ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ଗୋଟିଏ ଦେଶ, ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା

ଗୋଟିଏ ଦେଶ, ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା
ଡ. ଅମରେନ୍ଦ୍ର ଦାସ ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଭାରତବର୍ଷକୁ ବିକଶିତ କରିବାକୁ ହେଲେ ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ ଉନ୍ନତ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା। ଉତ୍ତମ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ହିଁ ଦେଶରୁ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ଅପପୁଷ୍ଟି, ଅର୍ଥନୈତିକ ବିଭେଦ, ସାମାଜିକ ବୈଷମ୍ୟ, ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଆଦିରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ। କିନ୍ତୁ ବିିଡମ୍ବନାର ବିଷୟ, ଯେଉଁ ଭାରତ ଏକବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀକୁ ନିଜର ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ବାହୁବଳରେ ଅକ୍ତିଆର କରିବାକୁ ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖୁଛି ସେ ଦେଶର କୋଟି କୋଟି ନାଗରିକ ଶାରୀରିକ ଏବଂ ବୌଦ୍ଧିକ ଅପପୁଷ୍ଟିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ। ଆମ ରାଜ୍ୟର ସାଢେ ଚାରିକୋଟି ନାଗରିକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରାୟ ଅଧାଭାଗ ପେଟର କ୍ଷୁଧା ଓ ଅପପୁଷ୍ଟିରେ ଜର୍ଜରିତ ଥିବାବେଳେ ଏବେ ସେମାନଙ୍କୁ ବୌଦ୍ଧିକ ଭାବରେ ପଙ୍ଗୁ କରିଦେବା ପାଇଁ ଚକ୍ରାନ୍ତ ଚାଲିଛି। ଦେଶ ସ୍ବାଧୀନ ହେବାର ସତୁରି ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ସାମନ୍ତବାଦୀ ମାନସିକତାରୁ ମୁକ୍ତି ହୋଇପାରିନାହାନ୍ତି ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଶାସନଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା ଆମ ଜନପ୍ରତିନିଧିମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଗୁମାସ୍ତାମାନେ। ଇଂରେଜ ଶାସନ ସମୟରେ ଇଂଲିଶ ଭାଷାରେ ପାଠ ପଢି ଇଂରେଜମାନଙ୍କର ଗୋଲାମି କରି ନିଜ ମାଟିର ଭଉଣୀଭାଇଙ୍କୁ ହୀନଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିଲେ। ଦେଶ ସ୍ବାଧୀନତା ପରେ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ଭାଗ ଭାଗ କରି ଧନୀ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଏବଂ ଗରିବ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରଚଳନ କରି ସେହି ବିଭେଦକୁ ବଳବତ୍ତର ରଖିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା ଚଳାଇଛନ୍ତି। ଏ ଦେଶର ସମ୍ବିଧାନ ସଙ୍କଳ୍ପ ରଖେ ଦେଶର ସମସ୍ତ ନାଗରିକଙ୍କୁ ସମାନ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏପରି ବିଭାଜନ କାହିଁକି? ସମସ୍ତ ଶିଶୁଙ୍କୁୁ ନିଃଶୁଳ୍କ ଏବଂ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ପାଇଁ ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ ପରେ ବି ଧନୀ ଓ ଗରିବ ପିଲାଙ୍କୁ ଦୁଇପ୍ରକାରର ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ଏ ବ୍ୟବସ୍ଥା କାହିଁକି? ଶିକ୍ଷା ଆଇନ ପ୍ରଣୟନ କରୁଥିବା ଏବଂ ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟକାରିତା ପାଇଁ ନ୍ୟସ୍ତ ଅଧିକାରୀଙ୍କ ପିଲା କାହିଁକି ଏହି ମାଗଣା ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ନୁହନ୍ତି? ସର୍ବଶିକ୍ଷା ଅଭିଯାନ ଓ ଶିକ୍ଷା ଅଧିକାର ଆଇନ ପରିସରରେ କେବଳ ଗରିବ ପିଲା କାହିଁକି? ଏହି ଅଭିଯାନର ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର ଦେଖିଲେ ମନେହୁଏ ଏହା ସର୍ବଶିକ୍ଷା ଅଭିଯାନ ନୁହେଁ ବରଂ ଗରିବ ଶିକ୍ଷା ଅଭିଯାନ। ନୂଆ ଯୋଜନା ନାଁରେ କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚକରି ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ କେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅଣାଯାଇଛି? ଏବେ ବି ଅନେକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ନାହିଁ। ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ଥିଲେ ଶିକ୍ଷକ ନାହାନ୍ତି, ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ସେ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି। ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲେ ପାଠ ପଢାଇବାକୁ ସମୟ ନାହିଁ। ଶିକ୍ଷକର ପ୍ରଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଠ ପଢାଇବା। କିନ୍ତୁ ସରକାରଙ୍କ ନୀତି ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷକମାନେ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷାକ କିଣିବେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବେ। ତା’ ସହ ଜନଗଣନା, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଗଣନା, ଭୋଟର ପରିଚୟପତ୍ର, ଆଧାର କାର୍ଡ ଆଦି ସବୁ କାମ କରିବେ। ସ୍ବଚ୍ଛ ଭାରତ ଅଭିଯାନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପାଇଖାନା ସଫା କରିବେ ମଧ୍ୟ। କାରଣ ଶିକ୍ଷକ ଆଜି ଅସହାୟ। ପିଲାଟିକୁ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ତା’ହେଲେ ଗଣମାଧ୍ୟମରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ ଏବଂ ଦରମା ବନ୍ଦ ହେବ। ଚାକିରି ବି ଚାଲିଯିବାର ଡର। ଏସବୁ ଭିତରେ ପ୍ରତିଦିନ କାଗଜପତ୍ର କାମ ଅନେକ। କେତେ ଚାଉଳ ଆସିଲା, ରୋଷେଇ ହେଲା ଆଦି ସବୁର ହିସାବ ବି ରଖିବାକୁ ହେବ। ରୋଷେଇ ଖରାପ ହେଲେ ବି ଶିକ୍ଷକ ଦାୟୀ। ସରକାର ବି ତାଗିଦ୍‌ କରିଛନ୍ତି ପିଲା ପାଠ ପଢୁ ନ ପଢୁ କାଗଜପତ୍ରରେ ଯେମିତି ହେଲେ ଦେଖାଇବାର ଅଛି ଯେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ନାମଲେଖାଇଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଛାତ୍ରୀଛାତ୍ର ଅଷ୍ଟମ ଶ୍ରେଣୀ ପାସ୍‌ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ପୁଣି ପିଲାଙ୍କର ପାଠପଢା ଦିବସଠାରୁ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କର ତାଲିମ୍‌ ଦିବସ ଅଧିକ। ତେଣୁ ଶିକ୍ଷକ ତାଲିମ ସରୁ ସରୁ ଶିକ୍ଷାବର୍ଷ ଶେଷ। ଏ ସବୁ ଭିତରେ ପାଠପଢା ପ୍ରତି ନାଁ ସରକାରଙ୍କର ଗୁରୁତ୍ୱ ଅଛି ନା ଶିକ୍ଷକ ପାଖରେ ସମୟ ଅଛି। ଏସବୁ ବିଷୟରେ ବେଶ୍‌ ଅବଗତ ଆମ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଶାସକ ଏବଂ ଶିକ୍ଷା ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରକ। ସେଥିପାଇଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପିଲାଙ୍କୁ ପଠାନ୍ତି ନାହିଁ ଏହି ଗରିବ ଶିକ୍ଷା ଅଭିଯାନରେ ସାମିଲ ହେବାକୁ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ନାମୀ ଘରୋଇ ଇଂଲିଶ ମାଧ୍ୟମ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଅଛି। ଏ ପରିସ୍ଥିତିରେ ସରକାରୀ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପାଠ ପଢାଯାଉଛି କି ନାହିଁ କିଏ ଦେଖିବ? ଗରିବ ମାଆବାପା ପିଲାର ପୋଷାକ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନ ପାଇଗଲେ ବେଶ୍‌ ଖୁସି। ପିଲା କ’ଣ ପଢିଲା ଜାଣିବାକୁ ତାଙ୍କର ନା ଜ୍ଞାନ ଅଛି ନା ସମୟ ଅଛି। ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କୁ ଭୁଆଁ ବୁଲାଇବା ପାଇଁ ସରକାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ନୂଆ ନୂଆ ଯୋଜନାର ଶୁଭାରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଡିପିଇପି, କଳାପଟା ଅଭିଯାନ, ସର୍ବଶିକ୍ଷା ଅଭିଯାନ, ଶିକ୍ଷା ଅଧିକାର ଆଇନ, ମାଗଣା ଭୋଜନ, ପୋଷାକ, ସାଇକେଲ ଆଦି ଏମିତି ଅନେକ ନୂଆ ଯୋଜନା। ଏମିତି ପ୍ରତିବର୍ଷ ନୂଆ ଯୋଜନା ଶୁଣି ଶୁଣି ଗରିବ ମାଆବାପା ଆଶା ବାନ୍ଧନ୍ତି କିଛି ଭଲ ହେବ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ ଭକୁଆ ପାଲଟିଗଲେଣି ବିଚରା ଗରିବ ମାଆବାପା। ଗରିବ ଓ ଧନୀ ପିଲାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ବିଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରି ସରକାର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହନ୍ତି। ଶିକ୍ଷକମାନେ ଯେମିତି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନ ପାରନ୍ତି ସେଥିପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଯୋଜନା- ଶିକ୍ଷା ଯୋଜନା ଯେତେ, ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କର ପ୍ରକାର ସେତେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୂଆ ଯୋଜନାରେ ଏକ ନୂଆ ପ୍ରକାରର ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି। କିଏ ଠିକା, କିଏ ଚୁକ୍ତି, କିଏ ନିୟମିତ ଏମିତି ଅନେକ ଜାତିଭେଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି ସରକାର। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେତେଜଣଙ୍କର ବେତନ ଗାଁର ମିସ୍ତ୍ରି ଓ ମଜୁରିଆଙ୍କଠାରୁ ବି କମ୍‌। ସେମାନେ ନିଜର ପେଟ ପୋଷିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଜୀବିକା ଆପଣେଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ। ନିଜର ଦରମା ବଢାଇବା ଏବଂ ଚାକିରିକୁ ସ୍ଥାୟୀ କରିବା ପାଇଁ ପୁଣି ରାଜଧାନୀରେ ଯାଇ ଧାରଣା ଦେବାକୁ ହେବ। ତେଣୁ ଜଣେ ଭଲ ଛାତ୍ର ଶିକ୍ଷକ ହେବା କଥା ଭାବିପାରିବ ନାହିଁ। ଆମ ରାଜ୍ୟ ସରକାର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଦୁର୍ବଳତା ଜାଣିପାରି ପୁଣି ଏକ ନୂଆ ଯୋଜନା ପ୍ରଣୟନ କରିଛନ୍ତି। ରାଜ୍ୟର ପ୍ରତି ବ୍ଲକ୍‌ ସ୍ତରରେ ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟ ଖୋଲିବେ। ଏହି ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପୁଣି ଇଂଲିଶରେ ପାଠ ପଢାଯିବ। ଅନେକ ଗବେଷଣାରୁ ଜଣାପଡେ ଯେ ପିଲାଦିନେ ମାତୃଭାଷାରେ ପଢିଲେ ପିଲାର ବୁଝିବା ଶକ୍ତି ଅଧିକ ହୁଏ। ଯଦି ସାଧାରଣ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଶ୍ରେଣୀଗୃହ ତିଆରି ଓ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି କରିବା ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ଥ ନାହିଁ, ତେବେ ଆଦର୍ଶ ବିଦ୍ୟାଳୟ ପାଇଁ ଅର୍ଥ କେଉଁଠୁ ଆସିବ? ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଏତେସବୁ ବିଭେଦ ଦେଖିଲେ ମନେହୁଏ ସରକାର ରାଜ୍ୟ ବା ଦେଶର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଆଦୌ ଚିନ୍ତିତ ନୁହନ୍ତି। ରାଜ୍ୟବାସୀ ମଧ୍ୟ ଟଙ୍କିକିଆ ଚାଉଳ, ମଧ୍ୟାହ୍ନଭୋଜନ ଓ ମାଗଣା ପୋଷାକ ପାଇ ଖୁସୀ। ଆମ ଦେଶରେ ‘ଗୋଟିଏ ଦେଶ: ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା’ର ପ୍ରଚଳନ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନ ହୋଇଛି, ସେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଧାର ଆସିବ ନାହିଁ। ମୋ-୯୪୩୯୯୨୩୬୨୬
All Right Reserved By

