିଯିବା ଭଳି ଘଟଣାରେ ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ହେଉଥିବା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁଜନିତ କ୍ଷୟକ୍ଷତିକୁ ଅନେକ ମାତ୍ରାରେ କମ୍‌ କରାଯାଇପାରିଥାନ୍ତା ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଡାଯାଇ ପାରିଥାନ୍ତା, ଯଦି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ‘ବିପଦ’କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ, ସାମୂହିକ ଓ ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ସଜ୍ଞାନରେ ରଖାଯାଇଥାନ୍ତା। ଏପରି ହୋଇଥିଲେ ତିତ୍‌ଲି ଓ ଅମୃତସରରେ ଜଣଙ୍କର ବି ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ ନ ଥାନ୍ତା। ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବିପଦକୁ ଅଣଦେଖା ହିଁ ଏକ ସାଧାରଣ ବିପଦକୁ ଅସାଧାରଣ ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ପରିଣତ କରିଦିଏ। ତିତ୍‌ଲିି ଓ ଅମୃତସର ଦୁର୍ଘଟଣା ତାହାର ସଦ୍ୟତମ ଉଦାହରଣ। ପ୍ରଥମେ ତିତ୍‌ଲିର ଉଦାହରଣ ନେବା। ଓଡ଼ିଶା ଏକ ବାତ୍ୟାପ୍ରବଣ ରାଜ୍ୟ। ...

ଗଣମାନସର କବି

ଗଣମାନସର କବି

ଡ. ସିଦ୍ଧାର୍ଥ କାନୁନ୍‌ଗୋ

୧୮୮୨ ମସିହା କୁମାରପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ମାହାଙ୍ଗା ସନ୍ନିକଟ କୋଠପଦା ଗ୍ରାମର ଏକ  ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓଡ଼ିଆ ଗଣମାନସର କବି ବୈଷ୍ଣବ ପାଣି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହେତୁ ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ବେଳେ ବେଳେ ଜୁଳୁଜୁଳିଆ ପୋକ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ଯୋଗଜନ୍ମା କବିଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଛି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ସୁଯୋଗ ଦେଇନାହିଁ। ଷଷ୍ଠଶ୍ରେଣୀରେ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଶିକ୍ଷାର ହୋଇଛି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ପରିସମାପ୍ତି। ପରେ ମାସକୁ ୪ଟଙ୍କା ବେତନରେ ଦୁଇ ମାସ ପାଇଁ ମାଳୀହତା ଗ୍ରାମରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ହେଲେ ଯାତ୍ରା ଓସ୍ତାଦ୍‌...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଆଗକୁ ଦୀପାବଳି। ଏହା ହେଉଛି ଆଲୋକର ପର୍ବ। ଏହି ପର୍ବରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକ ଜଳାଇ ଏବଂ ବାଣ ଫୁଟାଯାଇ ଖୁସି ମନାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଣ ଫୁଟିବା ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ହୁଏ। ଦୀପାବଳି ଋତୁରେ ପ୍ରଚୁର ବାଣ ଫୁଟାଇବା ଯୋଗୁ ଶବ୍ଦ ପ୍ରଦୂଷଣ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ। ଏହାଦ୍ୱାରା ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ସଲ୍‌ଫର ଡାଇଅକ୍ସାଇଡ୍‌, କାର୍ବନ ମନୋକ୍ସାଇଡ୍‌ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷାକ୍ତ ଗ୍ୟାସ ...

 ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅହମିକାର ଲଢ଼େଇ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅହମିକାର ଲଢ଼େଇ

ଭାରତରେ ନିରପେକ୍ଷ ତଦନ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠିଲେ ଲୋକେ ଟିକେ କଥାରେ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ତଦନ୍ତ ବ୍ୟୁରୋ (ସିବିଆଇ) ନାମ ଉଠାଇଥାଆନ୍ତି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା ସିବିଆଇ ଏକ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସଂସ୍ଥା ବୋଲି ଧରାଯାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବିଗତ କିଛିବର୍ଷ ହେବ ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ...

ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ବିସର୍ଜନ

ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ବିସର୍ଜନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ନିର୍ବାଚନ କ’ଣ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ଜଳାଞ୍ଜଳି ପର୍ବ? ଦଳ ଲୁଟ୍‌ କରୁଥିବାବେଳେ ଦଳର ସଭ୍ୟ ହିସାବରେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଦାୟିତ୍ୱ ବଢ଼ିଯିବା କଥା। କିନ୍ତୁ ଦଳ ତିଷ୍ଠିଲେ ସେମାନେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହେବେ ଭାବି ଦଳର ଲୋକେ ତ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ହରାନ୍ତି, ଭୋଟରମାନଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧକୁ ବି ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦିଅନ୍ତି। ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ବୁଝୁ ନ ବୁଝୁ, ଆମେ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଚୁପ୍‌ ରହି ଶାସକ ଦଳକୁ ଏ ଦିଗରେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ, ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢିକୁ ଧ୍ୱଂସମୁହାଁ କରୁଛୁ। ଚୁପ୍‌ ରହିବା ଯେ ସମର୍ଥନ (ପିଙ୍ଗଳ ସଂହିତାର ଭାଷାରେ ‘ଆବେଟ୍‌’) କରିବା ଆମେ ତାହା ...

