Dharitri News
ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର ଓ ଗ୍ରନ୍ଥପଠନ

ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର ଓ ଗ୍ରନ୍ଥପଠନ ଉପେନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ୱାଳ ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟତମ ପ୍ରମୁଖ ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ଆମେରିକାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିଳ୍ପପତି ଆଣ୍ଡ୍ର୍ୟୁ କାରନେଗୀ। ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ନିଜର ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ବିନିଯୋଗ କରିଦେଇଗଲେ ପାଠାଗାର ସ୍ଥାପନରେ। ଆମେରିକାର ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପାଠାଗାର ସ୍ଥାପନ କରି ମରିବା ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱକୁ ବାଣ୍ଟିଦେଇଗଲେ ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଜନର ବାର୍ତ୍ତା। ଜଗତକୁ ଜଣାଇ ଦେଇଗଲେ ଗ୍ରନ୍ଥର ଗୁରୁତ୍ୱ। ପଠନର ପଞ୍ଚାମୃତ ପିଇବାକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତାଇ ଗଲେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିକୁ। ଯେତେବେଳେ କାଳି ଓ କାଗଜର ଉଦ୍ଭାବନ ହୋଇ ନ ଥିଲା, ଛାପା ବହି କଳ୍ପନାର ବାହାରେ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ ପାଠାଗାରର ପରିକଳ୍ପନା ଥିଲା। ପଠନର ସ୍ପୃହା ଓ ଚାହିଦା ଥିଲା। ଆର୍ଯ୍ୟାବର୍ତ୍ତର ପ୍ରାୟ ପ୍ରତିଟି ଘରେ ପୂଜା ପାଉଥିଲା, ଆଦର ଲଭୁଥିଲା ତାଳପତ୍ର ପୋଥି। ତାହା ପଠନର ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ଆମ ଜ୍ଞାନଗରିମା ବୃଦ୍ଧିରେ ସହାୟକ ହେଉଥିଲା। କାରଣ ଆମ ବିଜ୍ଞ ପୂର୍ବଜମାନେ ହୃଦ୍‌ବୋଧ କରିଥିଲେ, ସାହିତ୍ୟ ଓ ସମାଜ ପରସ୍ପରର ପରିପୂରକ। ସାହିତ୍ୟ ହେଉଛି ଚେତନାର ପ୍ରତିଫଳନ। ସମାଜର ଯାବତୀୟ ପୀଡ଼ାର ଉପଶମ ଓ ଉପଚାର କରିବାରେ ସାହିତ୍ୟ ହିଁ ଯତ୍ନବାନ ହୋଇଥାଏ। ଏଇଠି ମନେପଡ଼ନ୍ତି ଓଡ଼ିଶାରେ ପାଠାଗାର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉଦାହରଣ ପାଲଟିଥିବା ପ୍ରବାଦପୁରୁଷ ସ୍ବର୍ଗତ ଦାସିଆ ଅଜା। ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ପ୍ରାତଃସ୍ମରଣୀୟ। ମାତ୍ର ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଠପଢ଼ିଥିବା, ମାଇନର ସ୍କୁଲ୍‌ ଛୁଇଁ ନ ଥିବା ଏହି ସରଳ ମଣିଷଜଣଙ୍କର କିନ୍ତୁ ଥିଲା ପଢ଼ିବାର ଅଭ୍ୟାସ। ଜାଣିଥିଲେ ସେ ଗ୍ରନ୍ଥର ଗୁରୁତ୍ୱ। ପୁସ୍ତକ ପଠନରୁ ପାଉଥିଲେ ପୀୟୂଷ। ଖାଇବା ଭୁଲି ଯାଉଥିଲେ ହେଲେ ପଢ଼ିବା ଭୁଲୁ ନ ଥିଲେ। ସାମାନ୍ୟ ସମୟ ଟିକକ ପାଇଲା ମାତ୍ରେ ସେ ଧରିବସନ୍ତି ବହିଟିଏ ବା ପତ୍ରିକାଟିଏ। ପଠନ ଅଭ୍ୟାସରୁ ଅମୃତର ସ୍ବାଦ ଚାଖିଲା ପରେ ନିଶା ଧରିଲା ପାଠାଗାରଟିଏ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ। ସେଇଠୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଅଭିଯାନ। ସାଜିଲେ ସାରସ୍ବତ ଭିକ୍ଷୁକ। ମୁକୁଳା ଦେହ, କାନ୍ଧରେ ମୁଣିଟିଏ, ହାତରେ ସାହାରା ବାଡ଼ିଟିଏ। ମୁଣିରେ ପଡ଼ିଥାଏ କିଛି ମୁଢ଼ି। ବାସ୍‌ ଗଁା ଗଁା, ସହର ସହର ବୁଲିବୁଲି ମାଗି ଚାଲିଲେ ବହିଟିଏ, ପତ୍ରିକାଟିଏ ଅବା ତାଳପତ୍ରର ପୋଥି। ତା’ ସାଙ୍ଗକୁ ପୁଣି ସାହିତି୍ୟକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାହସ ଓ ଭିଟାମିନ୍‌ ଭରିବାକୁ ଲେଖୁଥିଲେ ଅଜସ୍ର ଚିଠି। ନିଜର ଐକାନ୍ତିକ ନିଷ୍ଠା, ଅମୃତ ଅଭିଳାଷ, ପ୍ରବଳ ପ୍ରୟାସ ବଳରେ ଏକ ନିପଟ ମଫସଲ ଗଁା ଉଦୟପୁର (ନୟାଗଡ଼ ଜିଲା)ରେ ସେ ଗଢ଼ିପାରିଥିଲେ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ପାଠାଗାରଟିଏ। ସାରା ଜଗତ ଯେତେବେଳେ ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ବୁଡ଼ି ରହିଥିଲା, ଅତୀତର ଆର୍ଯ୍ୟାବର୍ତ୍ତ ସେତେବେଳେ ବୁଝିଥିଲା ଗ୍ରନ୍ଥର ଗୁରୁତ୍ୱ, ପଠନର ଉପଯୋଗିତା। ତକ୍ଷଶିଳା, ନାଳନ୍ଦା, ଭାଗଲପୁର, କାଥିଆୱାଡ଼୍‌ ଆଦି ସ୍ଥାନରେ ସ୍ଥାପିତ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟମାନ ତହିଁର କେତେକ ନମୁନା ମାତ୍ର। ଐତିହ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ପରମ୍ପରା ଗୋଟାଏ ଜାତିର ଆମତ୍ପରିଚୟ। ଏହା ଯେତେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବ, ଭବିଷ୍ୟତ ସେତେ ସମୁଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ। ଆଜି ଯେତେବେଳେ ମଣିଷର ଜୀବନ-ଜୀବିକା ବନ୍ଧା ପଡ଼ିଛି ଯନ୍ତ୍ର ନିକଟରେ, ଅସହାୟତା ଓ ନିରାଶା ଦେଖାଦେଇଛି ଜୀବନରେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ସାହିତ୍ୟ ହିଁ ସାହାରା ସାଜିଛି । ପୋଥି ପାଲଟିଛି ପଥ୍ୟ। ଦିଗବାରେଣୀ ସଦୃଶ ଏହା ସମାଜକୁ ଦେଖାଇଥାଏ ଠିକ୍‌ ଦିଶା। ଏଣୁ ସାହିତ୍ୟ ହେଉଛି ଆମ ଚେତନା ଉତ୍ତରଣର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉତ୍ସ। ଚେତନାର ସ୍ତର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱମୁଖୀ ହୋଇପାରିଲେ ବିଜ୍ଞାନ ଆମ ପାଇଁ ଅଭିଶାପ ପରିବର୍ତ୍ତେ ଆଶୀର୍ବାଦ ସାବ୍ୟସ୍ତ ହେବ। ଖାଦ୍ୟ ବିନା ବରଂ ବଞ୍ଚତ୍ ହେବ କିନ୍ତୁ ଭାଷା ବିନା ବଞ୍ଚତ୍ବା ଅର୍ଥ ଗୋଟିଏ ଜାତିକୁ ପ୍ରାଣହୀନ ପିଣ୍ଡରେ ପରିଣତ କରିବା ବା ଜାତିକୁ ଧ୍ୱଂସାଭିମୁଖୀ କରିବା। ଏଣୁ ଜାତିର ଗଠନ ପାଇଁ ବହିର ଭୂମିକା ଅତୀବ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆମେରିକାର ବିଶିଷ୍ଟ ବିଦ୍ୱାନ୍‌, କବି Charles W. Eliotଙ୍କ ଭାଷାରେ- Books are the quitest and most constant friends. They are the most accessible and wisest of counsellers and the most patient of teachers. ଅନ୍ୟତମ ବିଦ୍ୱାନ George R.R. Martinଙ୍କ ଅନୁଯାୟୀ- A reader lives a thousand lives before he dies. The man who never reads lives only once. ସେଇଥିପାଇଁ ଯଥାର୍ଥରେ କୁହାଯାଇଛି ଜ୍ଞାନ ଗରିବର ସମ୍ପତ୍ତି, ଧନୀର ମାନ-ମହତ, ଯୌବନର ଆମତ୍ବଳ ଓ ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟର ସୁଖ। ବହି ନ ପଢ଼ିବା ହେଉଛି ବହି ପୋଡ଼ିବାଠାରୁ ବି ବେଶି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ (ଜୋସେଫ୍‌ ବ୍ରଡ୍‌ସ୍କି)। ଗୋଟାଏ ବହି ହେଉଛି ଦୁନିଆ ସମ୍ପର୍କରେ ଗୋଟାଏ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ (ସଲମାନ ରସଦି)। ଶାସ୍ତ୍ରାନୁଯାୟୀ ”ସାହିତ୍ୟରସିକାଃ ଯେ ଚ ଯେ ଚ ସଂଗୀତକୋବିଦାଃ। ଶବ୍ଦମୂର୍ତ୍ତିଧରାସ୍ତେ ଚ ବିଷ୍ଣୋରଂଶା ମହାମତ୍ନଃ।ା“ ଅର୍ଥାତ୍‌ ଯେଉଁମାନେ ସାହିତ୍ୟ ରସିକ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ବିଶାରଦ ସେହି ଶବ୍ଦମୂର୍ତ୍ତିଧାରୀ ମହାମତ୍ାମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶଭୂତ ଅଟନ୍ତି। ସତ୍‌ ସାହିତ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟକ୍ତିଟିଏ ଦିବ୍ୟଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଥାଏ। ସେଇଥିପାଇଁ କୁହାଯାଇଛି ସତ୍‌ ସାହିତ୍ୟ ଓ ସତ୍‌ସଙ୍ଗ ଦୁଇଟି ଦୁର୍ଲଭ ଅମୃତଫଳ। ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟହ ସଦ୍‌ଗ୍ରନ୍ଥ ପଠନ କରନ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇଥାଏ। ସଦ୍‌୍‌ଗ୍ରନ୍ଥ ପାଠ ନ କଲେ ମଣିଷ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ଶିକ୍ଷିତ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ସମାଜ ଆଜି କ୍ରମଶଃ ଅବକ୍ଷୟମୁଖୀ। ନାନା ବିଭ୍ରାଟ, ବିଶୃଙ୍ଖଳାକୁ ନେଇ ବ୍ୟଥିତ ଆଜିର ସମାଜ। ଅତଏବ ସମୟର ଚାହିଦାକୁ ଚାହିଁ, ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଇ ଆମେ ଜ୍ଞାନର ଗନ୍ତାଘର ବା ଗ୍ରନ୍ଥାଗାରର ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ହେଜିବା। ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତିଟି ଜେଲଖାନା, ଡାକ୍ତରଖାନାମାନଙ୍କରେ ତିଆରି ହେଉ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଗ୍ରନ୍ଥାଗାର। ହୋଟେଲରେ ଖାଇସାରି ଖାଇବା ବାବଦକୁ ପଇସା ପଇଠ କଲାପରି ବାହାଘର, ବ୍ରତଘର ଅବା ଜନ୍ମଦିନ ଆଦିରେ ଉପହାର ସ୍ବରୂପ ପଇସା ଆଦି ନ ଦେଇ କେବଳ ବହି ହିଁ ଉପହାର ଦେବା ବାଞ୍ଛନୀୟ। ପଠନର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ନିଜେ ବୁଝି ତାକୁ ସୁଦୂରପ୍ରସାରୀ କରିବା ଆଜି ସମୟର ଅତୀବ ଆବଶ୍ୟକତା। ପ୍ରତିଟି ଘର ହେଉ ଏକ ବାଣୀର ଭଣ୍ଡାର। ନୀଳଗିରି, ବାଲେଶ୍ୱର, ମୋ-୯୪୩୭୪୩୬୦୭୩, ଇ-ମେଲ : unbiswal05@gmail.com

