ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଶେଷଧାଡିର ଶୈଶବ

 ଶେଷଧାଡିର ଶୈଶବ
ଚିତ୍ର ଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ ଅଳ୍ପ କେଇଦିନ ତଳେ ଶିଶୁଦିବସ ସମାରୋହରେ ରାଜଧାନୀର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ଏକ ବର୍ଣ୍ଣାଢ୍ୟ ଉତ୍ସବରେ ସମାଜରେ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ସ୍ଥିତି, ସଙ୍ଗତି ଓ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୃହୀତ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବହୁ କଲ୍ୟାଣକର ସରକାରୀ ନୀତି ସମ୍ପର୍କରେ ଆମ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ସୂଚନା ଦେଇଛନ୍ତି। ଅବଶ୍ୟ ଯେଉଁ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରଙ୍କ ସମାବେଶରେ ସେ ଏଇ ଭାବୋଦ୍ଦୀପକ ଉଦ୍‌ବୋଧନ ଦେଲେ। ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ସେମାନେ କେବେଠୁଁ ଶୈଶବକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ କୈଶୋରରେ ପାଦ ଥାପି ସାରିଲେଣି। ତେବେ ଶିଶୁ ହୁଅନ୍ତୁ କି କିଶୋର, ପ୍ରାୟତଃ ଏମାନେ ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟରେ ସଞ୍ଚାଳିତ ହେଉଥିବା ବିଦ୍ୟାଳୟର ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନ ସଂସ୍କୃତି ମଧ୍ୟରେ ପରିପୁଷ୍ଟ ନିମ୍ନ ଅବା ନିମ୍ନମଧ୍ୟବିତ୍ତ ବର୍ଗୀୟ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଓ ଏମାନଙ୍କ ଶିଶୁପଣର ମାନ୍ୟତା ହେବ ଦ୍ୱିତୀୟ ବା ମଝିଧାଡିର ଶୈଶବ। ପ୍ରଥମ ଅବା ଆଗଧାଡିର ଶୈଶବ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିପାଳିତ ହୋଇଥିବା ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ରମାନଙ୍କ ପରିଚୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ। ଏମାନେ ପବ୍ଲିକ୍‌ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢନ୍ତି। ଦାମିକା ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧି, ପିଠି ଉପରେ ଓଜନିଆ ସ୍କୁଲ ବ୍ୟାଗ୍‌ ଲଦି ଓ ବେକରେ ଟାଇ ବାନ୍ଧି ବସ୍‌ରେ ବା ବାପାମାଆଙ୍କ ଗାଡ଼ିରେ ସ୍କୁଲକୁ ଆସନ୍ତି। ଲକ୍ଷାଧିକ ଟଙ୍କା ବିନିମୟରେ ଏମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରବେଶାଧିକାର ମିଳେ। ପୁଣି ମାସିକ ଶୁଳ୍କର ପରିମାଣ ଶହେରେ ନୁହେଁ ହଜାରରେ ଗଣାହୁଏ। ଏମାନଙ୍କ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ସମାଜରେ ଉଚ୍ଚବର୍ଗର ନାଗରିକ ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ମିଳେ। ଶୈଶବର ଫୁଲଶେଯ ଉପରେ ଲାଳିତ ହୋଇଥାଏ ଏମାନଙ୍କ ସୁକୁମାର ଶିଶୁପଣ। ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ସଚରାଚର ଶୁଣାଯାଉଥିବା ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନର ପ୍ରସ୍ତୁତିପର୍ବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହଣ୍ଡାକଡାର ଠନ୍‌ଠାନ୍‌ ଶବ୍ଦଠାରୁ ଏମାନେ ଥାଆନ୍ତି ଯୋଜନଯୋଜନ ଦୂରତ୍ୱରେ। ନିଜ ଜନ୍ମବେଳେ ଆପଣାର ଲଲାଟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଅଙ୍କିତ ସକଳ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟର ବରଦାନ ନେଇ ଏମାନେ ପରିଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି ପ୍ରଥମ ଧାଡିର ଶିଶୁ ଭାବରେ। ଆଗ ଓ ମଝିଧାଡିର ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ବାଦ୍‌ ଦେଲେ ସବା ଶେଷଧାଡିର ଶିଶୁମାନେ ଏକ ଅଭିଶପ୍ତ ଇଲାକାର ଅନ୍ତେବାସୀ। କୌଣସି ବିଦ୍ୟାଳୟର ଛାତ୍ରୀ ବା ଛାତ୍ର ବୋଲାଇବାର ନିମ୍ନତମ ସୌଭାଗ୍ୟଠାରୁ ଏମାନେ ବହୁ ଦୂରରେ ଥାଆନ୍ତି। ମାଗଣା ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନ, ଶାର୍ଟପ୍ୟାଣ୍ଟ, ସାଇକେଲ ବା ପାଠ୍ୟ ସରଞ୍ଜାମର ଆକର୍ଷଣ ଏମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଳୟ ମଧ୍ୟକୁ ଟାଣି ଆଣିବାରେ ବିଫଳ ହୋଇଥାଏ। ଯଦିବା କାଁ ଭାଁ କେହି ଶିଶୁ ମାଗଣା ଖାଦ୍ୟ ଓ ପୋଷାକ ଲୋଭରେ ସ୍କୁଲ ପରିସରକୁ ପଶି ଆସିଥାଏ, ତା’ ପାଠପଢାକୁ ସମୟର ଅପଚୟ ମନେକରୁଥିବା ତା’ର ଦରିଦ୍ର ମାତାପିତା ଦୁହେଁ ତା’ର ଏ ପ୍ରକାର ବୃଥା ସଉକକୁ ଅତିବେଶିରେ ଚାରି ପାଞ୍ଚବର୍ଷ ଯାଏ ବରଦାସ୍ତ କରନ୍ତି ଓ ପରେ ପରେ ପଢାରେ ଡୋରି ବାନ୍ଧି ମାଗଣା ଖାଇବା ଓ ପିନ୍ଧିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଲାଭଜନକ କୌଣସି ବୃତ୍ତିରେ ନିୟୋଜିତ କରିଦିଅନ୍ତି। ମାତାପିତାଙ୍କ ଅଶିକ୍ଷା ଓ ପରିବାରର ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଭିନ୍ନ ସମ୍ଭାବନାର ଅପମୃତ୍ୟୁ ଘଟେ ଓ ଧୀରେ ଧୀରେ ସୁକୋମଳ ଶୈଶବଟି ନିଜକୁ ଶକ୍ତ ଓ କଠୋର କରିବାର ପ୍ରସ୍ତୁତିପର୍ବରେ ସାମିଲ ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିଶୁ ସଂସାରର ସୁନ୍ଦରତମ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କର ଏକାନ୍ତ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ବୋଲି ଯେତେ କହିଲେ ବି ଏଇ ଶେଷଧାଡିର ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଶୈଶବର କରୁଣ କାହାଣୀ ଏକ ଭିନ୍ନ ସତ୍ୟର ପ୍ରମାଣ ବହନ କରେ। କେବଳ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ନିଜର ଧର୍ମ ବିଚାରୁଥିବା ମାତାପିତାଙ୍କ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିଜ ପାଇଁ ନିଜେ ବଞ୍ଚୁଥିବା ଅବଶିଷ୍ଟ ସମାଜର ଉଦାସୀନତା ଓ କିଛି ଶ୍ରୁତିମଧୁର ସ୍ଲ୍ଳୋଗାନ ଶୁଣାଇ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଶେଷ କରୁଥିବା ଶାସକଙ୍କ ତଥାକଥିତ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ବହୁ ଅବୋଧ ଶିଶୁଙ୍କ ଅମୂଲ୍ୟ ଶୈଶବ ଅକାଳରେ ଉଜୁଡିଯାଉଛି। ଜୀବନର ଯାବତୀୟ ଜଞ୍ଜାଳଠାରୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ଦୁଃଖଶୋକହୀନ ଶୈଶବର ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୌରଭରେ ବିମୋହିତ ହେବାର ବହୁ ପୂର୍ବରୁ ଶିଶୁଟିଏ ପରିପକ୍ୱ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବାନ ହୋଇଯାଉଛି। ନିଜ ପେଟ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିବାର ବୟସ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ପରିବାରର ପେଟ ପୂରାଇବାର ଦାୟିତ୍ୱ ମୁଣ୍ଡାଇବାକୁ ପଡୁଛି। ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ହୋଇଯାଉଛି ଗୋଟିଏ ଦିବ୍ୟ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସ୍ବପ୍ନ ଓ ସମ୍ଭାବନା। ବାରବର୍ଷ ବୟସର ବାଳିକା ଦାସୀଟିଏ କୁନି। ତା’ ବୟସର ଅନ୍ୟ ଝିଅମାନେ ପିଠିରେ ବସ୍ତାନି ବାନ୍ଧି ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିକଳରେ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ସେ। ତା’ର ମନ ହେଉଥାଏ ସେମାନଙ୍କ ପରି ସେ ବି ସ୍କୁଲକୁ ଯାଉଥାନ୍ତା। ପାଠ ପଢ଼ି କେତେ କଥା ଜାଣୁଥାନ୍ତା! ସାଙ୍ଗ ସହପାଠୀଙ୍କ ସହ ହସିଖେଳି ସମୟ କାଟୁଥାନ୍ତା! ମାତ୍ର ପରମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତା’ର ସ୍ବପ୍ନଭଙ୍ଗ ହୁଏ। ସେ ତରବର ହୋଇ କାମକୁ ଧାଏଁ। ଟିକିଏ ଡେରି ହୋଇଗଲେ ମାଲିକାଣୀ ତେଣେ ଗର୍ଜିଉଠିବେ। କାନ ମୋଡି ପିଠିରେ ଦୁଇଟା ଥୋଇଦେବେ ବା ଅତି ରାଗିଗଲେ ହାତ ଗୋଡରେ ଚେଙ୍କ ଦେଇଦେବେ। କୁନି ପହଞ୍ଚିଯାଏ ବାବୁଙ୍କ ଘରେ। ଘର ଓଳେଇବା, ବାସନ ମାଜିବା ଓ ଲୁଗା ସଫା କରିବା ଭିତରେ ସେ ସ୍କୁଲ ଯିବାର ଇଚ୍ଛାଟିକୁ ନିଜ ଅଜାଣତରେ କେଉଁଠି ହଜାଇଦେଇ ସାରିଥାଏ। ତା’ ନିଜର ପେଟ ସହିତ ପରିବାରର ପେଟ ପୂରାଇବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପାଦନ କରୁ କରୁ ସେ ଅଚାନକ ଏମିତି ବଡ ହୋଇଯାଏ ଯେ ତା’ ପାଇଁ ବିଦ୍ୟାଳୟ କେବଳ ଏକ ଅପହଞ୍ଚ ଇଲାକାର ଠିକଣା ହୋଇ ରହିଯାଏ। ସେଇ ଏକା ବୟସର ବାଳକଟିଏ କୁନା। କାନ୍ଧରେ ମୋବାଇଲ ମୋଚିମୁଣି ପକାଇ ଟ୍ରେନରୁ ଟ୍ରେନ ବୁଲି ବୁଲି ସେ ଆଣ୍ଠେଇପଡେ ଚମଡା ଜୋତା ପିନ୍ଧିଥିବା ଯାତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପାଦ ନିକଟରେ। ତା’ ଦିନ ସବୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ସକାଳ ଗାଡିର ଡବା ଭିତରେ ଓ ରାତି ବିତେ ପ୍ଲାଟ୍‌ଫର୍ମର ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ। ତା’ ବୟସର ପିଲାମାନେ ସ୍କୁଲ ଯାଉଥିବାର ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କ ସୌଭାଗ୍ୟକୁ ଈର୍ଷା କରି ସେ ଅଭିଶାପ ଦେଉଥାଏ ନିଜ ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ। ଗାଳିଦିଏ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀରୁ ତାକୁ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ନ ଦେଇ ତା’ ହାତରେ ମୋଚି ମୁଣିଟାଏ ଧରାଇଦେଇଥିବା ତା’ ଦିନ ମଜୁରିଆ ବାପାକୁ। କୁନା ଓ କୁନିମାନଙ୍କ କାହାଣୀ ସବୁ ଶୁଣିବାକୁ ଏକା ପରି। ଏମାନଙ୍କ ଶୈଶବ ସବୁବେଳେ ଶେଷଧାଡିରେ ଛିଡାହୋଇଥାଏ ଏବଂ ସବୁରି ଅଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏମିତି ଉଭାନ ହୋଇଯାଏ ଯେ ଯେତେ ଖୋଜିଲେ ବି