Dharitri News
ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଔଷଧର ନିରାପଦ ବ୍ୟବହାର

ଔଷଧର ନିରାପଦ ବ୍ୟବହାର ଶଶିଭୂଷଣ ମହାପାତ୍ର ଥରେ ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ପଚାରିଲେ - ରୋଗୀଟିଏ ଭଲ ହୋଇଗଲେ ସେ କାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବ। ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ନା ଔଷଧକୁ। ନିଃସନ୍ଦେହରେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ। ସେ ରୋଗ ଚିହ୍ନି ଠିକ୍‌ ଔଷଧ ଲେଖିବାରୁ ସିନା ରୋଗ ଭଲ ହେଲା। ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇ ତିନିଜଣ ଡାକ୍ତର ଚିକିତ୍ସା କରି ଭଲ କରିପାରି ନ ଥିବାବେଳେ ଶେଷ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଚିକିତ୍ସାରେ ଆରୋଗ୍ୟ ହୋଇଯିବାରୁ ପ୍ରଶଂସାଟା ଶେଷ ଡାକ୍ତର ପାଇବା ସ୍ବାଭାବିକ। କିନ୍ତୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଦେଖାଯାଏ ଚିକିତ୍ସା ସମାନ ହୋଇଥିଲେ ବି ଶେଷ ଡାକ୍ତର ଶ୍ରେୟ ପାଆନ୍ତି। ଏହାର କାରଣ ଡାକ୍ତର ନୁହନ୍ତି, ଔଷଧ ଓ ତା’ର ପ୍ରୟୋଗ ବିଧି। ଔଷଧ ଏକ ରାସାୟନିକ କିମ୍ବା ଜୈବିକ ପଦାର୍ଥ। ବହୁ ବର୍ଷର ଅଭିଜ୍ଞତା ଓ ଗବେଷଣା ଫଳରେ ତାହା ତିଆରି ହୋଇଛି। କେଉଁ ପଦାର୍ଥକୁ କେତେ ପରିମାଣରେ କେତେ ଘଣ୍ଟା ଅନ୍ତରରେ ସେବନ କଲେ ଏକ ରୋଗ ଆରୋଗ୍ୟ ହୁଏ, ତାହା ଦୀର୍ଘ ଗବେଷଣାରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି। ସେଥିରେ ଯଦି କିଛି ବ୍ୟତିକ୍ରମ ହୁଏ, ସେବନ ବିଧି ଓ ଔଷଧର ମାନ ଯଦି ଠିକ୍‌ ନ ଥାଏ, ତେବେ ରୋଗ ଭଲ ନ ହୋଇ ସମସ୍ୟା ଜଟିଳ ହୁଏ। ତେଣୁ ଔଷଧ ଓ ତା’ର ବ୍ୟବହାର ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ସମ୍ୟକ୍‌ ଜ୍ଞାନ ରହିବା ବାଞ୍ଛନୀୟ। ଆମ ଦେଶରେ ଔଷଧ ଦୋକାନରୁ ବ୍ୟବସ୍ଥାପତ୍ର ଦେଖାଇଲେ ଔଷଧ ମିଳେ କିମ୍ବା ଔଷଧର ନଁା କହିଲେ ବି ଦୋକାନୀ ଔଷଧ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ବେଳେବେଳେ ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଥିବା ଔଷଧର ଖାଲି ଖୋଳ କିମ୍ବା ଚିରା ଷ୍ଟ୍ରିପ୍‌ ଦେଖାଇଲେ ବି ଔଷଧ ମିଳିଯାଏ। ଏହାକୁ କହନ୍ତି ‘ଓଭର୍‌ ଦି କାଉଣ୍ଟର ମେଡ଼ିସିନ୍‌’। ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ଏହା ହେଉଛି ସେଲ୍ଫ ମେଡ଼ିସିନ୍‌ ବା ନିଜେ ନିଜର ଡାକ୍ତର ହେବା। ଏମିତି ଆଣିଥିବା କିମ୍ବା ଘରେ ବଳକା ରହିଥିବା ଅଥବା କାହାଠାରୁ ମାଗି ଆଣି ଔଷଧ ଖାଇଲେ କେବେ କେମିତି ରୋଗ ଭଲ ହୋଇଯାଇ ପାରେ। କିନ୍ତୁ ଅଧିକାଂଶ ସ୍ଥଳରେ ରୋଗ ଜଟିଳ ହୁଏ କିମ୍ବା ଭୁଲ୍‌ ଔଷଧ ଯୋଗୁଁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇ ବିପଦର କାରଣ ହୁଏ। ବେଳେବେଳେ ଆମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରି ପରାମର୍ଶରେ କିଛି ଦିନ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କରି ରୋଗ ଭଲ ନ ହେଲେ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ। ପୂର୍ବରୁ ଖାଇଥିବା ଔଷଧ କଥା ନ କହି ଖାଲି ରୋଗ କଥା କହୁ। ସେ ଯେଉଁ ଔଷଧ ଲେଖିଦିଅନ୍ତି ତା’ସହିତ ପୂର୍ବରୁ ଶରୀରରେ ଥିବା ଔଷଧର ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ହୋଇ ବିପଦ ବଢ଼ିବାର ଆଶଙ୍କା ଅଛି। ଡାକ୍ତର ରୋଗୀକୁ ପରୀକ୍ଷା ନିରୀକ୍ଷା କରି ଔଷଧ ଓ ତା’ର ବ୍ୟବହାର ବିଧି ଲେଖିଦିଅନ୍ତି। ଆଜିକାଲି ଡାକ୍ତରମାନେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ଯେ ରୋଗୀ ନ ପଚାରିଲେ କିଛି କହନ୍ତି ନାହିଁ। ପଛକୁ ପଛ ରୋଗୀଙ୍କ ଧାଡ଼ି। ତେଣୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କଠାରୁ ସେ ଲେଖିଥିବା ଔଷଧର ନଁା କ’ଣ, ତାହା କିପରି କାମ କରିବ, ଇଞ୍ଜେକ୍ସନ୍‌ ହୋଇଥିଲେ କେଉଁଠି କେତେ ଘଣ୍ଟା ଅନ୍ତରର ନେବ, ଟାବଲେଟ ବା ସିରପ୍‌ ହୋଇଥିଲେ କେତେ ଘଣ୍ଟା ବ୍ୟବଧାନରେ, ଖାଲି ପେଟ କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ପରେ, ଗିଳିବ ନଁା ଚୋବାଇ ଖାଇବ, ଏସବୁ ଭଲରୂପେ ବୁଝିବା ଦରକାର। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ- ଔଷଧ କେତେ ଦିନ ଖାଇବ, ଯଦି ତା’ର କିଛି ରିଆକ୍ସନ୍‌ ହୁଏ ତେବେ କ’ଣ କରିବ, ବହୁତ ଦିନ ଖାଇବାକୁ ଥିବା ଔଷଧରୁ ଗୋଟିଏ ଦିନ ବା ଗୋଟିଏ ଡୋଜ୍‌ ଭୁଲିଗଲେ କ’ଣ କରିବ-ଏସବୁ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ କିମ୍ବା ଫାର୍ମାସିଷ୍ଟଙ୍କୁ ପଚାରି ବୁଝିବା ଦରକାର। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ପ୍ରେସ୍‌କ୍ରିପସନ୍‌ ଅନୁସାରେ ଔଷଧ କିଣିବା ବେଳେ ମଧ୍ୟ କେତୋଟି ସତର୍କତା ଅବଲମ୍ବନ କରିବା ଦରକାର। ଏକ ଜଣାଶୁଣା ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଦୋକାନରୁ ଔଷଧ କିଣିବା ଉଚିତ। କେଉଁ ଔଷଧ କେତେ ମିଲିଗ୍ରାମ୍‌ ଲେଖାଯାଇଛି ଠିକ୍‌ ସେହି ଔଷଧ ଓ ତା’ର ଶକ୍ତି ପରଖି ନେବା ଉଚିତ। ବେଳେବେଳେ ଅନ୍ୟ ଏକ ନାମର ଔଷଧ ଦେଇ ତାହା ସମାନ ବା ବିକଳ୍ପ ଔଷଧ ବୋଲି ଦୋକାନୀ କହନ୍ତି। ସେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଫାର୍ମାସିଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଔଷଧ ଦେଖାଇ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରେସ୍‌କ୍ରିପ୍‌ସନ୍‌ରେ ୨୫୦ ମିଲିଗ୍ରାମ୍‌ ଲେଖା ହୋଇଥିଲେ କେହି କେହି ୫୦୦ ମିଲିଗ୍ରାମ୍‌ର କିଣି ତାକୁ ଦୁଇଭାଗ କରନ୍ତି। କାରଣ ତା’ର ଦାମ୍‌ ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ୍‌ କିମ୍ବା ସେହି ଶକ୍ତିର ଔଷଧ ଦୋକାନରେ ନ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏପରି କରିବା ଠିକ୍‌ ନୁହେଁ। ପ୍ରଥମତଃ ତାକୁ ସମାନ ଭାଗ କରିବା ସହଜ ନୁହେଁ। ଦ୍ୱିତୀୟତଃ କେତେକ ଟାବଲେଟ୍‌ ଉପରେ ସୁଗାର କିମ୍ବା ଏଣ୍ଟେରିକ୍‌ ପ୍ରଲେପ ଦିଆଯାଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଔଷଧ ପାକସ୍ଥଳୀରେ ହଜମ ନ ହୋଇ କ୍ଷୁଦ୍ରାନ୍ତ୍ରରେ ହଜମ ହେବା ଦରକାର, ସେଥିରେ ଏଣ୍ଟେରିକ୍‌ କୋଟିଂ ଥାଏ। ଯେଉଁ ଔଷଧର ବାସ୍ନା, ସ୍ବାଦ କଟୁ ବା ତୀବ୍ର ସେଥିରେ ସୁଗାର କୋଟିଂ ଦିଆଯାଇଥାଏ। ତାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ ତା’ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଔଷଧର ଗୁଣ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଶରୀରର କ୍ଷତି ହୁଏ। କେତେକ ଔଷଧକୁ ଖାଲି ପେଟରେ ଖାଇବା ପାଇଁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଏ। ରୋଗୀ ତାକୁ ସକାଳେ ଖାଲି ପେଟରେ ଖାଇଦେଇ ପରେ ପରେ ଜଳଖିଆ ଖାଇଦିଅନ୍ତି। ଏହା ଠିକ୍‌ ନୁହେଁ। ଖାଲି ପେଟ ଅର୍ଥ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାର ଦୁଇଘଣ୍ଟା ପୂର୍ବରୁ କିମ୍ବା ଦୁଇଘଣ୍ଟା ପରେ। ବାନ୍ତି ଔଷଧ ଖାଲି ପେଟରେ ଖାଇବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଖାଲି ପେଟରେ ଖାଇଦେଇ ୫ ମିନିଟ୍‌ ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ କିଛି ଉପକାର ମିଳେ ନାହିଁ। ତାକୁ ଖାଲିପେଟରେ ଖାଇ ୨୦ରୁ ୩୦ ମିନିଟ୍‌ ପରେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଦରକାର। ଡାଇବେଟିସ୍‌ ଔଷଧ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଖାଇବା ଦରକାର। କେହି କେହି ଇନ୍‌ସୁଲିନ୍‌ ଇଂଜେକ୍ସନ୍‌ ନେଇ ଯାଆନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ନ ଥିବାରୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏପରି କରିବା ଠିକ୍‌ ନୁହେଁ। ପ୍ରେସ୍‌କ୍ରିପ୍ସନ୍‌ରେ ଡାକ୍ତର ଯେତେ ଦିନ ପାଇଁ ଔଷଧ ଖାଇବାକୁ ଲେଖିଛନ୍ତି ସେତିକି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଔଷଧ ଏକ ସଙ୍ଗେ କିଣିନେବା ଉଚିତ। ନଚେତ୍‌ ସରିଗଲା ପରେ ପୁଣି କିଣିବାକୁ ଅସୁବିଧା ହେବ ଓ ସେଥି ଯୋଗୁଁ ଗୋଟିଏ ଦୁଇଟି ଡୋଜ୍‌ ଖାଇ ନ ପାରିବା ପରି ଅବସ୍ଥା ଉପୁଜିପାରେ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କଥା ହେଲା ଔଷଧର ସମୟ ଚାଲିଯାଇଛି କି ନାହିଁ ଦେଖିବା ଦରକାର। ଏକ୍ସପାରି ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଅନୁଚିତ। କିଣିବା ବେଳେ ରସିଦ୍‌ ନିଅନ୍ତୁ- ସେଥିରେ ଔଷଧ, ତା’ର ବ୍ୟାଚ୍‌ ନମ୍ବର ଓ ବ୍ୟବହାର ସମୟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେବା ଦରକାର। ଔଷଧକୁ ଘରେ ଏକ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନରେ ରଖନ୍ତୁ ଯେପରି ତାହା ଛୋଟ ପିଲାଙ୍କ ହାତରେ ନ ପଡ଼େ। ପିଲାମାନେ, ବେଳେବେଳେ ପୋଷା ବିରାଡ଼ି କୁକୁର ତାହା ଖାଇ ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିବାର ଅନେକ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ରହିଛି। ଔଷଧକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତାପ ଓ ଖରା ପଡ଼ୁଥିବା ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ଅଧିକ ଜଳୀୟ ବାଷ୍ପ ଥିବା ଗାଧୁଆ ଘର ବା ୱାଶ୍‌ ବେସିନ୍‌ ପାଖରେ ରଖନ୍ତୁନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ଔଷଧକୁ ଅନ୍ୟ ଏକ ଔଷଧର ଖୋଳ କିମ୍ବା ବୋତଲରେ ରଖିବା ଆଦୌ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଔଷଧ ସରିଯିବା ପରେ ବୋତଲ ଉପରେ ଥିବା ଲେଖା କାଗଜକୁ ଛଡ଼ାଇ ଦିଅନ୍ତୁ। ହୃଦ୍‌ରୋଗୀ, ମଧୁମେହ ରୋଗୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଔଷଧ ଖାଉଥିବା ରୋଗୀ ତାଙ୍କ ଔଷଧ ଓ ଖାଇବା ସମୟର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ସବୁବେଳେ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ୁଥିବା ଘରର ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଲଗାଇଦେବା ଭଲ। ଦେହରେ ଲଗାଇବା ଔଷଧ ଖାଇବା ଔଷଧ ନିକଟରେ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ବ୍ୟବହାର କରୁଥିବା ଔଷଧର କୌଣସି ପାର୍ଶ୍ୱ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ଅଛି କି ନାହିଁ, ଗର୍ଭବତୀ ଓ ସ୍ତନ୍ୟପାନ କରାଉଥିବା ମହିଳା ଔଷଧ ଖାଇବେ କି ନାହିଁ ବୁଝି ରଖନ୍ତୁ। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ ବେଳେ ପୂର୍ବରୁ ଖାଉଥିବା ଔଷଧ ସମ୍ପର୍କରେ ଜଣାନ୍ତୁ। ଏଲୋପାଥି ସାଥିରେ ଆୟୁର୍ବେଦ କିମ୍ବା ହୋମିଓପାଥି ଔଷଧ ମିଶାଇ ଖାଇବା ଠିକ୍‌ ନୁହେଁ। ପ୍ରେସ୍‌କ୍ରିପ୍ସନ୍‌ରେ ‘ଆଟ୍‌ ବେଡ଼୍‌ ଟାଇମ୍‌’ ଲେଖାଥିଲେ ଶୋଇବାକୁ ଯିବାର ଠିକ୍‌ ପୂର୍ବରୁ ଖାଆନ୍ତୁ। ଦିନରେ ୪ ଥର ଲେଖା ଥିଲେ ୬ ଘଣ୍ଟା ବ୍ୟବଧାନରେ ଖାଆନ୍ତୁ। ଚୋବାଇ ଖାଇବାକୁ ଥିଲେ ପାଟିରେ ଭଲଭାବେ ଚୋବାଇ ଖାଇବା ଦରକାର। ଡାକ୍ତରଙ୍କ ଅକ୍ଷର ପଢ଼ିପାରୁ ନ ଥିଲେ ଦ୍ୱିଧା ନ କରି ପଚାରି ବୁଝିନେବା ଦରକାର। ଅଧିକ ଦିନ ଧରି ଔଷଧ ଖାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କ ପୂର୍ବ ଔଷଧର ପ୍ୟାକେଟ୍‌, ରଙ୍ଗ, ବାସ୍ନା, ମୂଲ୍ୟ ଆଦି ବଦଳିଲେ ତାହା ଠିକ୍‌ ଔଷଧ କି ନୁହେଁ ଯାଞ୍ଚ କରନ୍ତୁ। ବଟିକା ଖାଇବାର ଅନେକ ସମୟପରେ ବାନ୍ତିରେ ତାହା ବାହାରି ଆସିଲେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ପଚାରି ଔଷଧ ବଦଳାନ୍ତୁ। ଏପରି ଔଷଧ ଭେଜାଲ ହୋଇପାରେ। ବିନା ପ୍ରେସ୍‌କ୍ରିପ୍ସନ୍‌ରେ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଅନୁଚିତ। ଜୀବାଣୁନାଶକ ଔଷଧ ବ୍ୟବହାର ବେଳେ ତା’ର ବ୍ୟବଧାନ ଓ କେତେ ଦିନ ବ୍ୟବହାର କରିବ ସେଥି ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଦରକାର। ଫାର୍ମାସିଷ୍ଟ, ଗୋପାଳପୁର, କଟକ, ମୋ:୯୪୩୭୩୧୯୫୧୯