ସମ୍ପାଦକୀୟ |

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଟିକା ଦେଇ ଶୋଷଣ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଟିକା ଦେଇ ଶୋଷଣ

ଜନସଂଖ୍ୟାବହୁଳ ଭାରତରେ ବଢ଼ି ଚାଲିଥିବା ରୋଗୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟାକୁ ଦେଖି ଔଷଧ ନିର୍ମାତାମାନେ ଏହାର ଫାଇଦା ଉଠାଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ଖୁବ୍‌ କମ ଦାମ୍‌ର ଔଷଧରେ ଯେତେବେଳେ ନାମକରା କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଷ୍ଟାମ୍ପ୍‌ ବାଜିଯାଉଛି, ସେତେବେଳେ ମୂଲ୍ୟ ବହୁଗୁଣ ହୋଇଯାଉଛି। ଏବେ ଏକ ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ, ଫାର୍ମା କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ବ୍ରାଣ୍ଡ୍‌ର ଭାକ୍‌ସିନ୍‌ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଡାକ୍ତର ଓ ହସ୍ପିଟାଲ...

ବିପଦକୁ ଅବହେଳାରୁ ବିପତ୍ତି

ବିପଦକୁ ଅବହେଳାରୁ ବିପତ୍ତି

ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ତର୍କ/ ବିମଳ ପ୍ରସାଦ ପାଣ୍ଡିଆ 

‘ତିତ୍‌ଲି’ ଭଳି ବାତ୍ୟାରେ, ଅମୃତସରରେ ରେଳଗାଡ଼ି ମାଡ଼ିଯିବା ଭଳି ଘଟଣାରେ ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଘଟଣା ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ହେଉଥିବା ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁଜନିତ କ୍ଷୟକ୍ଷତିକୁ ଅନେକ ମାତ୍ରାରେ କମ୍‌ କରାଯାଇପାରିଥାନ୍ତା ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଡାଯାଇ ପାରିଥାନ୍ତା, ଯଦି ସମ୍ଭାବ୍ୟ ‘ବିପଦ’କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ, ସାମୂହିକ ଓ ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ସଜ୍ଞାନରେ ରଖାଯାଇଥାନ୍ତା। ଏପରି ହୋଇଥିଲେ ତିତ୍‌ଲି ଓ ଅମୃତସରରେ ଜଣଙ୍କର ବି ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ ନ ଥାନ୍ତା। ସମ୍ଭାବ୍ୟ ବିପଦକୁ ଅଣଦେଖା ହିଁ ଏକ ସାଧାରଣ ବିପଦକୁ ଅସାଧାରଣ ବିପର୍ଯ୍ୟୟରେ ପରିଣତ କରିଦିଏ। ତିତ୍‌ଲିି ଓ ଅମୃତସର ଦୁର୍ଘଟଣା ତାହାର ସଦ୍ୟତମ ଉଦାହରଣ। ପ୍ରଥମେ ତିତ୍‌ଲିର ଉଦାହରଣ ନେବା। ଓଡ଼ିଶା ଏକ ବାତ୍ୟାପ୍ରବଣ ରାଜ୍ୟ। ...