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ପରିବେଶ ପରିଚିନ୍ତା-ମାନେକା ଗାନ୍ଧୀ/ ବିଜ୍ଞାନ ଯେମିତି ଚାଲିଛି, ଯଦି ଠିକ୍‌ ଠିକ୍‌ ସେମିତି ଚାଲେ ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ୧୦୦ ବର୍ଷ ପରେ ମଣିଷମାନେ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିବେ। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏବେ ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ, ଯକୃତ, କିଡ୍‌ନୀ, ଅଗ୍ନ୍ୟାଶୟ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌ ଆଦି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଉପରେ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ, ପେଶୀ ଓ କୋଷର ଚାହିଦା ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି। ଏଥିପାଇଁ ମଣିଷ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର ଅଭାବ ପଡ଼ୁଥିବାରୁ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପାଇଁ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରୁ ପେଶୀ ବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରେ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାଷାରେ ଜେନୋଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟେଶନ୍‌ କୁହାଯାଉଛି। ତେବେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ବାବଦରେ ଯାହା ବି ଗବେଷଣା ଓ ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଛି, କୌଣସିଟି ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ। (ଏ ବାବଦ ପ୍ରଥମ ନିବନ୍ଧ ଜାନୁୟାରୀ ୪ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା)। ତେବେ ପୂରା କର୍ପୋରେଶନ୍‌ ଏବେ କାମରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପେଟ, ଛାତି ଆଦି ଚିରି ଅନ୍ତବୁଜୁଳା, ଯକୃତ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌, ବୃକ୍କ, ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଆଦି ବାହାର କରି ଗବେଷଣା ଜାରି ରହିଛି, ଯାହାଫଳରେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନ୍‌ରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରିବ। ଏହା ସପକ୍ଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦରକାର ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ମଣିଷର ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ନ ମିଳିଲେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅବୟବ ମିଳିପାରିବ। ସେଥିପାଇଁ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଆଉ ମାସ ମାସ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବନି। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରତିରୋପଣ ହୋଇପାରିଲେ ରୋଗୀଙ୍କ ବଞ୍ଚିବା ହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇପାରିବ। ମଣିଷ ମରିବା ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କରି ତା’ଠାରୁ ଆଂଶିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଜିଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥ ସବଳ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚେତକ ଦେଇ ତା’ଠାରୁ ତାଜା ଅବୟବ କାଢ଼ି ଅଣାଯାଇପାରିବ। ...

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

କମଳାକାନ୍ତ ଜେନା/ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସମୀର ସହିତ ବଜାରରେ ମଦନର ଭେଟ ହୋଇଗଲା। ଉଭୟଙ୍କ ହାତରେ ପରିବାଥଳି। ମଦନ ପଚାରିଲା, ଭାଇ, କେତେବେଳେ ଆସିଲ? ଥଳି ଖାଲି। କିଛି କିଣିନା କି? ସମୀର ଉତ୍ତର ଦେଲା, ହଁ, ଅଧଘଣ୍ଟା ହେବ ଆସିଲିଣି। ହେଲେ, କ’ଣ ନେବି ଠିକ୍‌ କରିପାରୁନି। ମଦନ କହିଲା, କ’ଣ କହୁଛ? ଶୀତ ଯେତେ ବଢୁଛି, ବଜାରରେ ସେତେ ପରିବା ଆସି ଗଦା ହେଉଛି। ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲକୋବି। ମେଣ୍ଢାମୁଣ୍ଡ ପରି ଓଲକୋବି। ବାଇଗଣ, ମୂଳା, ଶିମ୍ବ, କାହିଁ କେତେ କ’ଣ ପଡିଛି। ତୁମେ ପୁଣି କ’ଣ ନେବ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ସମୀର କହିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଛି। ଏଡେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦିଶୁଥିବା ପରିବା ନେବାକୁ ଘରେ ପୂରା ମନା କରିଛନ୍ତି। ସିଧାସିଧା କହିଛନ୍ତି- ଦେଶୀ ପାଇଲେ ଆଣିବ, ନ ହେଲେ ସେମିତି ଫେରିଆସିବ। ଅଧଘଣ୍ଟା ହେଲାଣି, ମୁଁ ଦେଶୀ ଖୋଜୁଛି। ମଦନ ଟିକିଏ ରହିଯାଇ କହିଲା, ଘରେ ଠିକ୍‌ କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯେମିତି ଚାରିଆଡେ ପାଣି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧଜଳ ମୁନ୍ଦାଏ ମିଳିବା କଷ୍ଟକର। ସେମିତି ବଜାରରେ ପରିବା ଅଛି, କିନ୍ତୁ କିଣିବା ଆଗରୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡୁଛି। ଆଗରୁ ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ କୋବି ବାଇଗଣ ମିଳୁ ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ସୁଆଦିଆ ଲାଗୁଥିଲା। ଆଜିକାଲି ହରମୋନ୍‌ ଓ ସାର ଦିଆ ପରିବାରେ ସେ ସୁଆଦ ନାହିଁ। ମୋର ବି ସେଇ ସମସ୍ୟା। ମୁଁ ଦେଶୀ ପରିବା ଦି’ଟା ଖୋଜୁଛି।...