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ

ଆଜିର ଅର୍ଥନୀତି/ସ୍ଥାୟୀ ସମାଧାନ

ଦେଶରେ କୃଷିଜାତ ପଦାର୍ଥର ମୂଲ୍ୟରେ ଉତ୍ଥାନପତନର ଅନ୍ତ ନାହିଁ। ଆଜି ପିଆଜ, କାଲି ଆଳୁ ଓ ଅନ୍ୟଦିନ ଅଣ୍ଡା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏପରି ଘଟୁଛି। ଗତ କିଛିମାସ ଧରି ପିଆଜ କିଲୋ ଖୁଚୁରା ବଜାରରେ ୪୫ ଟଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହେବା ସହ ସାଧାରଣ ଖାଉଟିଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ନିଗିଡ଼ି ପଡ଼ୁଛି। ଏହି ପରିବା ସାଧାରଣ ଖାଉଟିଙ୍କ ରୋଷେଇ ବଜେଟ୍‌କୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ କରିଆସିଛି। ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ନାନା ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କରିଆସୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାହା ପୂର୍ଣ୍ଣପ୍ରାଣରେ କରାଯାଇ ନ ଥିବାରୁ ସମୟାନ୍ତରରେ ସମସ୍ୟା ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଉଛି। ଦୀର୍ଘ ଦୁଇମାସ ହେଲା ପିଆଜ କିଲୋ ୪୫ ଟଙ୍କା ରହିଆସିଛି ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ପୂର୍ବ ଭଳି ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ଅସହାୟତା ପ୍ରକାଶ କରୁଛନ୍ତି। କୃଷିଜାତ ଦ୍ରବ୍ୟର ଏପରି ଅସ୍ବାଭାବିକ ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ଓ ହ୍ରାସ ସହ ଭାରତର ଜନସାଧାରଣ- ଉଭୟ ଖାଉଟି ଓ ଚାଷୀ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲେଣି। ଏ ସମସ୍ୟାର ମୂଳ କାରଣ ହେଉଛି ଆମର ଉନ୍ନତ କୃଷି ଭିତ୍ତିଭୂମିର ଅଭାବ। ଆମ ରାଜ୍ୟର ୮୦ ପ୍ରତିଶତ ଲୋକ କୃଷି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆମର କୃଷି ଭିତ୍ତିଭୂମି ସୁଦୃଢ଼ ନୁହେଁ। ଅଭାବ ସମୟରେ କୃଷି ଉତ୍ପାଦ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରୁ ଆଣିବା ଓ ଦରକାର ବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ସଂଯନ୍ତ୍ର (ମେକାନିଜିମ୍‌)ର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହୋଇପାରିଲା ନାହିଁ। ଉଦାହରଣସ୍ବରୂପ ଆଳୁ ଦର କଥା ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ, ଯାହା ଏବେ କିଲୋ ପିଛା ୧୦ ଟଙ୍କା ତଳକୁ ଖସିଯାଇଛି। କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ଚାଷୀମାନେ ପାଇକାରୀ ବିକ୍ରେତାମାନଙ୍କୁ ୧ ଟଙ୍କାରୁ କମ୍‌ ମୂଲ୍ୟରେ ଆଳୁ ବିକ୍ରି କରୁଛନ୍ତି। ଅନେକ ହତାଶ ଚାଷୀ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ସେମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଫୋପାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି। ନିକଟରେ ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ର ଚାଷୀ ଟନ୍‌ ଟନ୍‌ ଟମାଟୋ ରାସ୍ତାରେ ଫୋପାଡ଼ିଦେଲେ କାରଣ ବଜାରକୁ ବିକ୍ରି ପାଇଁ ପଠାଇଲେ ସେମାନଙ୍କର ପରିବହନ ଖର୍ଚ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଉଠୁନାହିଁ। ...

ଜାତି ଉତ୍ଥାନରେ ଶିକ୍ଷା

ଜାତି ଉତ୍ଥାନରେ ଶିକ୍ଷା

ଉପେନ୍ଦ୍ର ବିଶ୍ୱାଳ/ ବିଶ୍ୱବିଖ୍ୟାତ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଆଇନ୍‌ଷ୍ଟାଇନ୍‌ଙ୍କୁ ଥରେ ପଚରାଗଲା- ବିଜ୍ଞାନର ଏତେ ଉନ୍ନତି ହେଉଛି କିନ୍ତୁ ସମାଜର ଅବସ୍ଥା କାହିଁକି ସୁଧୁରୁନାହିଁ? କାହିଁକି ସୁସ୍ଥ ସମାଜଟିଏ ଗଢ଼ା ଯାଇପାରୁନି? ଆଇନ୍‌ଷ୍ଟାଇନ୍‌ କହିଲେ- ”ବିଜ୍ଞାନର ଉନ୍ନତି ହେଉଛି ସତ। ମାତ୍ର ମଣିଷର ଉନ୍ନତି କାହିଁ ?“ ବାସ୍ତବରେ ବିଜ୍ଞାନର ପ୍ରଭୂତ ଉନ୍ନତି ଯୋଗୁ ମଣିଷ ଆଜି ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀସମ ଉଡ଼ିବୁଲୁଛି। ସମୁଦ୍ରର ଅତଳ ଗହ୍ବରରେ ମାଛସମ ସନ୍ତରଣ କରିପାରୁଛି। ଚନ୍ଦ୍ର, ମଙ୍ଗଳରେ ବସତି ସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ବସିଲାଣି। ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ ବଳରେ ଅବିଶ୍ୱସନୀୟ ସୁଖ, ସୁବିଧା, ସଉକ ସବୁକୁ ସାଉଁଟି ଚାଲୁଛି। ମାତ୍ର ମର୍ତ୍ତ୍ୟଭୂମିରେ ମଣିଷପରି କିପରି ଚଳିବାକୁ ହୁଏ ତାହା ଶିଖିପାରୁନି। ତା’ର ଚେତନାର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ତା’ର ମାନସିକତାର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ତା’ର ଭାବନା, ବିଚାରର ଉନ୍ନତି ହେଉନି। ଯେଉଁଠି ଭଲ ଭାବନାର ମଣିଷ ନାହାନ୍ତି, ସେଠି ସୁସ୍ଥ ସମାଜଟିଏ ସମ୍ଭବ ହେବ କେମିତି?...

ପ୍ରାଚୀର ଓ ସୀମାରେଖା

ପ୍ରାଚୀର ଓ ସୀମାରେଖା

ପ୍ର. ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦ ମହାନ୍ତି/ ସ୍ଥାପତ୍ୟକଳାର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀର। କ୍ଷେତ୍ରର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାଚୀରଗୁଡିକ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଥାଏ। ଏହା ନିଜସ୍ବ ଅଧିକାରକୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ କରେ ଏବଂ ଅନ୍ତେବାସୀଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ। ‘ଆମେ’ ଓ ‘ତୁମେ’ର ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଘୋଷଣା କରେ। ସୀମା ପ୍ରାଚୀର ସହ ଏକ ପ୍ରବେଶପଥ ମଧ୍ୟ ରହିଥାଏ, ଯାହା କି ନୀରବରେ ବହିର୍ବାସୀଙ୍କୁ ଏକ ଅର୍ଦ୍ଧ-ଆଇନଗତ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ ଯେ, ପ୍ରବେଶ ଅଧିକାର ସଂରକ୍ଷିତ। ଏହାର ଅତିକ୍ରମଣ ଦଣ୍ଡନୀୟ। ତେଣୁ ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏକ ସୀମାପ୍ରାଚୀର ଅବଶ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ସୁଦୂର ଅତୀତରେ ମଧ୍ୟ, ଗ୍ରୀକ୍‌ ନଗର-ରାଜ୍ୟ ଯେପରି କି ଏଥେନ୍ସ, ସ୍ପାର୍ଟା ଏବଂ ଥେବ୍ସରେ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣର ଉଦାହରଣ ଦେଖାଯାଏ। ସଂସଦର ୨୦୦୯ ଅଧିନିୟମ ଦ୍ବାରା ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର କୋରାପୁଟ ଜିଲାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ, ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ପୁରାତନ ନଗର ପରିକଳ୍ପନା ଏବଂ ସ୍ଥାପତ୍ୟକଳା ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲା। ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର କର୍ମକର୍ତ୍ତାଗଣଙ୍କର ପ୍ରଥମ କାର୍ଯ୍ୟଧାରା ଥିଲା ଏକ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ। ଏହି ପ୍ରାଚୀର ପର୍ବତଗୁଡିକ ମଧ୍ୟଦେଇ ଯାଉଥିଲା ଏବଂ ପାରିପାର୍ଶ୍ୱିକ ଗ୍ରାମଗୁଡିକର ସୀମାରେଖା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିଲା। ଏହି ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ପ୍ରତିବେଶୀ ଭାବରେ ପାଞ୍ଚୋଟି ଗ୍ରାମ ରହିଛି।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ହ୍ବାଟ୍ସ ଆପ୍‌, ଫେସ୍‌ବୁକ୍‌, ଟୁଇଟର ଭଳି ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ଗ୍ରୁପ୍‌ରେ ଜାତି, ଧର୍ମ ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନେଇ କୌଣସି ଉତ୍ତେଜନା ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସମାଜରେ ବିଭ୍ରାଟ ଖେଳାଉଥିବା ବାର୍ତ୍ତା କିମ୍ବା ଫଟୋ ପୋଷ୍ଟ ନ କରିବା ସକାଶେ ସବୁବେଳେ ସତର୍କ କରାଯାଉଛି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆକୁ ସତ୍ୟ ସୂଚନା ପ୍ରଦାନକାରୀ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପରାମର୍ଶ ଦିଆଯାଉଛି। ମାତ୍ର ସମାଜରେ ଏଭଳି କେତେକ ଖଳ ପ୍ରକୃତିର ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବିଭ୍ରାଟ ସୃଷ୍ଟିକରି ମଜା ଦେଖିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ବୁଝିପାରୁ ନାହାନ୍ତି ଯେ, ଏହି ସାଇବର ଅପରାଧ ଆଜିର ସୂଚନା-ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଯୁଗରେ ଆଉ ଗୋପନ ରଖିହେବ ନାହିଁ। ନିକଟରେ ଏକ କନ୍ନଡ ଖବରକାଗଜର ଜଣେ ଫଟୋ ଖବରଦାତା ହ୍ବାଟ୍ସଆପ୍‌ ଗ୍ରୁପ୍‌ରେ ଧର୍ମକୁ ନେଇ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପୋଷ୍ଟ କରି ବୁଧବାର ରାତିରେ ଧରାପଡିଛନ୍ତି। ...