ଆଉ ମିଳେନାହିଁ। ଶୈଶବ, କୈଶୋର, ତାରୁଣ୍ୟ ଓ ଯୌବନ ଆଦି ବୟସର ବିଭିନ୍ନ ପାହାଚ ଚଢି ଏମାନେ ବଡ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ନିଜ ଗୋଡରେ ଚାଲି ଶିଖୁ ଶିଖୁ ଏମାନେ ଅଚାନକ ବଡ ହୋଇଯାନ୍ତି ଓ ରୋଜଗାରିଆ ସନ୍ତାନର ସ୍ବୀକୃତି ହାସଲ କରନ୍ତି। ଏମାନଙ୍କ କୋମଳ ହାତ ପାଇଁ କାମସବୁ ଯେତେ କଠୋର ହେଲେ ବି କେଇଟି ଟଙ୍କା ବିନିମୟରେ ସବୁକିଛି ସହଜ ହୋଇଯାଏ। ଗାଡିରେ ଜୋତା ପାଲିସ କରିବା, ଗ୍ୟାରେଜରେ ଗାଡି ଧୋଇବା, ହୋଟେଲରେ ବାସନ ମାଜିବା, କାରଖାନାରେ ଶ୍ରମିକ ହେବା, ଘରକୁ ଘର ବୁଲି ଖବରକାଗଜ ବାଣ୍ଟିବା, ଗୋରୁ ଚରାଇବା ବା ଘରୋଇ ଚାକର ଭାବେ ମାଲିକାଣୀ ମାଲିକଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବା ମଧ୍ୟରେ ଏମାନେ ଏତେଶୀଘ୍ର ବଡ ହୋଇଯାନ୍ତି ଯେ ବୟସ ବଢିଯିବାର ଅବିଗୁଣ ହେତୁ ଏମାନଙ୍କୁ ବାଳଶ୍ରମଯୋଗ୍ୟ ଚାକିରି ହରାଇବାକୁ ପଡେ। ପରେ ପରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ଜୀବନଯାତ୍ରାର କଠିନତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ। ପ୍ରକୃତରେ ଶେଷଧାଡିର ଶୈଶବ ଏକ ଐଶ୍ୱରୀୟ ଅଭିଶାପ। ବାଳଶ୍ରମ ଶୋଷଣ ବିରୋଧରେ ସରକାରୀ କଟକଣା ଓ ସାମାଜିକ ସଚେତନତା ଯେତେ ପ୍ରଖର ହେଲେ ବି ଏହି ଅଭିଶପ୍ତ ଶୈଶବର ଅନ୍ତ ନାହିଁ। ଆମଭଳି ଆଗଧାଡିର ବୟସ୍କମାନେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ବହୁ ଚିଜ ମୂଳରେ ଥାଏ କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ଶେଷଧାଡିର ଶିଶୁଟିର ସ୍ବେଦ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ ଶ୍ରମଶକ୍ତି। ପହିଲିପାଠ ଆରମ୍ଭ କରୁଥିବା ଆଗଧାଡିର ଶିଶୁଟି ପାଇଁ ଯେଉଁ ସ୍ଲେଟ କିଣାଯାଏ ଅବା ଦୀପାବଳିର ଆଲୋକ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଫୁଲଝରି କିଣାଯାଏ, ତାହାର କାରିଗର କେହି ଜଣେ ପଛଧାଡିର ଶିଶୁଶ୍ରମିକ। ଆମ ଠାକୁର ଘରେ ଯେଉଁ ଧୂପଟି ଜଳି ଜଳି ଏକ ପବିତ୍ର ପରିବେଶକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ କରୁଥାଏ ତା’ ଭିତରେ ଜଳିଯାଇଥାଏ କେହି ଜଣେ ହତଭାଗ୍ୟ ଶିଶୁର ସ୍ବପ୍ନମୟ ଶୈଶବ। ଅଶିକ୍ଷାର ଅନ୍ଧାରି ଗହ୍ବର ମଧ୍ୟରେ ଚିରକାଳ ଛଟପଟ ହେଉଥିବା ଏହି ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ଶେଷଧାଡିର ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଶାପମୁକ୍ତ କରିବାର ଏକ ପ୍ରାଣମୟ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା ଯେ ଶିକ୍ଷାଲୋକରେ ଉଦ୍‌ଭାସିତ ପ୍ରଥମ ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଧାଡିର ଶିଶୁମାନଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣାଢ୍ୟ ସମାରୋହଠାରୁ ଅଧିକ ଜରୁରୀ, ଏ କଥା ବୁଝିବା ଲୋକେ କେବେ ବୁଝିବେ କେଜାଣି? ପ୍ରଜ୍ଞା ନିଳୟ, ବିଦ୍ୟାପତିନଗର, ଚକେଇସିଆଣି, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୋ-୮୮୯୫୬୨୪୧୦୫
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ମାଛଦ୍ୱାରା ପାଦ ଚିକିତ୍ସା