ଗଣମାନସର କବି

ଗଣମାନସର କବି

ଡ. ସିଦ୍ଧାର୍ଥ କାନୁନ୍‌ଗୋ

୧୮୮୨ ମସିହା କୁମାରପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନ ମାହାଙ୍ଗା ସନ୍ନିକଟ କୋଠପଦା ଗ୍ରାମର ଏକ  ବ୍ରାହ୍ମଣ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଓଡ଼ିଆ ଗଣମାନସର କବି ବୈଷ୍ଣବ ପାଣି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ହେତୁ ଚୁଲିମୁଣ୍ଡରେ ଏବଂ ବେଳେ ବେଳେ ଜୁଳୁଜୁଳିଆ ପୋକ ସାହାଯ୍ୟରେ ଏହି ଯୋଗଜନ୍ମା କବିଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାଧ୍ୟୟନ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଛି। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ସୁଯୋଗ ଦେଇନାହିଁ। ଷଷ୍ଠଶ୍ରେଣୀରେ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଶିକ୍ଷାର ହୋଇଛି ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ପରିସମାପ୍ତି। ପରେ ମାସକୁ ୪ଟଙ୍କା ବେତନରେ ଦୁଇ ମାସ ପାଇଁ ମାଳୀହତା ଗ୍ରାମରେ ସେ ପ୍ରଥମେ ହେଲେ ଯାତ୍ରା ଓସ୍ତାଦ୍‌...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଆଗକୁ ଦୀପାବଳି। ଏହା ହେଉଛି ଆଲୋକର ପର୍ବ। ଏହି ପର୍ବରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗବେରଙ୍ଗର ଆଲୋକ ଜଳାଇ ଏବଂ ବାଣ ଫୁଟାଯାଇ ଖୁସି ମନାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବାଣ ଫୁଟିବା ଦ୍ୱାରା ବାୟୁ ପ୍ରଦୂଷଣ ହୁଏ। ଦୀପାବଳି ଋତୁରେ ପ୍ରଚୁର ବାଣ ଫୁଟାଇବା ଯୋଗୁ ଶବ୍ଦ ପ୍ରଦୂଷଣ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ। ଏହାଦ୍ୱାରା ବାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ସଲ୍‌ଫର ଡାଇଅକ୍ସାଇଡ୍‌, କାର୍ବନ ମନୋକ୍ସାଇଡ୍‌ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷାକ୍ତ ଗ୍ୟାସ ...

 ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅହମିକାର ଲଢ଼େଇ

ସମ୍ପାଦକୀୟ/ ଅହମିକାର ଲଢ଼େଇ

ଭାରତରେ ନିରପେକ୍ଷ ତଦନ୍ତ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଉଠିଲେ ଲୋକେ ଟିକେ କଥାରେ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ତଦନ୍ତ ବ୍ୟୁରୋ (ସିବିଆଇ) ନାମ ଉଠାଇଥାଆନ୍ତି। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଲା ସିବିଆଇ ଏକ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସଂସ୍ଥା ବୋଲି ଧରାଯାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ବିଗତ କିଛିବର୍ଷ ହେବ ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ...

ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ବିସର୍ଜନ

ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ବିସର୍ଜନ

ସହଦେବ ସାହୁ

ନିର୍ବାଚନ କ’ଣ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ଜଳାଞ୍ଜଳି ପର୍ବ? ଦଳ ଲୁଟ୍‌ କରୁଥିବାବେଳେ ଦଳର ସଭ୍ୟ ହିସାବରେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଦାୟିତ୍ୱ ବଢ଼ିଯିବା କଥା। କିନ୍ତୁ ଦଳ ତିଷ୍ଠିଲେ ସେମାନେ ଲାଭାନ୍ବିତ ହେବେ ଭାବି ଦଳର ଲୋକେ ତ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ହରାନ୍ତି, ଭୋଟରମାନଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧକୁ ବି ଜଳାଞ୍ଜଳି ଦିଅନ୍ତି। ସାଧାରଣ ନାଗରିକ ବୁଝୁ ନ ବୁଝୁ, ଆମେ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ଚୁପ୍‌ ରହି ଶାସକ ଦଳକୁ ଏ ଦିଗରେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ, ଭବିଷ୍ୟତ ପିଢିକୁ ଧ୍ୱଂସମୁହାଁ କରୁଛୁ। ଚୁପ୍‌ ରହିବା ଯେ ସମର୍ଥନ (ପିଙ୍ଗଳ ସଂହିତାର ଭାଷାରେ ‘ଆବେଟ୍‌’) କରିବା ଆମେ ତାହା ...