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀ ଅଙ୍ଗ

ପରିବେଶ ପରିଚିନ୍ତା-ମାନେକା ଗାନ୍ଧୀ/ ବିଜ୍ଞାନ ଯେମିତି ଚାଲିଛି, ଯଦି ଠିକ୍‌ ଠିକ୍‌ ସେମିତି ଚାଲେ ଏବଂ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ତାଙ୍କ ଗବେଷଣାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଆଜିଠାରୁ ୧୦୦ ବର୍ଷ ପରେ ମଣିଷମାନେ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିବେ। ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ଏବେ ମଣିଷ ଦେହରେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ, ଯକୃତ, କିଡ୍‌ନୀ, ଅଗ୍ନ୍ୟାଶୟ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌ ଆଦି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଉପରେ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ, ପେଶୀ ଓ କୋଷର ଚାହିଦା ବଢ଼ିବାରେ ଲାଗିଛି। ଏଥିପାଇଁ ମଣିଷ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗର ଅଭାବ ପଡ଼ୁଥିବାରୁ ବୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପାଇଁ ଗବେଷଣା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରୁ ପେଶୀ ବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାତିର ପ୍ରାଣୀଠାରେ ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଭାଷାରେ ଜେନୋଟ୍ରାନ୍ସପ୍ଲାଣ୍ଟେଶନ୍‌ କୁହାଯାଉଛି। ତେବେ ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏ ବାବଦରେ ଯାହା ବି ଗବେଷଣା ଓ ପରୀକ୍ଷାମୂଳକ ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଇଛି, କୌଣସିଟି ସଫଳ ହୋଇନାହିଁ। (ଏ ବାବଦ ପ୍ରଥମ ନିବନ୍ଧ ଜାନୁୟାରୀ ୪ରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା)। ତେବେ ପୂରା କର୍ପୋରେଶନ୍‌ ଏବେ କାମରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପେଟ, ଛାତି ଆଦି ଚିରି ଅନ୍ତବୁଜୁଳା, ଯକୃତ, ଫୁସ୍‌ଫୁସ୍‌, ବୃକ୍କ, ହୃତ୍‌ପିଣ୍ଡ ଆଦି ବାହାର କରି ଗବେଷଣା ଜାରି ରହିଛି, ଯାହାଫଳରେ ମଣିଷମାନଙ୍କୁ ଅଧା ଘୁଷୁରି ଓ ଅଧା ବବୁନ୍‌ରେ ପରିଣତ କରାଯାଇପାରିବ। ଏହା ସପକ୍ଷରେ ସେମାନଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ଦରକାର ପ୍ରତିରୋପଣ ପାଇଁ ମଣିଷର ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ନ ମିଳିଲେ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଅବୟବ ମିଳିପାରିବ। ସେଥିପାଇଁ ରୋଗୀମାନଙ୍କୁ ଆଉ ମାସ ମାସ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବନି। ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପ୍ରତିରୋପଣ ହୋଇପାରିଲେ ରୋଗୀଙ୍କ ବଞ୍ଚିବା ହାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇପାରିବ। ମଣିଷ ମରିବା ଯାଏ ଅପେକ୍ଷା କରି ତା’ଠାରୁ ଆଂଶିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବା ଅଙ୍ଗ ଆଣି ପ୍ରତିରୋପଣ କରିବା ଅପେକ୍ଷା ଜିଅନ୍ତା ସୁସ୍ଥ ସବଳ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଶ୍ଚେତକ ଦେଇ ତା’ଠାରୁ ତାଜା ଅବୟବ କାଢ଼ି ଅଣାଯାଇପାରିବ। ...