ଅବଗଣନା

ଅବଗଣନା

ଡ. ସୁବାସ ଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର/ ପିଲାଟିଏ ନୂଆକରି ଯେତେବେଳେ ପାଠପଢ଼ା ଶିଖେ ବାପା, ମା’ ଭାରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ବିଶେଷତଃ ଗଣନା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତା’ର ଦକ୍ଷତା ସେମାନେ ବଖାଣି ବସନ୍ତି ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କୁ। ‘ପଚାରି ଦେଖ, ମୋ ପୁଅ ଗୋଟିଏ ନିଃଶ୍ୱାସରେ ଏକରୁ ଶହେ ଗଣିଦେବ।’ ଅବଶ୍ୟ ସ୍କୁଲରେ ପୁଣି ନୂଆ ପ୍ରକାର ଏକ ଗଣତି ଶିଖାଯାଏ-ଓଲଟା ଗଣତି। ଟିକିଏ ପାଠୁଆ ବାପା, ମା’ ପୁଅ ବା ଝିଅର ଏ ବାବଦ ଦକ୍ଷତା ଦେଖି ଆହୁରି ଅଧିକ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ପୂର୍ବଦକ୍ଷତା ସହ ଏହାକୁ ଯୋଡ଼ି ପିଲାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି। ଅବଶ୍ୟ ସେ ପ୍ରକାର ବାପା, ମା’ ଜାଣି ନ ଥାନ୍ତି, ମସ୍ତିଷ୍କ ଏବେ ଖାଲି, ବହୁ ଜିନିଷ ଏ ଭିତରେ ରଖିହେବ। ପାଠର ପ୍ରକୃତ ଚାପ ଆସିଲେ ଅନେକ କିଛି ମନ୍ଥର ହୋଇଯିବ ଏବଂ ବାପା, ମା’ ପିଲାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସ୍କୁଲରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍କୁଲ ନେଇଯିବେ। ସ୍କୁଲ ବଦଳୁ ବା ନ ବଦଳୁ ପିଲାଟି ପଢ଼େ, ବଢ଼େ ଏବଂ ଦେଖେ ଜୀବନ ଗଣିତ ବହିରେ ଗଣତି ଅପେକ୍ଷା ଓଲଟା ଗଣତି ବା ଅବଗଣନା ବେଶି। ଜୀବନର ଅତି ଜଟିଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଦେଖେ ଏକରୁ ଦଶ ଅପେକ୍ଷା, ଦଶରୁ ଏକ ବା ଶୂନ ଗଣନା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଉଛି। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ ଆସେ, ଆସେ ଏସିଆନ୍‌ ଗେମ୍ସ ବା ଏସୀୟ ଦୌଡ଼କୁଦ। ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ଅବଗଣନା ପର୍ବ। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ-୧୦୦ଦିନ, ୯୯ଦିନ, ୯୮ଦିନ...ା ଆମେ ବେଶି ଚକିତ ହେଉ କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅବଗଣନା ଶୈଳୀ ଦେଖି। ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମାସର ଅବଗଣନା, ତା’ପରେ ଦିନ, ତା’ପରେ ଘଣ୍ଟା, ମିନିଟ୍‌ ଏବଂ ଶେଷରେ ସେକେଣ୍ଡ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିପାରେ ଏ ଅବଗଣନା କ’ଣ ପାଇଁ? କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ଭଳି ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚମାନର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପର୍ବ। ପ୍ରକଳ୍ପ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷକୁ ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ସକ୍ରିୟ କରେ ଏବଂ ସୂଚେଇ ଦିଏ ଏ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ସେ କେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେ ସାମାନ୍ୟ ହେଲେ ବି ପ୍ରକଳ୍ପର ସଫଳତା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଧ୍ୟାନପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋନିବେଶ ଅତି ଜରୁରୀ।...