ସାମ୍ୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାନାୟକ

ସାମ୍ୟବାଦୀ ଚିନ୍ତାନାୟକ


ବିଜୟ କୁମାର ପଢ଼ିହାରୀ

ଓଡ଼ିଶାର ରାଜନୈତିକ ଇତିହାସକୁ ପର୍ଯ୍ୟାଲୋଚନା କଲେ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହୁଅନ୍ତି ତିନିଜଣ ମହାମନୀଷୀ- ଉତ୍କଳଗୌରବ ମଧୁସୂଦନ ଦାସ, ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସ ଓ ଜନନେତା ଭଗବତୀ ଚରଣ ପାଣିଗ୍ରାହୀ। ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସରେ ଜଣେ ଜଣେ ଯୁଗସ୍ରଷ୍ଟା। ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଦେଶ ନିର୍ମାଣ ପାଇଁ ସ୍ବତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶା ଗଠନ ଆନ୍ଦୋଳନର ଜନନାୟକ ମଧୁବାବୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାଭାଷୀଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ଓଡ଼ିଆ ସ୍ବାଭିମାନ ଜାଗ୍ରତ କରିବାରେ ଅଗ୍ରଣୀ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ସ୍ବାଭିମାନର ପ୍ରତୀକ। ସେହିପରି ପଣ୍ଡିତ ଗୋପବନ୍ଧୁ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କୁ ଜାତୀୟତାର ମହାମନ୍ତ୍ରରେ ଦୀକ୍ଷିତ କରି ସ୍ବାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଜାତୀୟ ସ୍ରୋତରେ ସାମିଲ କରିଥିଲେ। ସେ ଥିଲେ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ଚେତନା ଓ ଜାତୀୟତାବାଦୀ ସାହିତ୍ୟର ପ୍ରମୁଖ ଉଦ୍‌ଗାତା।...

ଏଇ ଭାରତରେ

ଏଇ ଭାରତରେ

ଇଚ୍ଛା ଥିଲେ ଉପାୟ ବଳେବଳେ ଆସେ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ହେଲେ ଆନ୍ତରିକ ନିଷ୍ଠା ଏକାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ସମର୍ଥ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଅନିଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ସେଭଳି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଭିନ୍ନକ୍ଷମ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବି ବେଳେବେଳେ ଅନାୟାସରେ କରିଥାଆନ୍ତି। ସେଭଳି ଜଣେ ତରୁଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ହରିୟାଣାର ନିଷ୍ଠା ଡୁଡେଜା। ସଫଳତା ବାଟରେ ଅକ୍ଷମତା କୌଣସି ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ ନାହିଁ ବୋଲି...

ଦୋଷ ଲଦାଲଦି

ଦୋଷ ଲଦାଲଦି

ଭାରତ ଏଭଳି ଏକ ଦେଶ ହୋଇଗଲାଣି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଧିକାଂଶ ନିଜ ଦୋଷ ସ୍ବୀକାର କରିବାକୁ ରାଜି ହେଉନାହାନ୍ତି। ଦୋଷ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ ତାହାକୁ ଅନ୍ୟ ଉପରକୁ କିଭଳି ଥୋଇଦେଇ ହେବ ସେ ଦିଗରେ ଲାଗିପଡ଼ନ୍ତି। 