ମାଛଦ୍ୱାରା ପାଦ ଚିକିତ୍ସା

ପରିବେଶ ପରିଚିନ୍ତା/ ମାନେକା ଗାନ୍ଧୀ

କିଛିମାସ ତଳେ ଜଣେ ଯୁବତୀ ନ୍ୟୁୟର୍କରେ ତାଙ୍କ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଛଅମାସ ହେଲା ତାଙ୍କ ପାଦ ନଖଗୁଡ଼ିକ କଳାପଡ଼ି ଝଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ପରିବାରରେ ଏମିତି ସମସ୍ୟା ଆଉ କାହାର ନାହିଁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୋଗ ନାହିଁ ବା ଏପରି ଭାବେ ନଖ ପଚିବାର ପାରିବାରିକ ଇତିହାସ ନାହିଁ। ପରୀକ୍ଷାରୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ, ଛଅମାସ ତଳେ ସେ ମାଛ ଦ୍ୱାରା ପାଦ ଚିକିତ୍ସା (ଫିଶ୍‌ ପେଡିକିଓର) କରାଇଥିଲେ। ମାଛ ହିଁ ତାଙ୍କ ନଖର ମଞ୍ଜଭାଗରେ (ଯେଉଁଠୁ ନଖ କଅଁଳେ) କ୍ଷତ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଫଳରେ ଓନିକୋମାଡେସିସ୍‌ (ନଖପଚା ରୋଗ) ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଓ ନଖ କଳାପଡ଼ି ଝଡ଼ିଯାଉଛି। ଆଗକୁ ପରିସ୍ଥିତି ଆହୁରି ଖରାପ ହୋଇପାରେ। ପଚାନଖ ତଳେ ...

ରାଜନେତା ଓ ନାଗରିକ ସମାଜ

ରାଜନେତା ଓ ନାଗରିକ ସମାଜ

ଡ. ସୁବାସ ଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର

ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନେତାମାନେ ଏକ ସୁସ୍ଥ, ସୁନ୍ଦର ନାଗରିକ ସମାଜ ଗଠନ ସେମାନଙ୍କର ଦାୟିତ୍ୱ ବୋଲି କେବେ ଭାବନ୍ତି ନାହିଁ। କରତାଳି, ପତାକା ଧାରଣ, ମାଗଣା ଇନ୍ଧନରେ ମୋଟର ସାଇକେଲ ଚାଳନା ପାଇଁ ଯୁବଗୋଷ୍ଠୀ ସଂଗ୍ରହ ଏବଂ ଏ ସବୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଭୋଟ ସଂଗ୍ରହ ଓ କ୍ଷମତା ଦଖଲ ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ କାମ ବୋଲି ସେମାନେ ବିଚାର କରନ୍ତି। ସଂହତିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଆଦର୍ଶଭରା ଏକ ତ୍ୟାଗପୂତ ସମାଜ ନିର୍ମାଣ ମଧ୍ୟ ଏକ ରାଜନୈତିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବୋଲି ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତା’ର ପ୍ରମୁଖ କାରଣ କ୍ଷମତାମନସ୍କତା, ସମାଜମନସ୍କତା ବା ରାଷ୍ଟ୍ରମନସ୍କତା ନୁହେଁ।...

ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚିତ୍ରକର

ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଚିତ୍ରକର

ଡ. ତୁଷାରକାନ୍ତି ଦାସ

ଦୁଇ ହାତ ପାପୁଲିରେ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ପାଣିରେ ଜହ୍ନକୁ ସେ ଧରିଛି। ସତେ ବା ସେ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ପାଣିରେ ଜହ୍ନଟା ଚିକ୍‌ମିକ୍‌ କରୁଛି- ଚିତ୍ରକରଟିଏ ଆଞ୍ଜୁଳାଏ ପାଣିରେ ଜହ୍ନର ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ କାନ୍‌ଭାସରେ ଉତାରୁଥିବାବେଳେ କେବେ ବି କ’ଣ ଭାବିଥିବ ଜହ୍ନକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ଜହ୍ନର ଛବି ଆଙ୍କିବ ବୋଲି? ହଁ ଆଜ୍ଞା, ଚିତ୍ରକରର ଏ ଭାବନା ସତ୍ୟ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଆଉ ଆପଣ କହିପାରିବେନି ‘କବି କଳପନା ସରଗ ସିନା ଲୋ ମନ ଭୁଲାଇବା ପାଇଁ’। କାରଣ ଏ କଳ୍ପନା ବାସ୍ତବରେ ପରିଣତ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଜାପାନୀ କୋଟିପତି ବ୍ୟବସାୟୀ ୟୁସାକୁ ମେଜାଓ୍ବା ୬ ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଦେଶ ଭାରତ । ଏହାର ପ୍ରତିଟି ପର୍ବପର୍ବାଣିରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ସଦ୍‌ଭାବନାର ନିଆରା ନମୁନା। ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେଶର କୋଣ ଅନୁକୋଣରେ ଦଶହରା ଯାକଜମକରେ ପାଳନ କରାଯାଉଛି। ଏଭଳି ସମୟରେ ସର୍ବଧର୍ମ ସମନ୍ବୟର ବାର୍ତ୍ତାବାହକ ସାଜିଛନ୍ତି ପୂର୍ବୋତ୍ତର ରାଜ୍ୟ ଆସାମରେ ହାସିମ୍‌ ଅଲି। ଡାରାଙ୍ଗ୍‌ ଜିଲାର ଡାଲଗାଓଁ ଅଞ୍ଚଳର ହାସିମ୍‌ ଇସଲାମ ଧର୍ମାବଲମ୍ବୀ...

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ଚନ୍ଦକା ବଞ୍ଚାଅ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ଚନ୍ଦକା ବଞ୍ଚାଅ

କଟକ ମୁଣ୍ଡଳୀ ନିକଟ ମହାନଦୀରେ ୫ଟି ହାତୀ ଭାସି ଯାଉଥିବା ଖବର ଅକ୍ଟୋବର ୧୫ ସକାଳୁ ବ୍ୟାପିଯିବା ପରେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲା। ଏ ବିଷୟରେ ସୂଚନା ପାଇବାରୁ ଆଠଗଡ଼ ଓ ଚନ୍ଦକା ବନଖଣ୍ଡ କର୍ମଚାରୀମାନେ ଘଟଣାସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚତ୍ଥିଲେ। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୁଣ୍ଡଳୀ ବ୍ୟାରେଜ୍‌ର ୪ଟି ଗେଟ୍‌ ବନ୍ଦ କରିଦିଆଯିବାରୁ ଜଳସ୍ରୋତ ହ୍ରାସ ପାଇଥିଲା ଓ ପାଣିରେ ଭାସୁଥିବା ହାତୀ ଉପରକୁ ଉଠି ଆସିଥିଲେ। ...

ପଶୁବଳି : ଏକ ଅମାନବୀୟ ପରମ୍ପରା

ପଶୁବଳି : ଏକ ଅମାନବୀୟ ପରମ୍ପରା

ଡ. ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ସାହୁ

ଆମ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଦେବୀମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକରେ ଶାରଦୀୟ ପୂଜାର ଏକ ବିଶେଷ ଅଙ୍ଗ ଥିଲା ପଶୁବଳିପ୍ରଥା। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଦଶହରା ବେଳେ ଏସବୁ ଶକ୍ତିପୀଠରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରାଯାଉଥିଲା ଅତି ବୀଭତ୍ସ ଭାବରେ। ଏଭଳି ଏକ ଅମାନବୀୟ ପରମ୍ପରା ଉପରେ ନ୍ୟାୟାଳୟର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲାଗିବା ପରେ ଅଧିକାଂଶ ଦେବୀ ପୀଠରେ ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି ପଶୁବଳି। ଅନ୍ୟ କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଏହା ଲୁଚାଛପାରେ ଚାଲିଛି ପରମ୍ପରା ଦାୟରେ। କାରଣ ସଭ୍ୟତା ଯେତେ ଆଗକୁ ଗଲେ ବି ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସର ଅନ୍ଧଗଳିରୁ ମୁକୁଳିପାରୁନି ...