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

ପେଟ ପାଇଁ ହଟହଟା

କମଳାକାନ୍ତ ଜେନା/ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ସମୀର ସହିତ ବଜାରରେ ମଦନର ଭେଟ ହୋଇଗଲା। ଉଭୟଙ୍କ ହାତରେ ପରିବାଥଳି। ମଦନ ପଚାରିଲା, ଭାଇ, କେତେବେଳେ ଆସିଲ? ଥଳି ଖାଲି। କିଛି କିଣିନା କି? ସମୀର ଉତ୍ତର ଦେଲା, ହଁ, ଅଧଘଣ୍ଟା ହେବ ଆସିଲିଣି। ହେଲେ, କ’ଣ ନେବି ଠିକ୍‌ କରିପାରୁନି। ମଦନ କହିଲା, କ’ଣ କହୁଛ? ଶୀତ ଯେତେ ବଢୁଛି, ବଜାରରେ ସେତେ ପରିବା ଆସି ଗଦା ହେଉଛି। ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଫୁଲକୋବି। ମେଣ୍ଢାମୁଣ୍ଡ ପରି ଓଲକୋବି। ବାଇଗଣ, ମୂଳା, ଶିମ୍ବ, କାହିଁ କେତେ କ’ଣ ପଡିଛି। ତୁମେ ପୁଣି କ’ଣ ନେବ ଚିନ୍ତା କରୁଛ? ସମୀର କହିଲା, ସେଥିପାଇଁ ତ ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଛି। ଏଡେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଦିଶୁଥିବା ପରିବା ନେବାକୁ ଘରେ ପୂରା ମନା କରିଛନ୍ତି। ସିଧାସିଧା କହିଛନ୍ତି- ଦେଶୀ ପାଇଲେ ଆଣିବ, ନ ହେଲେ ସେମିତି ଫେରିଆସିବ। ଅଧଘଣ୍ଟା ହେଲାଣି, ମୁଁ ଦେଶୀ ଖୋଜୁଛି। ମଦନ ଟିକିଏ ରହିଯାଇ କହିଲା, ଘରେ ଠିକ୍‌ କଥା କହିଛନ୍ତି। ଯେମିତି ଚାରିଆଡେ ପାଣି ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପିଇବା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧଜଳ ମୁନ୍ଦାଏ ମିଳିବା କଷ୍ଟକର। ସେମିତି ବଜାରରେ ପରିବା ଅଛି, କିନ୍ତୁ କିଣିବା ଆଗରୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ପଡୁଛି। ଆଗରୁ ଏତେ ବଡ଼ ବଡ଼ କୋବି ବାଇଗଣ ମିଳୁ ନ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ସୁଆଦିଆ ଲାଗୁଥିଲା। ଆଜିକାଲି ହରମୋନ୍‌ ଓ ସାର ଦିଆ ପରିବାରେ ସେ ସୁଆଦ ନାହିଁ। ମୋର ବି ସେଇ ସମସ୍ୟା। ମୁଁ ଦେଶୀ ପରିବା ଦି’ଟା ଖୋଜୁଛି।...

ଅବଗଣନା

ଅବଗଣନା

ଡ. ସୁବାସ ଚନ୍ଦ୍ର ପାତ୍ର/ ପିଲାଟିଏ ନୂଆକରି ଯେତେବେଳେ ପାଠପଢ଼ା ଶିଖେ ବାପା, ମା’ ଭାରି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି। ବିଶେଷତଃ ଗଣନା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତା’ର ଦକ୍ଷତା ସେମାନେ ବଖାଣି ବସନ୍ତି ପଡ଼ୋଶୀମାନଙ୍କୁ। ‘ପଚାରି ଦେଖ, ମୋ ପୁଅ ଗୋଟିଏ ନିଃଶ୍ୱାସରେ ଏକରୁ ଶହେ ଗଣିଦେବ।’ ଅବଶ୍ୟ ସ୍କୁଲରେ ପୁଣି ନୂଆ ପ୍ରକାର ଏକ ଗଣତି ଶିଖାଯାଏ-ଓଲଟା ଗଣତି। ଟିକିଏ ପାଠୁଆ ବାପା, ମା’ ପୁଅ ବା ଝିଅର ଏ ବାବଦ ଦକ୍ଷତା ଦେଖି ଆହୁରି ଅଧିକ ଉଲ୍ଲସିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ପୂର୍ବଦକ୍ଷତା ସହ ଏହାକୁ ଯୋଡ଼ି ପିଲାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି। ଅବଶ୍ୟ ସେ ପ୍ରକାର ବାପା, ମା’ ଜାଣି ନ ଥାନ୍ତି, ମସ୍ତିଷ୍କ ଏବେ ଖାଲି, ବହୁ ଜିନିଷ ଏ ଭିତରେ ରଖିହେବ। ପାଠର ପ୍ରକୃତ ଚାପ ଆସିଲେ ଅନେକ କିଛି ମନ୍ଥର ହୋଇଯିବ ଏବଂ ବାପା, ମା’ ପିଲାଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ସ୍କୁଲରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍କୁଲ ନେଇଯିବେ। ସ୍କୁଲ ବଦଳୁ ବା ନ ବଦଳୁ ପିଲାଟି ପଢ଼େ, ବଢ଼େ ଏବଂ ଦେଖେ ଜୀବନ ଗଣିତ ବହିରେ ଗଣତି ଅପେକ୍ଷା ଓଲଟା ଗଣତି ବା ଅବଗଣନା ବେଶି। ଜୀବନର ଅତି ଜଟିଳ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସେ ଦେଖେ ଏକରୁ ଦଶ ଅପେକ୍ଷା, ଦଶରୁ ଏକ ବା ଶୂନ ଗଣନା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଆଯାଉଛି। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ ଆସେ, ଆସେ ଏସିଆନ୍‌ ଗେମ୍ସ ବା ଏସୀୟ ଦୌଡ଼କୁଦ। ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଏ ଅବଗଣନା ପର୍ବ। ଅଲିମ୍ପିକ୍ସ-୧୦୦ଦିନ, ୯୯ଦିନ, ୯୮ଦିନ...ା ଆମେ ବେଶି ଚକିତ ହେଉ କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ପରୀକ୍ଷାରେ ଅବଗଣନା ଶୈଳୀ ଦେଖି। ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ମାସର ଅବଗଣନା, ତା’ପରେ ଦିନ, ତା’ପରେ ଘଣ୍ଟା, ମିନିଟ୍‌ ଏବଂ ଶେଷରେ ସେକେଣ୍ଡ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିପାରେ ଏ ଅବଗଣନା କ’ଣ ପାଇଁ? କ୍ଷେପଣାସ୍ତ୍ର ଭଳି ଏକ ପ୍ରକଳ୍ପ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚମାନର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପର୍ବ। ପ୍ରକଳ୍ପ ସହ ସଂପୃକ୍ତ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷକୁ ଏହା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ସକ୍ରିୟ କରେ ଏବଂ ସୂଚେଇ ଦିଏ ଏ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ସେ କେତେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଯେତେ ସାମାନ୍ୟ ହେଲେ ବି ପ୍ରକଳ୍ପର ସଫଳତା ପାଇଁ ତାଙ୍କର କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଧ୍ୟାନପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋନିବେଶ ଅତି ଜରୁରୀ।...