ପାଇଖାନା ବିପଦ ଓ ତା’ର ପ୍ରତିକାର

ପାଇଖାନା ବିପଦ ଓ ତା’ର ପ୍ରତିକାର

ଆଜିକାଲି ଖବରକାଗଜ ଦେଖିଲେ ବହୁ ସମୟରେ ନଜରକୁ ଆସୁଛି ଶ୍ରମିକମାନେ ନୂଆ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ପାଇଖାନା କାମ କଲାବେଳେ ଅଜ୍ଞତାବଶତଃ ଏକାଧିକ ଲୋକଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଛି।

ବିରୋଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଉକା

ବିରୋଧୀଙ୍କ ପାଇଁ ମଉକା

ଆକାର ପଟେଲ

ଦ୍ୱିତୀୟ ବିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ପରଠାରୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦୀର୍ଘତମ ଅବଧି ଲାଗି ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ଜାରି ରହିଥିବାରୁ ଆମେରିକାର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଡୋନାଲ୍‌ଡ ଟ୍ରମ୍ପ କିଛି ଲୋକପ୍ରିୟତା ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି। ଗତ ତ୍ରିମାସୀରେ ଆମେରିକାର ଅର୍ଥନୀତି ୪ ପ୍ରତିଶତ ହାରରେ ଅଭିବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲା। ତେବେ ଆମେ ଭାରତୀୟମାନେ ଏଥିରେ ପ୍ରଭାବିତ ନ ହୋଇପାରୁ। କିନ୍ତୁ ସତକଥା ହେଲା, ଆମେରିକା ଅର୍ଥନୀତିର ଆକାର ହେଉଛି ଭାରତର ୧୦ ଗୁଣ, ଯଦିଚ ଏହାର ଲୋକସଂଖ୍ୟା ଭାରତର ୪ ଭାଗରୁ ଭାଗେ। ଏହାର ଅର୍ଥ ଜଣେ ହାରାହାରି ଆମେରିକୀୟ ଜଣେ ହାରାହା...

ଶୀତଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ

ଶୀତଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ

ଚିତ୍ରଚରିତ୍ର/ ନିରଞ୍ଜନ ପାଢ଼ୀ

ଯେଉଁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ସମ୍ପର୍କରେ କଥାଟି କୁହାଯାଉଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ‘ଶୀତଳ’ ଶବ୍ଦଟି ବୋଧହୁଏ ସବୁଠାରୁ ସଂଭ୍ରାନ୍ତ ଓ ମାର୍ଜିତ ବିଶେଷଣ। ଏମାନଙ୍କୁ ଶୀତଳ କୁହାଗଲେ ବି ଏମାନେ ଯେ କେବେ ଉଷ୍ମ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ତାହା ନୁହେଁ। ଏମାନେ ଉଷ୍ମ ହୁଅନ୍ତି, ନିଜ ଭିତରେ ଜଳନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜଳାଇବାର ବି ସାମର୍ଥ୍ୟ ରଖନ୍ତି। ୟେ ଉଷ୍ମତା କେବଳ ସୁରକ୍ଷିତ ଥାଏ ନିଜ ପାଇଁ ଓ ନିଜର ଯାବତୀୟ ସ୍ବାର୍ଥସାଧନ ଲାଗି। ମାତ୍ର ଆଖପାଖର ଦୁନିଆରେ ଆତଯାତ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ଲୋଡ଼ାପଡ଼େ ତାତିଲାପଣ, ସେତେବେଳେ ଏମାନଙ୍କ ଉଷ୍ମ ପୌରୁଷ ଅଚାନକ ଛୁଟିରେ ଚାଲିଯାଏ ଓ ବଦଳରେ ପ୍ରତିଭାତ ହୁଏ ଏକ ହିମ ଶୀତଳ ନିର୍ଜୀବ ବ୍ୟକ୍ତିସତ୍ତା। ମନେହୁଏ, ସତେ ଯେମିତି ମଣିଷଟିଏ ନୁହେଁ ନିଥର କାଠ ଗଣ୍ଡିଟାଏ!...