ଆସ ମା’ ଦୁର୍ଗେ

ଆସ ମା’ ଦୁର୍ଗେ

ଡ. ଭାଗ୍ୟଲିପି ମଲ୍ଲ

କାଶତଣ୍ଡୀର ଶୁଭ୍ର ମେଳଣରେ ଏବେ ସୃଜନର ମୂର୍ଚ୍ଛନା। ପତଳା କୁହୁଡ଼ିଆ ଆକାଶରେ ଜହ୍ନ ପିନ୍ଧିଛି ଧଳାବଉଦର ମାଳ। ଅଧା ଛାଇ ଅଧା ଆଲୁଅର ଖେଳରେ ଆସକ୍ତ ଧରିତ୍ରୀର ଛାତି। ଆକାଶ ଦେଖୁଛି ମୁହଁ ମାଟିଦର୍ପଣରେ। ଠିକ୍‌ ଏଇ ସମୟରେ ଧରାବତରଣ କରୁଛନ୍ତି ମା’ ଦୁର୍ଗା, ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀ। ତାଙ୍କ ଆଗମନର ଆବାହନୀରେ ଭୂମିରୁ ଆକାଶ, ସବୁଠି ଶୁଭ୍ରତାର ସମାରୋହ। ସକଳ ସୃଷ୍ଟିରେ ଶରତର ମଧୁର ଆଶ୍ଳେଷ। ସେହି ଆଶ୍ଳେଷରେ ସମାହିତ ଶକ୍ତି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭବ। ସେ ଶକ୍ତି ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଆନନ୍ଦର କାରଣ। ତା’ ବିନା କିଛି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ତେଣୁ କୁହାଯାଏ ସେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱସ୍ଥ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ତା। ସକଳ ଚେତନାର ଉତ୍ସ। ଆମେ ଆଜି ସେଇ ଉତ୍ସକୁ ଆହ୍ବାନ କରୁଛୁ। ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଅନ୍ନଚିନ୍ତା ଚମତ୍କାରା। କ୍ଷୁଧା ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟରେ ପେଷି ହେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ହରାଇବସେ। କ୍ଷୁଧା ପ୍ରପୀଡ଼ିତ ମା’ ପାଖରେ ସ୍ନେହମମତାର ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ପିଲାଙ୍କ ଭୋକିଲା ପେଟକୁ ଆହାର ଯୋଗାଇପାରୁ ନ ଥିବା ମା’ ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ସହ୍ୟ କରି ନ ପାରି ବିନାଶ କରିଦେବାକୁ ବି ଇଚ୍ଛାକରେ। ଏପରି ଏକ ଦୁଃଖଦ ଘଟଣା ଗୁଜରାଟର ଅହମଦାବାଦଠାରେ ଘଟିଛି। ଗୁଜରାଟର ଭାବନଗର...

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ #ମିଟୂ ସପକ୍ଷରେ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ #ମିଟୂ ସପକ୍ଷରେ

ଆମେରିକୀୟ ଅଭିନେତ୍ରୀ ଆଲିସା ମିଲାନୋ ୨୦୧୭ ଅକ୍ଟୋବରରେ  ସୋସିଆଲ ମିଡିଆରେ #ମିଟୂ ନାମରେ ଯେଉଁ ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ତାହା ଏବେ ଆନ୍ଦୋଳନର ରୂପ ନେଇଛି। କର୍ମସ୍ଥଳୀ ବା ଅତୀତରେ ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଯଦି ଜଣେ ମହିଳା ଯୌନ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହୋଇଥିବେ, ସେଥିରେ ନିର୍ଯାତନା ଦେଇଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କ ମୁଖା ଖୋଲିଦେବା ହେଉଛି ଏହି ଅଭିଯାନର ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଇତିମଧ୍ୟରେ ଶହ ଶହ ଭାରତୀୟ ମହିଳା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହୋଇଥିବା ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରକୁ ସାଧାରଣରେ ପ୍ରକାଶ କରି ରାଜନୀତି, ଗଣମାଧ୍ୟମ ଓ ମନୋରଞ୍ଜନ ଶିଳ୍ପ ସହ ଜଡ଼ିତ  ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅସଲ ଚେହେରା ଖୋଲିଦେଲେଣି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାମ୍ବାଦିକରୁ ରାଜନେତା ପାଲଟିଥିବା ବହିର୍ବ୍ୟାପାର ରାଷ୍ଟ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ ଏମ୍‌.ଜେ. ଆକବର, ସିନେମା ଦୁନିଆର ନାମକରା ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ନାନା ପାଟେକର, ଆଲୋକ ନାଥଙ୍କ...