ସାମ୍ୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାନାୟକ

ସାମ୍ୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାନାୟକ


ବିଜୟ କୁମାର ପଢ଼ିହାରୀ

ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୈତିକ ଇତିହାସକୁ ପର୍ଯ୍ୟାଲୋଚନା କଲେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଅନ୍ତି ତିନିଜଣ ମହାମନୀଷୀ- ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ, ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଓ ଜନନେତା ଭଗବତୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସରେ ଜଣେ ଜଣେ ଯୁଗସ୍ରଷ୍ଟା। ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଦେଶ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ଗଠନ ଆନ୍ଦୋଳନର ଜନନାୟକ ମଧୁବାବୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଜାଗ୍ରତ କରିବାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ସ୍ବାଭିମାନର ପ୍ରତୀକ। ସେହିପରି ପଣ୍ଡିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କୁ ଜାତୀୟତାର ମହାମନ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷିତ କରି ସ୍ବାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଜାତୀୟ ସ୍ରୋତରେ ସାମିଲ କରିଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଚେତନା ଓ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରମୁଖ ଉଦ୍‌ଗାତା।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ଉପାୟ ବଳେବଳେ ଆସେ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହେଲେ ଆନ୍ତରିକ ନିଷ୍ଠା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସମର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେଭଳି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବି ବେଳେବେଳେ ଅନାୟାସରେ କରିଥାଆନ୍ତି। ସେଭଳି ଜଣେ ତରୁଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ହରିୟାଣାର ନିଷ୍ଠା ଡୁଡେଜା। ସଫଳତା ବାଟରେ ଅକ୍ଷମତା କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ନାହିଁ ବୋଲି...

ଦୋଷ ଲଦାଲଦି

ଦୋଷ ଲଦାଲଦି

ଭାରତ ଏଭଳି ଏକ ଦେଶ ହୋଇଗଲାଣି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଧିକାଂଶ ନିଜ ଦୋଷ ସ୍ବୀକାର କରିବାକୁ ରାଜି ହେଉନାହାନ୍ତି। ଦୋଷ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରକୁ କିଭଳି ଥୋଇଦେଇ ହେବ ସେ ଦିଗରେ ଲାଗିପଡ଼ନ୍ତି। 

ପାଇଖାନା ବିପଦ ଓ ତା’ର ପ୍ରତିକାର

ପାଇଖାନା ବିପଦ ଓ ତା’ର ପ୍ରତିକାର

ଆଜିକାଲି ଖବରକାଗଜ ଦେଖିଲେ ବହୁ ସମୟରେ ନଜରକୁ ଆସୁଛି ଶ୍ରମିକମାନେ ନୂଆ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ପାଇଖାନା କାମ କଲାବେଳେ ଅଜ୍ଞତାବଶତଃ ଏକାଧିକ ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି।

ବିରୋଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଉକା

ବିରୋଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଉକା

ଆକାର ପଟେଲ

ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ପରଠାରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୀର୍ଘତମ ଅବଧି ଲାଗି ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ଜାରି ରହିଥିବାରୁ ଆମେରିକାର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଡୋନାଲ୍‌ଡ ଟ୍ରମ୍ପ କିଛି ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି। ଗତ ତ୍ରିମାସୀରେ ଆମେରିକାର ଅର୍ଥନୀତି ୪ ପ୍ରତିଶତ ହାରରେ ଅଭିବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲା। ତେବେ ଆମେ ଭାରତୀୟମାନେ ଏଥିରେ ପ୍ରଭାବିତ ନ ହୋଇପାରୁ। କିନ୍ତୁ ସତକଥା ହେଲା, ଆମେରିକା ଅର୍ଥନୀତିର ଆକାର ହେଉଛି ଭାରତର ୧୦ ଗୁଣ, ଯଦିଚ ଏହାର ଲୋକସଂଖ୍ୟା ଭାରତର ୪ ଭାଗରୁ ଭାଗେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ଜଣେ ହାରାହାରି ଆମେରିକୀୟ ଜଣେ ହାରାହା...

ଶୀତଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ

ଶୀତଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ

ଚିତ୍ରଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

ଯେଉଁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସମ୍ପର୍କରେ କଥାଟି କୁହାଯାଉଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ଶୀତଳ’ ଶବ୍ଦଟି ବୋଧହୁଏ ସବୁଠାରୁ ସଂଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ମାର୍ଜିତ ବିଶେଷଣ। ଏମାନଙ୍କୁ ଶୀତଳ କୁହାଗଲେ ବି ଏମାନେ ଯେ କେବେ ଉଷ୍ମ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ନୁହେଁ। ଏମାନେ ଉଷ୍ମ ହୁଅନ୍ତି, ନିଜ ଭିତରେ ଜଳନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବାର ବି ସାମର୍ଥ୍ୟ ରଖନ୍ତି। ୟେ ଉଷ୍ମତା କେବଳ ସୁରକ୍ଷିତ ଥାଏ ନିଜ ପାଇଁ ଓ ନିଜର ଯାବତୀୟ ସ୍ବାର୍ଥସାଧନ ଲାଗି। ମାତ୍ର ଆଖପାଖର ଦୁନିଆରେ ଆତଯାତ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଲୋଡ଼ାପଡ଼େ ତାତିଲାପଣ, ସେତେବେଳେ ଏମାନଙ୍କ ଉଷ୍ମ ପୌରୁଷ ଅଚାନକ ଛୁଟିରେ ଚାଲିଯାଏ ଓ ବଦଳରେ ପ୍ରତିଭାତ ହୁଏ ଏକ ହିମ ଶୀତଳ ନିର୍ଜୀବ ବ୍ୟକ୍ତିସତ୍ତା। ମନେହୁଏ, ସତେ ଯେମିତି ମଣିଷଟିଏ ନୁହେଁ ନିଥର କାଠ ଗଣ୍ଡିଟାଏ!...