ଏଇ ଭାରତରେ

କୁହାଯାଏ ଲୋଭର ସୀମା ନାହିଁ। ଏଥିପାଇଁ ଅନେକ ସମୟରେ ସର୍ବସ୍ବାନ୍ତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ‘ଜୀବ ଅଛି ତ, ଲୋଭ ଅଛି’ ନ୍ୟାୟରେ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକ ଏହାକୁ ସମ୍ବରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଲୋଭ କରି ଜଣେ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ କିପରି ୮ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା ହରାଇଛନ୍ତି ଶୁଣିଲେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବାକୁ ପଡ଼େ। ମହାରାଷ୍ଟ୍ରର କୁର୍ଲାସ୍ଥିତ ନେହେରୁ ନଗର ଅଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ ଗୋବିନ୍ଦ ତଲଓ୍ବାରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଠକାମିର ଶିକାର ହେବାକୁ ପଡ଼ିଛି। ୬୨ ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ଗୋବିନ୍ଦ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ, ଜଣେ ପଦସ୍ଥ ଅଧିକାରୀ ଭାବେ ସେ ଅବସର ନେଇଛନ୍ତି ନିକଟରେ। ଚାକିରି କାଳ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ରୋଜଗାର ମଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି। ସେଭଳି କୌଣସି ଆର୍ଥିକ ସମସ୍ୟା ନାହିଁ ତାଙ୍କର। କିନ୍ତୁ ଅବସର ପରେ ସେ ଚାହିଁଲେ କୌଣସି ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି କରି ରୋଜଗାରକ୍ଷମ ହେବେ। ଖୋଜି ଚାଲିଲେ ଚାକିରି, ଏଥିପାଇଁ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ର ସାହାଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ବୟସ ଓ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ଦେଖି ଏବଂ ସେ ଚାକିରି ଆଶାୟୀ ବୋଲି ଜାଣି ତାଙ୍କ ସହ ଭାବ ଲଗାଇ ଦେଲେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ଅନ୍‌ଲାଇନ୍‌ରେ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ପରେ ଠିକଣା ଖୋଜି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ଯାଇଥିଲେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତି। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଏକ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀରେ ଚାକିରି ମିଳିବ ବୋଲି କହି ତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ କାଗଜପତ୍ର ନେଲେ। ପ୍ରୋସେସିଂ ଫି ପାଇଁ କିଛି ପଇସା ମଧ୍ୟ ନେଲେ। ତା’ପରଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଶୋଷଣ...

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଚିନ୍ତାଧାରା

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ପ୍ରଗତିଶୀଳ ଚିନ୍ତାଧାରା

ଜୀବନ ସାଥୀ ବାଛିବା ଯେ କୌଣସି ସାବାଳକଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପସନ୍ଦ। ତାହାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରାଯିବାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସଂପୃକ୍ତ ମହିଳା କିମ୍ବା ପୁରୁଷଙ୍କର ମୌଳିକ ଅଧିକାରର ଉଲ୍ଲଂଘନ । ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ ଏହିଭଳି ପସନ୍ଦର ବିବାହ ଆଗରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହୋଇ ଛିଡାହେଉଛି । ପରିବାର ଏବଂ ସମାଜରୁ ବିରୋଧର ସ୍ବର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଉତ୍ତରଭାରତର ବର୍ବର ସଂସ୍କୃତିର ଅନ୍ୟତମ ପରିଚୟ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତ ଆନ୍ତଃଜାତି ବିବାହକୁ ସ୍ବୀକୃତି ଦେଉନାହିଁ । ଯାହା ଫଳରେ ଏହି ଅଣସ୍ବୀକୃତ ସଂସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଆନ୍ତଃଜାତି ବିବାହ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ମହିଳା ପୁରୁଷ ଦଣ୍ଡିତ ହେଉଛନ୍ତି। ସେହି ଦଣ୍ଡର ମାତ୍ରା ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ହୋଇପଡୁଛି। ସାଧାରଣତଃ ଝିଅର ପରିବାର ନବବିବାହିତ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଥା ଯାଉଛି। ୨୦୧୮ ଜାନୁୟାରୀ ୧୬ ତାରିଖରେ ସୁପ୍ରିମକୋର୍ଟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମତ ଦେଇ ଖାପ୍‌ ପଞ୍ଚାୟତ କିମ୍ବା କୌଣସି ସଂଗଠନର ଏଭଳି ଦଣ୍ଡବିଧାନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଆଇନ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି । ....

ନିଷ୍ପ୍ରଭ ନ ହେଉ ଅବହେଳିତଙ୍କ ସ୍ବର

ନିଷ୍ପ୍ରଭ ନ ହେଉ ଅବହେଳିତଙ୍କ ସ୍ବର

ଡ. ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ମହାପାତ୍ର/ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯେଉଁମାନେ ଦେଶରେ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ରାମମନ୍ଦିର କଥା ବାରମ୍ବାର କହୁଛନ୍ତି ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ରାମଙ୍କ ଆଦର୍ଶ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାନ୍ତି। ଅଧିକାଂଶ ଗଣମାଧ୍ୟମକୁ ନିଜ ସପକ୍ଷରେ ପ୍ରଚାର ପାଇଁ ଚାପ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି। ଏ କଥା ଆମେ କହୁନାହୁଁ। ‘ରିପୋର୍ଟର୍ସ ଉଇଦାଉଟ୍‌ ବୋର୍ଡର୍ସ’ (ଆର୍‌ଡବ୍ଲ୍ୟୁବି) ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସ୍ତୁତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରେସ୍‌ ସ୍ବାଧୀନତା ସୂଚକାଙ୍କ ୨୦୧୭ରେ ଏହା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତାର ବିଷୟ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ବାଧୀନତା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ୧୮୦ଟି ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ ଭାରତର ସ୍ଥାନ ୧୩୬, ଅର୍ଥାତ୍‌ ୧୩୫ଟି ଦେଶ ତଳେ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସମାଜର ଅବହେଳିତ ଜନତାଙ୍କ ସ୍ବର ନିଷ୍ପ୍ରଭ ହୋଇଯାଉଛି। ଧନିକ ଶ୍ରେଣୀ ପ୍ରଚୁର ସମ୍ପଦ ଠୁଳ କଲାବେଳେ ଗରିବ, ଅବହେଳିତ ଶ୍ରେଣୀର ଦୁଃଖକଥା କହିବାକୁ ବା ଦୂର କରିବାକୁ କ୍ୱଚିତ୍‌ ଲୋକ ବାହାରୁଛନ୍ତି। ଜଣେ ଯଦି ଗରିବ, ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସମସ୍ୟା କଥା କହିବ ତାହାର ମତାମତ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସରକାର ତଥା ପ୍ରତିପତ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯିବ। ଏଠାରେ ସ୍ବତଃ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦି ନିଜକୁ ପ୍ରଧାନ ସେବକ ଭାବେ ଅଭିହିତ କରିଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଦଳ ତଥା କର୍ମୀମାନେ କାହିଁକି ସମାଲୋଚନାକୁ ବରଦାସ୍ତ କରୁନାହାନ୍ତି। ସମାଲୋଚନା ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଥାଏ। ସମାଲୋଚନା ସକାରାତ୍ମକ ବା ନକାରାତ୍ମକ ହେଉ ସେଥିରେ ଜଣେ ଦେଶସେବକ ବା ଦଳୀୟ ନେତା ବ୍ୟତିବ୍ୟସ୍ତ ହେବାର କିଛି ନାହିଁ। ବରଂ ସମାଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ତ୍ରୁଟି ଜାଣି ତାକୁ ସୁଧାରିବା ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ସମାଲୋଚନାକୁ ଭୟ ଅର୍ଥ କ୍ଷମତା ହରାଇବାର ଭୟ। କାଳେ ଲୋକେ ଦୋଷତ୍ରୁଟି ଜାଣିଲେ ପୁନର୍ବାର ନିର୍ବାଚିତ କରିବେ ନାହିଁ!...

ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଶରଣାର୍ଥୀ

ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଶରଣାର୍ଥୀ

ଶରତଚନ୍ଦ୍ର ମିଶ୍ର/ ଭାରତବର୍ଷରେ ବର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରାୟ ୪୦,୦୦୦ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ମୁସଲମାନ ଅଛନ୍ତି। ମୁଖ୍ୟତଃ ପଶ୍ଚିମବଙ୍ଗରେ ସେମାନେ ଆସ୍ଥାନ ଜମାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜମ୍ମୁରେ ପ୍ରାୟ ୫୦୦୦ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ଅଛନ୍ତି। ଭାରତ ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ ବେଆଇନ ଅନୁପ୍ରବେଶକାରୀ ଘୋଷଣା କରି ଦେଶରୁ ବିତାଡ଼ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲାବେଳେ କେତେକ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସେମାନଙ୍କୁ ଶରଣାର୍ଥୀ ବିବେଚନା କରିବାକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଦାଲତରେ ମାମଲା ରୁଜୁ କରିଛନ୍ତି। ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନେ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ଦେଶର ଦକ୍ଷିଣପଶ୍ଚିମରେ ଅବସ୍ଥିତ ରାଖାଇନ୍‌ ରାଜ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି। ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାର ସେମାନଙ୍କୁ ନାଗରିକ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଫଳତଃ ସେମାନେ ଦେଶବିହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି। ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ମତରେ ଏମାନେ ବର୍ମା ଭାରତର ଅଂଶବିଶେଷ ଥିବା ସମୟରେ ବଙ୍ଗ ପ୍ରଦେଶରୁ ଏକକାଳୀନ ବର୍ମା ପ୍ରଦେଶକୁ ଚାଲିଆସିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ବର୍ତ୍ତମାନର ବାଂଲାଦେଶର ଅଧିବାସୀ ଓ ସେଠାକୁ ଫେରିଯିବା ଉଚିତ। ବାଂଲାଦେଶ ସରକାର ଏ ଯୁକ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନେ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଆରାକାନ୍‌ ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟା ସାଲଭାଶନ ଆର୍ମି ନାମରେ ଏକ ବାହିନୀ ଗଠନ କରି ଗେରିଲା ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟାପୃତ ଅଛନ୍ତି ଓ ମ୍ୟାନ୍‌ମାର ସରକାରଙ୍କ ମିଲିଟାରୀ ଚାପରେ ବାଂଲାଦେଶ (୯ଲକ୍ଷ) ଓ ମାଲେସିଆ (୧୪ ଲକ୍ଷ)କୁ ପଳାୟନ କରିଛନ୍ତି। ବାଂଲାଦେଶକୁ ଆସିଥିବା ରୋହିଙ୍ଗ୍ୟାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେକ ବାଂଲାଦେଶୀ ମୁସଲମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମିଶି ଭାରତରେ ବେଆଇନ ଭାବରେ ଅନୁପ୍ରବେଶ କରୁଛନ୍ତି।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ନିଶା ମଣିଷକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ବାହାରକୁ ନେଇଯାଏ। ପରିସ୍ଥିତି ଏମିତି ଉପୁଜେ ଯେ କେତେକେ ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ଭୁଲିଯାଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପଛାଇ ନ ଥାନ୍ତି। ତାମିଲନାଡୁର କୋଏମ୍ବାଟୁର ସହର ଥାଡ଼ାଗାମ୍‌ଠାରେ ଏଭଳି ଏକ ଅଭାବନୀୟ କାଣ୍ଡ ଘଟିଯାଇଛି। ଅପରାଧ ଘଟାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ହେଉଛନ୍ତି ୨୭ ବର୍ଷୀୟ ଦୀପସ୍ବରୂପ। ଅଧାରୁ ପାଠ ଛାଡ଼ିଥିବା ଏହି ଯୁବକ ଜଣକ ବେକାର ଜୀବନ ବିତାଉଛନ୍ତି। ପରିବାର କହିଲେ ସେ, ତାଙ୍କ ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ବୁଝାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ପିତା ୫୮ ବର୍ଷୀୟ କେ. ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ଥିଲେ ଜଣେ ବଣିଆ। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ବଣିଆ କାମ ନ କରି ଥାଡ଼ାଗାମ୍‌ଠାରେ ଦୁଇଟି ଘର ଭଡ଼ାରେ ଦେଇ ଚଳନ୍ତି। ଭଡ଼ାରୁ ମିଳୁଥିବା ଅର୍ଥରେ ଘର ଚଳୁଥିଲା। କିଛି ମାସ ପୂର୍ବରୁ ସେଲ୍‌ଭାରାଜଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଆମେରିକାରେ ଥିବା ଝିଅଙ୍କ ପାଖକୁ ସମୟ କଟାଇବାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି। ରାୟାପ୍ପାପୁରମ୍‌ ସେକେଣ୍ଡ ଷ୍ଟ୍ରୀଟ୍‌ରେ ଥିବା ଘରର ପ୍ରଥମ ମହଲାରେ ପିତା ଓ ପୁତ୍ର ରହୁଥିଲେ। ଉଭୟେ କାମକୁ ନ ଯାଇ ଭଡ଼ାରୁ ମିଳୁଥିବା ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଥିଲେ। ଦୁଇ ଜଣ ମଧ୍ୟ ନିଶାସକ୍ତ। ତେବେ ଅଘଟଣର ସୂତ୍ରପାତ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ତଳୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ରାତିରେ କ୍ରମାଗତ ପରିସ୍ରା କରିଚାଲୁଥିଲେ। ଗତ ରବିବାର ରାତି ପ୍ରାୟ ଦୁଇଟା ବେଳେ ପୂର୍ବଭଳି ସେଲ୍‌ଭାରାଜ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ପରିସ୍ରା କରିଦେଇଥିଲେ। ...