ନବୀନ ଆହ୍ବାନ

ନବୀନ ଆହ୍ବାନ

ଜିତେନ୍ଦ୍ର କୁମାର ନାୟକ

ନବୀନ ଏକ ଆହ୍ବାନ। ତାଙ୍କୁ ମାପିବା କଷ୍ଟକର। ଅଳ୍ପ କହୁଥିବାରୁ ଭୁଲ ବାଛି ହେଉନି। ସରଳ ଜୀବନ ବିତାଉଥିବାରୁ ବିବାଦରୁ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି। ରାଜନୀତିରେ ନବୀନ ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକନିଷ୍ଠ କର୍ମ ତାଙ୍କୁ କରିଦେଇଛି ପ୍ରବୀଣ। ପୋଖତ ଓ ପୁରୁଖା ରାଜନେତା ତାଙ୍କ ସଫଳତା ଦେଖି ତଟସ୍ଥ। ପିତା ବିଜୁ ପଟ୍ଟନାୟକଙ୍କଠାରୁ ରାଜନୀତି ଶିକ୍ଷା ପାଇବାର ସୁଯୋଗ ପାଇ ନ ଥିଲେ। ତଥାପି କେମିତି ବିରୋଧୀଙ୍କ ଆଖିରୁ ନିଦ ହଜେଇ ଦେଇପାରୁଛନ୍ତି, ତାହା ଏବେ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରଶ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି। ଦିନେ ଓଡ଼ିଆ ଓ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକଙ୍କୁ ଜାତୀୟ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ସେଭଳି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁ ନ ଥିଲା। ଆଜି ଅଧିକାଂଶ ସର୍ଭେରେ ସଫଳ ରାଜନେତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଶାସ...

ଓଡ଼ିଶାରେ ଶକ୍ତିପୂଜା

ଓଡ଼ିଶାରେ ଶକ୍ତିପୂଜା

ଡ. କିଶୋର ମହାନ୍ତି

ଓଡ଼ିଶା ସର୍ବଧର୍ମ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ମହାମିଳନ ପୀଠ।  କିନ୍ତୁ ନିଜସ୍ବ ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ଓଡ଼ିଆ ଜାତି କେବେ ଭୁଲି ଯାଇନାହିଁ। ଓଡ଼ିଶାର ଶାକ୍ତ ପରମ୍ପରା ସୁପ୍ରାଚୀନ। ଓଡ଼ିଶାରେ ରହିଥିବା ଶକ୍ତିପୀଠଗୁଡିକ ତା’ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରମାଣ। ମାତୃକା ପୂଜା ମାନବ ସମାଜ ଯୁଗେ ଯୁଗେ କରିଆସିଛି। ‘ଜନନୀ ଜନ୍ମଭୂମିଶ୍ଚ ସ୍ବର୍ଗାଦପି ଗରୀୟସୀ’କୁ ମୂଳମନ୍ତ୍ର କରି ନିଜ ଜୀବନଧାରାରେ ମା’ର ଅମାପ ସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ପକେଟମାରଙ୍କର ବି ପରୋପକାରୀ ଗୁଣ ରହିଛି। ଟଙ୍କାପଇସା ହାତେଇବା ପରେ ଅନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀରେ କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନ ଥିବାରୁ କେତେକେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଏ ସବୁ ଫେରାଇ ଦିଅନ୍ତି। ଏଥିପାଇଁ ସେମାନେ ସିଧାସଳଖ ଯୋଗାଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବରଂ ବିଭିନ୍ନ ମାଧ୍ୟମ ଖୋଜିଥାଆନ୍ତି। ଆଉ ସବୁ ଅପେକ୍ଷା ଡାକବାକ୍ସ ହେଉଛି ସହଜ ଓ ସରଳ ମାଧ୍ୟମ। ଚେନ୍ନାଇର ପକେଟମାରମାନେ ଏହି ସହଜ ମାଧ୍ୟମକୁ...