ଏଇ ଭାରତରେ

କୁହାଯାଏ ଲୋଭର ସୀମା ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ସର୍ବସ୍ବାନ୍ତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ‘ଜୀବ ଅଛି ତ, ଲୋଭ ଅଛି’ ନ୍ୟାୟରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହାକୁ ସମ୍ବରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଲୋଭ କରି ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ କିପରି ୮ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ହରାଇଛନ୍ତି ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର କୁର୍ଲାସ୍ଥିତ ନେହେରୁ ନଗର ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ ଗୋବିନ୍ଦ ତଲଓ୍ବାରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଠକାମିର ଶିକାର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛି। ୬୨ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ଗୋବିନ୍ଦ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ, ଜଣେ ପଦସ୍ଥ ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ସେ ଅବସର ନେଇଛନ୍ତି ନିକଟରେ। ଚାକିରି କାଳ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ରୋଜଗାର ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ସେଭଳି କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ସମସ୍ୟା ନାହିଁ ତାଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଅବସର ପରେ ସେ ଚାହିଁଲେ କୌଣସି ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି କରି ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ହେବେ। ଖୋଜି ଚାଲିଲେ ଚାକିରି, ଏଥିପାଇଁ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ର ସାହାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ବୟସ ଓ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଦେଖି ଏବଂ ସେ ଚାକିରି ଆଶାୟୀ ବୋଲି ଜାଣି ତାଙ୍କ ସହ ଭାବ ଲଗାଇ ଦେଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ପରେ ଠିକଣା ଖୋଜି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି ମିଳିବ ବୋଲି କହି ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ କାଗଜପତ୍ର ନେଲେ। ପ୍ରୋସେସିଂ ଫି ପାଇଁ କିଛି ପଇସା ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ତା’ପରଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଶୋଷଣ...

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଚିନ୍ତାଧାରା

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଚିନ୍ତାଧାରା

ଜୀବନ ସାଥୀ ବାଛିବା ଯେ କୌଣସି ସାବାଳକଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପସନ୍ଦ। ତାହାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରାଯିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସଂପୃକ୍ତ ମହିଳା କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କର ମୌଳିକ ଅଧିକାରର ଉଲ୍ଲଂଘନ । ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ ଏହିଭଳି ପସନ୍ଦର ବିବାହ ଆଗରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇ ଛିଡାହେଉଛି । ପରିବାର ଏବଂ ସମାଜରୁ ବିରୋଧର ସ୍ବର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଉତ୍ତରଭାରତର ବର୍ବର ସଂସ୍କୃତିର ଅନ୍ୟତମ ପରିଚୟ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତ ଆନ୍ତଃଜାତି ବିବାହକୁ ସ୍ବୀକୃତି ଦେଉନାହିଁ । ଯାହା ଫଳରେ ଏହି ଅଣସ୍ବୀକୃତ ସଂସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଆନ୍ତଃଜାତି ବିବାହ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ମହିଳା ପୁରୁଷ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେହି ଦଣ୍ଡର ମାତ୍ରା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ହୋଇପଡୁଛି। ସାଧାରଣତଃ ଝିଅର ପରିବାର ନବବିବାହିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଥା ଯାଉଛି। ୨୦୧୮ ଜାନୁୟାରୀ ୧୬ ତାରିଖରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମତ ଦେଇ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତ କିମ୍ବା କୌଣସି ସଂଗଠନର ଏଭଳି ଦଣ୍ଡବିଧାନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଆଇନ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି । ....

ନିଷ୍ପ୍ରଭ ନ ହେଉ ଅବହେଳିତଙ୍କ ସ୍ବର

ନିଷ୍ପ୍ରଭ ନ ହେଉ ଅବହେଳିତଙ୍କ ସ୍ବର

ଡ. ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ମହାପାତ୍ର/ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁମାନେ ଦେଶରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ରାମମନ୍ଦିର କଥା ବାରମ୍ବାର କହୁଛନ୍ତି ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରାମଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାନ୍ତି। ଅଧିକାଂଶ ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ନିଜ ସପକ୍ଷରେ ପ୍ରଚାର ପାଇଁ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି। ଏ କଥା ଆମେ କହୁନାହୁଁ। ‘ରିପୋର୍ଟର୍ସ ଉଇଦାଉଟ୍‌ ବୋର୍ଡର୍ସ’ (ଆର୍‌ଡବ୍ଲ୍ୟୁବି) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରେସ୍‌ ସ୍ବାଧୀନତା ସୂଚକାଙ୍କ ୨୦୧୭ରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ବାଧୀନତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ୧୮୦ଟି ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ଭାରତର ସ୍ଥାନ ୧୩୬, ଅର୍ଥାତ୍‌ ୧୩୫ଟି ଦେଶ ତଳେ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସମାଜର ଅବହେଳିତ ଜନତାଙ୍କ ସ୍ବର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଉଛି। ଧନିକ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ ଠୁଳ କଲାବେଳେ ଗରିବ, ଅବହେଳିତ ଶ୍ରେଣୀର ଦୁଃଖକଥା କହିବାକୁ ବା ଦୂର କରିବାକୁ କ୍ୱଚିତ୍‌ ଲୋକ ବାହାରୁଛନ୍ତି। ଜଣେ ଯଦି ଗରିବ, ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସମସ୍ୟା କଥା କହିବ ତାହାର ମତାମତ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସରକାର ତଥା ପ୍ରତିପତ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯିବ। ଏଠାରେ ସ୍ବତଃ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ନିଜକୁ ପ୍ରଧାନ ସେବକ ଭାବେ ଅଭିହିତ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଦଳ ତଥା କର୍ମୀମାନେ କାହିଁକି ସମାଲୋଚନାକୁ ବରଦାସ୍ତ କରୁନାହାନ୍ତି। ସମାଲୋଚନା ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥାଏ। ସମାଲୋଚନା ସକାରାତ୍ମକ ବା ନକାରାତ୍ମକ ହେଉ ସେଥିରେ ଜଣେ ଦେଶସେବକ ବା ଦଳୀୟ ନେତା ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର କିଛି ନାହିଁ। ବରଂ ସମାଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ତ୍ରୁଟି ଜାଣି ତାକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ସମାଲୋଚନାକୁ ଭୟ ଅର୍ଥ କ୍ଷମତା ହରାଇବାର ଭୟ। କାଳେ ଲୋକେ ଦୋଷତ୍ରୁଟି ଜାଣିଲେ ପୁନର୍ବାର ନିର୍ବାଚିତ କରିବେ ନାହିଁ!...

ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଶରଣାର୍ଥୀ

ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଶରଣାର୍ଥୀ

ଶରତଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର/ ଭାରତବର୍ଷରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରାୟ ୪୦,୦୦୦ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ମୁସଲମାନ ଅଛନ୍ତି। ମୁଖ୍ୟତଃ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ସେମାନେ ଆସ୍ଥାନ ଜମାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜମ୍ମୁରେ ପ୍ରାୟ ୫୦୦୦ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଅଛନ୍ତି। ଭାରତ ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀ ଘୋଷଣା କରି ଦେଶରୁ ବିତାଡ଼ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲାବେଳେ କେତେକ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସେମାନଙ୍କୁ ଶରଣାର୍ଥୀ ବିବେଚନା କରିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତରେ ମାମଲା ରୁଜୁ କରିଛନ୍ତି। ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନେ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ଦେଶର ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ ଅବସ୍ଥିତ ରାଖାଇନ୍‌ ରାଜ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ ନାଗରିକ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଫଳତଃ ସେମାନେ ଦେଶବିହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି। ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ମତରେ ଏମାନେ ବର୍ମା ଭାରତର ଅଂଶବିଶେଷ ଥିବା ସମୟରେ ବଙ୍ଗ ପ୍ରଦେଶରୁ ଏକକାଳୀନ ବର୍ମା ପ୍ରଦେଶକୁ ଚାଲିଆସିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାଂଲାଦେଶର ଅଧିବାସୀ ଓ ସେଠାକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ। ବାଂଲାଦେଶ ସରକାର ଏ ଯୁକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନେ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଆରାକାନ୍‌ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ସାଲଭାଶନ ଆର୍ମି ନାମରେ ଏକ ବାହିନୀ ଗଠନ କରି ଗେରିଲା ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟାପୃତ ଅଛନ୍ତି ଓ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ମିଲିଟାରୀ ଚାପରେ ବାଂଲାଦେଶ (୯ଲକ୍ଷ) ଓ ମାଲେସିଆ (୧୪ ଲକ୍ଷ)କୁ ପଳାୟନ କରିଛନ୍ତି। ବାଂଲାଦେଶକୁ ଆସିଥିବା ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ବାଂଲାଦେଶୀ ମୁସଲମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିଶି ଭାରତରେ ବେଆଇନ ଭାବରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ନିଶା ମଣିଷକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବାହାରକୁ ନେଇଯାଏ। ପରିସ୍ଥିତି ଏମିତି ଉପୁଜେ ଯେ କେତେକେ ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ଭୁଲିଯାଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପଛାଇ ନ ଥାନ୍ତି। ତାମିଲନାଡୁର କୋଏମ୍ବାଟୁର ସହର ଥାଡ଼ାଗାମ୍‌ଠାରେ ଏଭଳି ଏକ ଅଭାବନୀୟ କାଣ୍ଡ ଘଟିଯାଇଛି। ଅପରାଧ ଘଟାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ହେଉଛନ୍ତି ୨୭ ବର୍ଷୀୟ ଦୀପସ୍ବରୂପ। ଅଧାରୁ ପାଠ ଛାଡ଼ିଥିବା ଏହି ଯୁବକ ଜଣକ ବେକାର ଜୀବନ ବିତାଉଛନ୍ତି। ପରିବାର କହିଲେ ସେ, ତାଙ୍କ ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ବୁଝାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ପିତା ୫୮ ବର୍ଷୀୟ କେ. ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ଥିଲେ ଜଣେ ବଣିଆ। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ବଣିଆ କାମ ନ କରି ଥାଡ଼ାଗାମ୍‌ଠାରେ ଦୁଇଟି ଘର ଭଡ଼ାରେ ଦେଇ ଚଳନ୍ତି। ଭଡ଼ାରୁ ମିଳୁଥିବା ଅର୍ଥରେ ଘର ଚଳୁଥିଲା। କିଛି ମାସ ପୂର୍ବରୁ ସେଲ୍‌ଭାରାଜଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଆମେରିକାରେ ଥିବା ଝିଅଙ୍କ ପାଖକୁ ସମୟ କଟାଇବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ରାୟାପ୍ପାପୁରମ୍‌ ସେକେଣ୍ଡ ଷ୍ଟ୍ରୀଟ୍‌ରେ ଥିବା ଘରର ପ୍ରଥମ ମହଲାରେ ପିତା ଓ ପୁତ୍ର ରହୁଥିଲେ। ଉଭୟେ କାମକୁ ନ ଯାଇ ଭଡ଼ାରୁ ମିଳୁଥିବା ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଥିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ ମଧ୍ୟ ନିଶାସକ୍ତ। ତେବେ ଅଘଟଣର ସୂତ୍ରପାତ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ତଳୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ରାତିରେ କ୍ରମାଗତ ପରିସ୍ରା କରିଚାଲୁଥିଲେ। ଗତ ରବିବାର ରାତି ପ୍ରାୟ ଦୁଇଟା ବେଳେ ପୂର୍ବଭଳି ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ପରିସ୍ରା କରିଦେଇଥିଲେ। ...

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ବ୍ୟାଣ୍ଡ୍‌-ଏଡ୍‌ ସମାଧାନ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ବ୍ୟାଣ୍ଡ୍‌-ଏଡ୍‌ ସମାଧାନ

ଚତୁର୍ଥ ଜାତୀୟ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପରିବାର ସର୍ଭେ (ଏନ୍‌ଏଚ୍‌ଏଫ୍‌ଏସ୍‌) ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ ସହରୀ ଭାରତର ୫୬ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକ ଘରୋଇ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ବେଳେ ଗ୍ରାମୀଣ ଭାରତର ୪୯ ପ୍ରତିଶତ ଘରୋଇ ଚିକିତ୍ସାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ସରକାରୀ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ଅଧିକ ରୋଗୀ କିଭଳି ଯାଇପାରିବେ, ସେ ଦିଗରେ ସରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଯେତେ କହୁଥିଲେ ହେଁ ବାସ୍ତବତା ଉପରୋକ୍ତ ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଦେଉଛି।

ସବୁ ତୁମ୍ଭ ପରସାଦ

ସବୁ ତୁମ୍ଭ ପରସାଦ

ବୈକୁଣ୍ଠନାଥ ମିଶ୍ର/ ପ୍ରଭୁ ବଡ଼ଠାକୁର ବଡ଼ଦେଉଳରେ ବଡ଼ଭାଇ ବଳରାମ ଓ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ସହ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବିରାଜମାନ କରିଛନ୍ତି। ସବୁ ବଡ଼ର ସମାହାରରେ ସକଳ ମାନବୀୟ ରୀତିନୀତି ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ମୁରବି ସାଜି ବିସ୍ମୃତିର କେଉଁ ଅଜଣା କାଳରୁ ଲୀଳା କରିଆସୁଛନ୍ତି। ମାନବୀୟ ଆଚାର, ବିଚାର, ବିହାର ଓ ସ୍ନାନଭୋଜନାଦି କର୍ମ ସମ୍ପାଦନା ସହ ସାମ୍ୟ, ମୈତ୍ରୀ ଓ କରୁଣାର ବାରି ସିଞ୍ଚନ କରି ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାଣରେ ଭରିଦେଇଛନ୍ତି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତାର ଉଚ୍ଛ୍ବାସ। ନାଲି ଅଧରରେ ମୃଦୁହସ ଓ ଚିକ୍କଣ କଳାବଦନର ସଂଦର୍ଶନରେ ଯୁଗ ଯୁଗର ପାପନାଶନର ପରିତୃପ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ମୋଚନର ଅଙ୍ଗୀକାରବଦ୍ଧତା ଯେପରି ଲାଖିରହିଛି ବାହୁଯୁଗଳରେ। ସେ ମହାବାହୁ! ଯୋଗୀର ଯୋଗ, ତପସ୍ବୀର ତପସ୍ୟା, ଭକ୍ତର ଭକ୍ତି, ଗୃହସ୍ଥର ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ୟଧର୍ମ ଓ ନାରୀ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ଅପୂର୍ବ ଉଦାହରଣ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର ଧାମର ବିଶେଷତ୍ୱ। ଯେ କୌଣସି ମତବାଦୀ ପାଇଁ ତା’ ସ୍ବକୀୟ ମତର ସାକାର ରୂପାନ୍ତର ତାଙ୍କ ରୂପଲାବଣ୍ୟରେ ସନ୍ନିବେଶିତ। ସେ ଶୈବର ଶିବ, ଶାକ୍ତର ଶକ୍ତି, ବୈଷ୍ଣବର ବିଷ୍ଣୁ, ଗାଣପତ୍ୟର ଗଣପତି, ତାନ୍ତ୍ରିକର ଭୈରବ ଓ ବୌଦ୍ଧର ବୁଦ୍ଧ। କାହା ପାଇଁ ସେ ଖଣ୍ଡିତ ଦରଗଢା ତ କାହା ପାଇଁ ଅଖଣ୍ଡ। ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରାଯାଇଛି- ”ଖଣ୍ଡାଖଣ୍ଡସ୍ବରୂପାୟ ଦୃଶ୍ୟାଦୃଶ୍ୟମାନାୟ ଚ। ସାକାର-ନିରାକାରାୟ ଜଗନ୍ନାଥାୟ ତେ ନମଃ।ା“ ସେ ଅପଲକ ଚକାଆଖି ଆଶ୍ୱାସନାର ଆଖି। ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ପାଇଁ ସେଥିରେ ଅଛି ଅଭୟ ଓ ପାପୀକୁ ତାଡ଼ନାର ସୂଚନା। ସେ ମାନବକୁ ଅହରହ ଚେତାବନୀ ଦେଉଥାଏ ଓ ନୀରବରେ କହୁଥାଏ- ରେ ମୂଢ଼ମତି ! ତୁ କ’ଣ କରୁଛୁ ନିଜେ ଜାଣିପାରୁନୁ। ପାପକର୍ମରେ ତୋର ଆଗ୍ରହ କିନ୍ତୁ ପାପର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ତୋର ଘୋର କୁଣ୍ଠା। ଆଦୌ ପୁଣ୍ୟ ନ କରି ପୁଣ୍ୟଫଳରେ ତୋର ପ୍ରବଳ ଲାଳସା।...

କ୍ୱାଣ୍ଟମ୍‌ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଓ ସାଇବର ଅପରାଧ

କ୍ୱାଣ୍ଟମ୍‌ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଓ ସାଇବର ଅପରାଧ

ଡା. ଦ୍ୱିଜେଶ କୁମାର ପଣ୍ଡା/ ଆଜିକାଲି କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଦୈନନ୍ଦିନ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ହେଉଛି। ଯୋଗାଯୋଗ, ବ୍ୟବସାୟିକ କାରବାର, ଲୋକସଂପର୍କ ଏବଂ ଗବେଷଣା ଏହାଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହେଉଛି। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଖାତା, ଆଇଡି ଓ ଗୋପନୀୟ ତଥ୍ୟ ଏଥିରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥାଏ। ଆଜିକାଲି ଏହି ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ଜାଣିବାର ଉପାୟ ବାହାରିଲାଣି। ଏହାକୁ ହ୍ୟାକିଂ କୁହାଯାଏ। ଅର୍ଥ ଆଦାୟ ପାଇଁ ଅସାମାଜିକ ବ୍ୟକ୍ତି ସୁରକ୍ଷା ବଳୟକୁ ଭେଦ କରି ଗୋପନୀୟ ତଥ୍ୟ ହାସଲ କରୁଛନ୍ତି। ୨୦୧୬ ମସିହାରେ ଆମେରିକାର ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରତିନିଧିଙ୍କ ଅନେକ ଗୁପ୍ତ ତଥ୍ୟ ସାଡୋ ଓ ବ୍ରୋକର ନାମକ ଏକ ହ୍ୟାକିଂ ସଂସ୍ଥା ଅକ୍ତିଆର କରିଥିଲା। ଜୁନ୍‌ ୨୮ ତାରିଖରେ ବମ୍ବେ ବନ୍ଦର ସାଇବର ଆକ୍ରମଣର ଶିକାର ହୋଇଥିଲା। ହ୍ୟାକରମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇମେଲ୍‌ ଆକାଉଣ୍ଟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେଥିରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଛଦ୍ମ ନାମରେ ଚିଠି ଲେଖି ପଇସା ମାଗୁଛନ୍ତି। ୨୦୧୭ ମସିହାରେ ରାନ୍‌ସମ୍‌ୱେର ଭାଇରସ୍‌ ବିଶ୍ୱରେ ହଇଚଇ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ୨୦୧୮ ପାଇଁ ହ୍ୟାକରମାନେ ଅନେକ ବିପଜ୍ଜନକ ଆକ୍ରମଣ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିସାରିଲେଣି। ବିଶ୍ୱର ଧନୀ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ଟାର୍ଗେଟ୍‌ କରିବେ। ଏଣୁ ୨୦୧୮ରେ ହ୍ୟାକିଂରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ଆମେରିକାସ୍ଥିତ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍‌ ସୁରକ୍ଷା କମ୍ପାନୀ ‘ମ୍ୟାକେଫି’ ସତର୍କ କରାଇ ଦେଇଛି।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଦୁର୍ନୀତିର ହ୍ରାସ ଘଟିବ, ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ କିଛି ଅଛପା ରହିବ ନାହିଁ, ସ୍ବଚ୍ଛତା ଫେରିବ-ଏମିତି ଚିନ୍ତାକରି ଦେଶରେ ପ୍ରଣୟନ କରାଯାଇଛି ସୂଚନା ଅଧିକାର ଆଇନ। ଏହି ଆଇନ ବଳରେ ଯେ କେହି ବ୍ୟକ୍ତି ସରକାରଙ୍କଠାରୁ ସୂଚନା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ। କୌଣସି ଅନିୟମିତତା ହେଉଥିଲେ ତାହା ପଦାକୁ ଆଣିପାରିବେ। ଏହି ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ହେବା ପରେ ଅନେକ ସୂଚନାଧିକାର କର୍ମୀ ବାହାରିଲେଣି। ସେମାନେ ବହୁ ଗୋପନ କଥା ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆଣିପାରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏମିତି କିଛି ସୂଚନାଧିକାର କର୍ମୀ ବୋଲାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଆଇନକୁ ରୋଜଗାରର ମାଧ୍ୟମ କରିସାରିଲେଣି। ସୂଚନା ପ୍ରକାଶ କରିଦେବାର ଧମକ ଦେଇ ମୋଟାଅଙ୍କର ଅର୍ଥ ଆଦାୟ କରୁଛନ୍ତି। ସେମିତି ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କୁ ଠାଣେ ପୋଲିସ ରବିବାର ସାରେ ଗିରଫ କରିଛି। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର ଠାଣେ ଅଞ୍ଚଳସ୍ଥିତ ଏକ ନ୍ୟୁଜ୍‌ ଚାନେଲର ଖବରଦାତା ତଥା ସୂଚନାଧିକାର କର୍ମୀ ଚାରୁଶିଳା ଆର୍‌ଟିଆଇର ଭୟ ଦେଖାଇ ଜଣେ ବିଲ୍‌ଡରଙ୍କଠାରୁ ୫୦ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦାବି କରିଥିଲେ। ଟଙ୍କା ନ ଦେଲେ ସେ ତାଙ୍କ ନାମରେ କଲ୍ୟାଣ-ଡୋମ୍ବିଭ୍ଲି ମ୍ୟୁନିସିପାଲ କର୍ପୋରେସନରେ କରିଥିବା ଅଭିଯୋଗ ଆଧାରରେ ସେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିବା କୋଠା ଭାଙ୍ଗିଦେବେ ବୋଲି ଧମକ ଦେଇଥିଲେ। ବିଲ୍‌ଡର ଜଣକ ଗତ ୩ ତାରିଖରେ ଚାରୁଶିଳାଙ୍କୁ ୨ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦେଇଥିଲେ। ଏ ସମ୍ପର୍କରେ ପୋଲିସରେ ମଧ୍ୟ ଅଭିଯୋଗ କରିିଥିଲେ। ରବିବାର ପୂର୍ବ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଯୋଜନା ମୁତାବକ ଆଉ ୫ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ଦିଆଯିବା ବେଳେ ପୋଲିସ ଚାରୁଶିଳାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରିଛି। ତାଙ୍କ ନାମରେ ଅର୍ଥଶୋଷଣ ଅଭିଯୋଗରେ ଆଇପିସିର ଦଫା ୩୮୪ ଲଗାଯାଇଛି।